– Πίπιν, είπε ο Φρόντο, δεν είπες πως ο Γκάνταλφ είχε γίνει λιγότερο κλειστός από ό,τι ήταν παλιά; Θα ήταν κουρασμένος από τους κόπους του τότε, φαντάζομαι. Τώρα συνέρχεται.
Και ο Γκάνταλφ είπε:
– Σε πολλούς αρέσει να ξέρουν εκ των προτέρων τι Θα σερβιριστεί στο τραπέζι· εκείνοι όμως που έχουν κοπιάσει να ετοιμάσουν το γεύμα θέλουν να κρατούν το μυστικό τους’ γιατί ο θαυμασμός κάνει τον έπαινο να ακούγεται πιο δυνατά. Εξάλλου κι ο ίδιος ο Άραγκορν περιμένει κάποιο σημάδι.
Και έφτασε μια μέρα που ο Γκάνταλφ εξαφανίστηκε και οι Σύντροφοι απορούσαν τι να συμβαίνει. Ο Γκάνταλφ όμως πήρε τον Άραγκορν από την Πόλη τη νύχτα και τον πήγε στους νότιους πρόποδες του Βουνού Μιντολούιν κι εκεί βρήκαν ένα μονοπάτι που υπήρχε από αιώνες και το οποίο τώρα ελάχιστοι τολμούσαν να το ακολουθήσουν. Γιατί οδηγούσε πάνω στο βουνό, σε έναν ιερό τόπο ψηλά, που μονάχα οι βασιλιάδες συνήθιζαν να πηγαίνουν. Και ανέβηκαν από απότομα περάσματα, ώσπου έφτασαν σε ένα ψηλό πλάτωμα, κάτω από τα χιόνια που σκέπαζαν τις ψηλές κορυφές, που έβλεπε κάτω, πάνω από έναν γκρεμό που υπήρχε πίσω από την Πόλη. Και αφού στάθηκαν εκεί, κοίταξαν όλες τις περιοχές, γιατί είχε ξημερώσει· και είδαν τους πύργους της Πόλης κάτω μακριά τους, που έμοιαζαν σαν λευκά μολύβια που τα άγγιζε το φως του ήλιου και όλη την Κοιλάδα του Άντουιν που έμοιαζε με κήπο και τα Βουνά της Σκιάς ήταν τυλιγμένα σε χρυσή ομίχλη. Από τη μία πλευρά η ματιά τους έφτανε ως τα γκρίζα Έμιν Μιούιλ και η γυαλάδα του Ράουρος έμοιαζε σαν αστέρι που τρεμοπαίζει μακριά· και από την άλλη πλευρά είδαν τον Ποταμό σαν κορδέλα που έφτανε ως το Πελάργκιρ και πιο πέρα υπήρχε ένα φως στην άκρη του ουρανού που μιλούσε για τη Θάλασσα.
Και ο Γκάνταλφ είπε:
Αυτό είναι το βασίλειό σου και η καρδιά τού ακόμα μεγαλύτερου βασιλείου που θα γίνει. Η Τρίτη Εποχή του κόσμου τελείωσε και καινούρια εποχή αρχίζει· και το δικό σου έργο είναι να βάλεις σε τάξη την αρχή της και να διατηρήσεις ό,τι μπορεί να διατηρηθεί. Γιατί αν και πολλά έχουν διασωθεί, πολλά πρέπει τώρα να φύγουν και η δύναμη των Τριών Δαχτυλιδιών έχει κι αυτή τελειώσει. Και όλες οι περιοχές που βλέπεις και όσες βρίσκονται γύρω τους θα γίνουν περιοχές που θα κατοικούν οι Άνθρωποι. Γιατί έρχεται η ώρα της Κυριαρχίας των Ανθρώπων και η Παλιότερη Γενιά θα σβήσει ή θα φύγει.
Το ξέρω καλά, καλέ μου φίλε, είπε ο Άραγκορν όμως, εγώ εξακολουθώ να θέλω τις συμβουλές σου.
Όχι για πολύ ακόμα, είπε ο Γκάνταλφ. Η εποχή μου ήταν η Τρίτη Εποχή. Εγώ ήμουν ο Εχθρός του Σόρον και το έργο μου τελείωσε. Γρήγορα θα φύγω. Το φορτίο τώρα πρέπει να βαρύνει εσένα και τη γενιά σου.
Μα εγώ θα πεθάνω, είπε ο Άραγκορν. Γιατί είμαι άνθρωπος θνητός και, παρ’ όλο που είμαι αυτός που είμαι και προέρχομαι κατευ-Οΐ;ί(ΐ.ν από τη φυλή της Δύσης, και θα ζήσω πολύ περισσότερο από άλλους ανθρώπους, όμως κι αυτό δεν είναι παρά πολύ ελάχιστο· και όταν αυτοί που τώρα βρίσκονται στις κοιλιές των γυναικών γεννηθούν και γεράσουν, θα γεράσω κι εγώ. Και τότε ποιος θα κυβερνήσει την Γκόντορ κι εκείνους που βλέπουν τούτη την Πόλη σαν τη βασίλισσά τους, αν δεν πραγματοποιηθεί η επιθυμία μου; Το Δέντρο στην Αυλή του Σιντριβανιού είναι ακόμα γυμνό και ξεραμένο. Πότε θα δω κάποιο σημάδι πως θα αλλάξουν;
― Γύρισε το πρόσωπό σου και μην κοιτάς τον πράσινο κόσμο και κοίταξε κει που όλα φαίνονται γυμνά και παγωμένα! είπε ο Γκάνταλφ.
Τότε ο Άραγκορν γύρισε και πίσω του υπήρχε μια πέτρινη πλαγιά που κατηφόριζε από τις άκρες του χιονιού· και όπως κοίταζε, είδε πως εκεί στην ερημιά κάτι φύτρωνε. Και ανέβηκε ως εκεί και είδε ότι άκρη άκρη, εκεί που τελείωνε το χιόνι, ξεπεταγόταν ένα μικρό δεντράκι όχι πάνω από ένα πόδι ψηλό. Και είχε κιόλας βγάλει καινούρια φύλλα μακρουλά και καλοφτιαγμένα, σκούρα από πάνω και ασημένια από κάτω και στη λεπτή κορφούλα του είχε ένα μικρό μπουκετάκι λουλούδια που τα λευκά τους πέταλα έλαμπαν σαν ηλιοφώτιστο χιόνι.
Τότε ο Άραγκορν φώναξε:
– Ye! utúvienyes! Το βρήκα! Να το! εδώ είναι ένας απόγονος του Αρχαιότερου των Δέντρων. Αλλά πώς ήρθε εδώ; Γιατί δεν είναι περισσότερο από επτά χρονών.
Και ο Γκάνταλφ ήρθε και κοιτάζοντάς το είπε:
– Αυτό πραγματικά είναι ένα δεντράκι από τη γενιά του όμορφου Νίμλοθ· και εκείνο ήταν ένα φιντανάκι του Γκαλαθίλιον κι εκείνο ένα φρούτο του Τελπέριον με τα πολλά ονόματα, του Αρχαιότερου Δέντρου. Ποιος μπορεί να πει πώς βρέθηκε εδώ την προκαθορισμένη ώρα; Αλλά αυτός ο τόπος είναι αρχαίος και ιερός και πριν χαθούν οι βασιλιάδες ή το Δέντρο μαραθεί στην αυλή, θα πρέπει να έβαλαν εδώ έναν καρπό. Γιατί λέγεται ότι αν και ο καρπός του Δέντρου σπάνια ωριμάζει, παρ’ όλ’ αυτά η ζωή μέσα του μπορεί να διατηρηθεί κοιμισμένη για πάρα πολλά χρόνια και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει την ώρα που θα ξυπνήσει. Αυτό να το θυμάσαι. Γιατί αν ποτέ ωριμάσει κάποιος καρπός, πρέπει να φυτευτεί, για να μη χαθεί το είδος του από τον κόσμο. Εδώ ήταν κρυμμένο στο βουνό, έτσι όπως η γενιά του Έλεντιλ βρισκόταν κρυμμένη στις ερημιές του Βοριά. Και όμως το γενεαλογικό δέντρο του Νίμλοθ είναι πολύ αρχαιότερο από το δικό σου, Βασιλιά Ελέσαρ.