La kapitano reveme rigardis antaŭ sin.
— Kio estas al… Gouillaume?… — li demandis mallaŭte.
— Ankaŭ li. Mi ne venigos sanulon anstataŭ li… Nek li havas kuglon en sia revolvero. Li ne suferas, plie li estas feliĉa. Ĉar nur cerbmalsanulo povas kredi ankoraŭ ion ĉi tie.
Colette iris al Minkiew kaj mestis sian manon sur la ŝultron de la groteska, malalta homo.
— Mi ne konis vin ĝis nun… Mi pensis, ke vi estas indiferenta.
— Nur entuziasmaj povas kolekti poŝtmarkojn — li respondis kaj stertoretis, poste lia liprando paŭtiĝis malsupren.
Ili silentis.
— Nu? — demandis Minkiew. — Ĉu mi faru raporton? Ĉu ili estu forveturigitaj? Ĉu ni petu sendi novajn oficirojn en Coin de l’ Enfer-on?
Sirone staris silente.
Cent kaj cent vekiĝintaj hienoj hurlis en la dezerto. Respondante al la freneza Libourne.
– Ĉu Libourne nun jam konstante furiozos? — demandis la kapitano.
— Mi ne pensas. Kelkfoje ĝi atakos lin, kiam io memorigos lin pri tio.
– Ĉu Gouillaume?
La muŝoj, vekiĝintaj el la dormo, ankoraŭ zumetadis. La horloĝo lace tiktakis. Minkiew elprenis sian naztukon el sia poŝo, kaj tial multe da mentolaj sukeraĵetoj disruliĝis el la terenfalinta bonbonujo.
Kliniĝinte li kolektadis tiujn.
— Antaŭvideble ni ne havos problemon pri Gouillume — li diris dume. — Ni devas formovi la ŝrankon, ĉar ili ruliĝis ankaŭ tien.
Nun ili rigardis al la fenestro. Aŭdiĝis demalproksime §oroa veado, kun laca, melankolia, obtuza zumado.
Minkiew kolektante la sukeraĵetojn, frostiĝinte aŭskultadis, staranta mane-genue. Kun levita kapo, kiel suspektema hundo.
La Skeleta brigado!
— Ankoraŭ nokte mi povas raporti pri la du malsanuloj… — li diris starante.
Sirone distiradis sian ĉemizon.
— Nenion raportu, kaj ĉiu iru dormi!
Post kelkaj minutoj fariĝis silento, kaj §imero de la sufoka, malbonodora, tropika nokto peziĝis sur la fortikaĵon kun paraliziĝinta senmoveco.
Deksesa ĉapitro
Tio estis la plej stranga, kiel apopleksia arbo de la vivo subite ekfloris en la dezerto, inter tiom da morto, manke de tiom da vivo, kaj tamen.
Du junaj, vivofortaj estaĵoj renkontiĝis unu kun la alia trans la baraĵo de peko kaj miasmo, kliniĝinte super la neebla anima kaj fizika abismo.
Kaj tiu renkontiĝo samtempe estis ankaŭ amo.
Ĝi komenciĝis tiel. La junulino venis en la ĉambron kaj eksidis ĉe la vidalvida skribotablo. La vizaĝo de Fécamp iom post iom reakiris sian elastecon. La postsigno de la pasigita tempo sur la Infera altplataĵo apenaŭ estis videbla sur lia fortega organismo. Nur liaj okuloj rigardis lace, malgaje, senanime.
— Bonvolu diri, kion vi deziras? — li interesiĝis mallaŭte. — Ĉu demandi aŭ peti?
— Neniun. Se mi ĝenas vin, bonvolu diri, kaj mi foriros.
Fécamp silentis. La virino pikpuŝetis tirkeston per papertranĉilo.
— Vi… tre timigis min, kiam mi vidis vin la unuan fojon. Vi volis esti malica.
— Ĉu vi ne pensas min malica?
— Ne.
Ŝi diris tion kuraĝe.
— La mortigo de Villiers, Vigoin… — li memorigis ŝin iom ironie.
— Malgraŭ ĉiuj kulpigaj cirkonstancoj, mi sentas tiel, ia sekreto estas ĉi tie, ia teruraĵo, kiu ĝuste tial estas terura, ĉar ĝi argumentas apud vi
— Vi havas tre viglan fantazion, fraŭlino.
La knabino ekstaris kaj fikse rigardis la kondamniton n-ro 63, kvazaŭ ŝi hipnotigus lin.
— Kial… vi savis Rouen-on, riskante vian vivon?
Fariĝis granda silento. Fécamp leviĝis.
— De kie vi scias… tion?
— Ĉu vi forgesis, ke mia patro estas oficiro de la generala stabo?
— Mi defendis lin, ĉar li estis simpatia.
— Diru, ke vi mortigis pro venĝo, ke Villiers faris ion kontraŭ vi. Diru kion ajn: Mi kredos tion!
Ŝi iris sur falsa vojo… Fécamp denove eksidis.
— Ĉu vi volas konfesigi min?
— Mi ŝatus ekscii, ke cinika murdisto, spiono, kial batalas kun profunda indigno pro la senhoma sorto de la Skeleta brigado?!
— Ĉu Skeleta brigado? Hm… se vi jam devenas el tiom influa familio, fraŭlino Cheyne, ĉu vi povus klarigi al mi, ke de tiam, kial oni ne temis pri la Skeleta brigado?
La junulino fariĝis fajroruĝa. La kondamnito n-ro 63 atendis.
— Pri tio mi ne… — ŝi glutis. — Pri tio mi ne povas paroli.
Ili silentis. La sincera, honesta rigardo de Colette telegrafis malgajan sciigon, kiel ŝi staris kun levita vizaĝo tie. La malliberulo n-ro 63 malrapide deturnis sian kapon. Li demandis tiel.
— Ĉu la vojo estas bezonata?
Colette ne respondis.
— Mi komprenas… — daŭrigis Fécamp. — Certe la vojo gravas, kaj estas bezonataj tiaj homoj en Afriko, kiuj obeas, ĉar ili estas soldatoj, kaj neniun interesas, se ili mortaĉos, ĉar ili estas kulpuloj! Sudano estas speciala tereno… Multaj tiaj vojkonstruantoj estas bezonataj ĉi tie, de kiuj oni atendas, ke ili malaperu mortintaj el la vojo, kiam ĝi estos irebla.
La virino silente turnis sin al la fenestro.
— Ĉu vi ŝatus… se kapitano Sirone liberiĝus de tie ĉi…helpe de la aktujo?
— Sirone estas mia fianĉo… — respondis Colette mallaŭte. — La honesto diktas tiel, ke mi dividu mian sorton kun li. Estus bone por mi, se li liberiĝus de tie ĉi. Sed estas io — flustris la junulino kun granda, interna ploro, kaj ŝi tiriĝis iom pli proksime al Fécamp. — Estas io, kion mi pli bone ŝatus scii… Se vi dirus, kial vi faris tion — ŝi daŭrigis afliktite. Ŝi preskaŭ petegis: Diru, ke ĝi estis amoko, ke vi faris tion pro ĵaluzo, aŭ diru alian aferon… Nur diru ion!..
Fécamp timeme rigardis ŝin. Kio ĝi estas?
Proksimiĝis pezaj paŝoj de la kapitano. Colette eliris rapide. Sed la odoro de sia fajna parfumo restis tie.
La kapitano envenis, prenis la rajdbastonon de ie, por ke li senĉese skue tremigu tiun malgrandan ledopecon.
— Nom du mom… — li murmuretis. — Ankaŭ sur la ŝranko estas rato… Mi ankoraŭ ne vidis tiaĵon…
Li eksidis vidalvide al Fécamp sur returnitan seĝon, metinte sian mentonon sur sian manon, kuŝanta sur la apogilo, li skuetadis la bastonon kaj agreseme rigardis lin, kvazaŭ sercante defendon en atako kontraŭ la akuzo.
Li fajfadis kun altrudita indiferenteco.
Subite li frapis sur la tablon per la bastono tiel, ke ĝi sonis kiel knalo.
— Ĉu vi ridaĉas?!! He?!! — Li denove frapis sur la tablon per sia bastono, kaj en la seveninta antaŭtagmezo ĝi tranĉis la aeron kiel knalo de fusilpafo.
— Kun via permeso — miris la kondamnito n-ro 63.
— Silentu! Mi bone vidis! Mi atentis vin… Sed vi amare pentos tion! Vi ne rajtas rikani ĉi tie!!..
Sirone rigardis lin. Liaj lipharoj ektremetis pro liaj pezaj elspiroj, kaj lia vizaĝo pufiĝis por momento.
— Nun alportu brandon! Kaj se vi ridos, vi do… pentos tion.
La malliberulo n-ro 63 foriris. Sirone staris ĉe la fenestro. La fiuloj nek hodiaŭ ne kovris ĝin per trempita kovrilo! Li aŭdis singulton.
Ligert staris en la ĉambro, timeme, sur lia liprando estis granda panero. Lia gorĝo, simile al tiu de ĝirafo, ankoraŭ moviĝis pro la glutita panpeco, kaj li konvulsiis pro devigo de singulto.