Ньукуу балаҕан иннигэр кэлээт, сирэйгэ бэрдэрбиттии тохтуу түспүтэ. Утары турар, иҥнэри түһэн эрэр сэргэҕэ ат бааллан турара. Ньукуу ити аты билэрэ, ким атын билэрэ. Урукку курдук, кини мас кэтэҕэр түһэн, саһа барбатаҕа. Кини төттөрү эргиллээт, буута быстарынан, туохтан эрэ куотар курдук, сүүрэ турбута.
Сүөкүлэ аҕылыы сытара. Ньукуу киирэн кэлбитигэр, кини үөрэн, бэл, өндөйөн ылбыта.
– Мин бардым! – диэбитэ Ньукуу уонна оронтон, эргэ сонун элээмэтин сулбу тардан ылаат, кыбынан кэбиспитэ.
Сүөкүлэ саҥата суох уолу сүүһүттэн сыллаан ылбыта уонна, түҥнэри хайыһан кэбиһээт, салҕалас илиитинэн харахтарын соттумахтаабыта.
Ньукуу саҥата суох тахсан барбыта уонна айан суолугар түһэн, улахан киһилии киэҥ-киэҥник хардыылаталаан, иннин хоту бара турбута. Мохсоҕоло, ыйылыы түһээт, кэнниттэн эккирэппитэ, ситэ баттаан ылан, иннигэр түспүтэ.
Балайда ыраатаат, кини кэннин хайыһан, эргиллэн көрбүтэ – аны манна хаһан эргиллиэй, эргиллиэ дуо? Кинини Уот Дьулустаан күүтэр. Ньукуу киэҥ айан суолун устун баран иһиэ, баран иһиэ, булбутун да, булбатаҕын да иһин, олоххо дьол уонна эрэй-кыһалҕа тэбис-тэҥҥэ аргыстаһалларын билэн. Арай кыра балаҕаҥҥа күн аайы, киэһэ аайы маҥхайан эрэр баттахтаах Ырыачай: «Оҕом Ньукуу… оҕом Ньукуу…» – дии-дии кэтэһэн-манаһан ботугуруурун кини истиэ суоҕа, алаас сыырын үрдүгэр тахсан, илиитин ууна-ууна ыҥырарын көрүө суоҕа, билиэ суоҕа… Кини эмиэ хаһан эрэ, өрдөөҕүтэ, тугу эрэ көрдөөн, кыра балаҕаны тула эргийэ сылдьарыныы, «Ньукуу… Ньукуу…» дии-дии, алаас үрдүнээҕи тыаны биир гына кэрийэрин уола көрүө суоҕа. Син уруккутунуу, орто дойду олоҕун умнубут ийэтин иччитэ суох харахтара туохха да тохтоон ылбакка мэндээриһэллэрэ, арай соҕотох биир эрэ тыл өйүгэр ордон хаалбыт быһыылааҕа: «Ньукуу… Ньукуу…»