16 Γι’ αυτό δεν αποθαρρυνόμαστε, αλλά αν και ο εξωτερικός μας άνθρωπος φθείρεται, όμως ο εσωτερικός μας ανακαινίζεται ημέρα με την ημέρα. 17 Γιατί η προσωρινή ελαφρή θλίψη μας κατεργάζεται για μας ένα υπερβολικά υπερβολικό αιώνιο βάρος δόξας, 18 επειδή εμείς δεν προσηλώνουμε το βλέμμα μας σ’ εκείνα που βλέπονται, αλλά σ’ εκείνα που δε βλέπονται. Γιατί εκείνα που βλέπονται είναι πρόσκαιρα, ενώ εκείνα που δε βλέπονται είναι αιώνια.
Κεφάλαιον 5
1 Γιατί ξέρουμε ότι, αν η επίγεια οικία της σάρκινης σκηνής μας καταλυθεί, έχουμε οικοδομή από το Θεό, αιώνια οικία αχειροποίητη στους ουρανούς. 2 Και πράγματι, μέσα σε τούτο το σώμα στενάζουμε, ποθώντας πολύ να επενδυθούμε το κατοικητήριό μας που είναι από τον ουρανό. 3 Και βέβαια, αν γδυθούμε το σώμα μας, δε θα βρεθούμε γυμνοί. 4 Γιατί κι εμείς που είμαστε μέσα στη σάρκινη σκηνή μας στενάζουμε από το βάρος της, επειδή δε θέλουμε να γδυθούμε, αλλά να επενδυθούμε, για να καταπιωθεί το θνητό από τη ζωή. 5 Και αυτός που μας παρασκεύασε γι’ αυτό ακριβώς είναι ο Θεός, που μας έδωσε τον αρραβώνα του Πνεύματος. 6 Έχοντας συνεπώς θάρρος πάντοτε και, επειδή ξέρουμε ότι διαμένοντας στο σώμα εκδημούμε από τον Κύριο 7 – γιατί περπατούμε με την πίστη, όχι με την όραση – 8 έχουμε λοιπόν θάρρος και επιθυμούμε μάλλον να εκδημήσουμε από το σώμα και να διαμείνουμε κοντά στον Κύριο. 9 Γι’ αυτό και φιλοτιμούμαστε, είτε διαμένουμε στο σώμα είτε εκδημούμε, να είμαστε ευάρεστοι σ’ αυτόν. 10 Γιατί όλοι εμείς πρέπει να φανερωθούμε μπροστά στο βήμα του Χριστού, για να απολάβει ο καθένας αυτά που έγιναν σύμφωνα με όσα έπραξε με το σώμα του, είτε αγαθό είτε φαύλο.
11 Επειδή λοιπόν ξέρουμε το φόβο του Κυρίου, τους ανθρώπους πείθουμε και στο Θεό έχουμε φανερωθεί· ελπίζω επίσης και στις συνειδήσεις σας να έχουμε φανερωθεί. 12 Δε σας συνιστούμε πάλι τους εαυτούς μας, αλλά αφορμή καυχήματος σας δίνουμε για μας, για να έχετε να λέτε προς εκείνους που καυχιούνται σε πρόσωπο και όχι σε καρδιά. 13 Γιατί είτε υπήρξαμε εκτός εαυτού, το κάναμε για το Θεό· είτε σωφρονούμε, το κάνουμε για σας. 14 Γιατί η αγάπη του Χριστού μάς παρακινεί, επειδή καταλήξαμε σε αυτό το συμπέρασμα: ότι ένας πέθανε για χάρη όλων, άρα όλοι πέθαναν. 15 Και για χάρη όλων πέθανε, ώστε εκείνοι που ζουν να μη ζουν πια για τους εαυτούς τους, αλλά για εκείνον που πέθανε για χάρη τους και εγέρθηκε. 16 Ώστε εμείς κανέναν δεν αναγνωρίζουμε από τώρα κατά σάρκα. Αν και έχουμε γνωρίσει κατά σάρκα το Χριστό, όμως τώρα δεν τον γνωρίζουμε πια έτσι. 17 Ώστε, αν κάποιος είναι στο Χριστό, είναι καινούργιο κτίσμα. Τα αρχαία παρήλθαν, ιδού, έχουν γίνει καινούργια. 18 Και τα πάντα είναι από το Θεό, που μας συμφιλίωσε με τον εαυτό του διαμέσου του Χριστού και μας έδωσε τη διακονία της συμφιλίωσης: 19 πως δηλαδή ο Θεός ήταν μέσα στο Χριστό, συμφιλιώνοντας τον κόσμο με τον εαυτό του, μη λογαριάζοντας σ’ αυτούς τα παραπτώματά τους, και ανάθεσε σ’ εμάς το λόγο της συμφιλίωσης. 20 Αντί του Χριστού λοιπόν πρεσβεύουμε, σαν ο Θεός να σας παρακαλεί μέσα από εμάς· ικετεύουμε αντί του Χριστού: “Συμφιλιωθείτε με το Θεό”. 21 Αυτόν που δε γνώρισε αμαρτία έκανε αντί για μας αμαρτία, ώστε εμείς να γίνουμε δικαιοσύνη Θεού μέσω αυτού.
Κεφάλαιον 6
1 Επειδή συνεργαζόμαστε, λοιπόν, με το Θεό, γι’ αυτό και σας παρακαλούμε να μη δεχτείτε στο κενό τη χάρη του Θεού· 2 γιατί λέει: Σε καιρό δεκτό σε άκουσα και σε ημέρα σωτηρίας σε βοήθησα. Ιδού, τώρα είναι καιρός ευπρόσδεκτος· ιδού, τώρα ημέρα σωτηρίας. 3 Δε δίνουμε σε κανέναν κανένα πρόσκομμα, για να μην κατηγορηθεί η διακονία, 4 αλλά ως διάκονοι του Θεού σε καθετί συνιστούμε τους εαυτούς μας, σε υπομονή πολλή, σε θλίψεις, σε ανάγκες, σε στενοχώριες, 5 σε πληγές, σε φυλακές, σε ακαταστασίες, σε κόπους, σε αγρύπνιες, σε νηστείες, 6 σε αγνότητα, σε γνώση, σε μακροθυμία, σε χρηστότητα, σε Πνεύμα Άγιο, σε αγάπη ανυπόκριτη, 7 σε λόγο αλήθειας, σε δύναμη Θεού· με τα όπλα της δικαιοσύνης τα δεξιά και τα αριστερά, 8 με δόξα και ατιμία, με δυσφήμιση και καλή φήμη. Σαν πλάνοι και όμως αληθινοί, 9 σαν να μας αγνοούν και όμως μας γνωρίζουν καλά, σαν να πεθαίνουμε και ιδού ζούμε, σαν να παιδευόμαστε και όμως δε θανατωνόμαστε, 10 σαν να λυπούμαστε, πάντα όμως χαιρόμαστε, σαν φτωχοί, πολλούς όμως πλουτίζουμε, σαν τίποτα να μην έχουμε και όμως τα πάντα κατέχουμε. 11 Το στόμα μας έχει ανοιχτεί προς εσάς, Κορίνθιοι, η καρδιά μας έχει πλατυνθεί. 12 Δε στενοχωριέστε μ’ εμάς, αλλά στενοχωριέστε μέσα στα σπλάχνα σας. 13 Ανταποδώστε, λοιπόν, τον ίδιο μισθό, σαν σε τέκνα μου το λέω, πλατυνθείτε κι εσείς.