– Τότε πρέπει να υπολογίσουμε τουλάχιστον επτά ώρες για τους πρώτους, είπε ο Έομερ· αλλά πρέπει μάλλον να υπολογίσουμε κάπου δέκα ώρες για όλους. Μπορεί να μας καθυστερήσουν απρόβλεπτα πράγματα και αν ο στρατός μας είναι έτσι απλωμένος, θα χρειαστεί ώρα για να ανασυνταχθούμε, όταν βγούμε από τους λόφους. Τι ώρα είναι τώρα;
– Ποιος ξέρει, είπε ο Θέοντεν. Όλα είναι νύχτα τώρα.
– Όλα είναι σκοτεινά, αλλά δεν είναι όλα νύχτα, είπε ο Γκαν. Όταν ο Ήλιος βγαίνει, τον νιώθουμε, ακόμα κι όταν είναι κρυμμένος. Ανεβαίνει κιόλας πάνω απ’ τα Ανατολικά-βουνά. Η μέρα αρχίζει στους κάμπους του ουρανού.
– Τότε, πρέπει να ξεκινήσουμε όσο πιο γρήγορα γίνεται, είπε ο Έομερ. Μόλο που δεν μπορούμε να ελπίζουμε πως θα φτάσουμε να βοηθήσουμε την Γκόντορ σήμερα.
Ο Μέρι δεν περίμενε ν’ ακούσει περισσότερα, αλλά ξεγλίστρησε για να είναι έτοιμος στο κάλεσμα για αναχώρηση. Αυτό ήταν το τελευταίο στάδιο πριν τη μάχη. Δεν του φαινόταν πιθανό πως θα επιζούσαν πολλοί. Αλλά αναλογίστηκε τον Πίπιν και τις φλόγες στη Μίνας Τίριθ και έπνιξε το δικό του φόβο.
Όλα πήγαν καλά εκείνη την ημέρα και δεν είδαν ούτε άκουσαν τους εχθρούς που περίμεναν να πέσουν στην ενέδρα τους. Οι Άγριοι Άνθρωποι είχαν απλώσει ένα προπέτασμα άγρυπνους κυνηγούς, έτσι που κανένας ορκ ή περιπλανώμενος κατάσκοπος να μη μάθει για τις κινήσεις στους λόφους. Το φως ήταν πιο θαμπό παρά ποτέ καθώς πλησίαζαν την πολιορκημένη πόλη και οι Καβαλάρηδες περνούσαν σε μακριές σειρές σαν σκοτεινές σκιές αντρών και αλόγων. Κάθε λόχος είχε οδηγό έναν άγριο άνθρωπο του δάσους· αλλά ο γερο-Γκαν βάδιζε πλάι στο βασιλιά. Το ξεκίνημα είχε αργήσει περισσότερο απ’ ό,τι είχαν υπολογίσει, γιατί οι Καβαλάρηδες έφαγαν ώρα, οδηγώντας πεζή τα άλογά τους για να βρουν μονοπάτια στις πυκνοδασωμένες ράχες πίσω από τον καταυλισμό τους και κάτω στην κρυμμένη Κοιλάδα των Αμαξιών-με-τις-πέτρες. Ήταν πολύ μετά το μεσημέρι, όταν οι πρώτοι έφτασαν στις μεγάλες γκρίζες συστάδες που απλώνονταν πέρα από την ανατολική πλευρά του Άμον Ντιν και έκρυβαν ένα μεγάλο φαράγγι στη γραμμή των λόφων που τραβούσαν από το Νάρντολ ως το Ντιν ανατολικά και δυτικά. Μέσα από αυτό το φαράγγι ο λησμονημένος καρόδρομος κατηφόριζε πολύ παλιά κι έβγαινε στον κυρίως δρόμο που περνούσαν τα άλογα από την Πόλη διασχίζοντας το Ανόριεν τώρα όμως, εδώ και πολλές γενιές των ανθρώπων, τα δέντρα έκαναν ό,τι ήθελαν και είχε χαθεί, χαλασμένος και θαμμένος κάτω από τα φύλλα αμέτρητων χρόνων. Αλλά οι συστάδες των δέντρων πρόσφεραν στους Καβαλάρηδες την τελευταία τους ελπίδα για κάλυψη πριν βγουν ανοιχτά στη μάχη’ γιατί πέρα απ’ αυτές βρίσκονταν ο δρόμος και οι πεδιάδες του Άντουιν, ενώ ανατολικά και νότια οι πλαγιές ήταν γυμνές και βραχώδεις, καθώς οι παραμορφωμένοι λόφοι μαζεύονταν κι ανέβαιναν, έπαλξη την έπαλξη, στο μεγάλο όγκο και στις ράχες του Μιντολούιν. Ο προπορευόμενος λόχος σταμάτησε και, όπως αυτοί που ακολουθούσαν έβγαιναν από την κοίτη της Κοιλάδας των Αμαξιών-με-τις-πέτρες, απλώνονταν και κατασκήνωναν κάτω από τα γκρίζα δέντρα. Ο βασιλιάς κάλεσε τους καπετάνιους σε συμβούλιο. Ο Έομερ έστειλε ανιχνευτές να ανιχνεύσουν το δρόμο· αλλά ο γερο-Γκαν κούνησε αρνητικά το κεφάλι του.
– Δε χρειάζεται να στείλεις Αλογανθρώπους, είπε. Οι Άγριοι Άνθρωποι έχουν κιόλας δει ό,τι μπορεί να ιδωθεί στη βρόμικη ατμόσφαιρα. Γρήγορα θα έρθουν να μου μιλήσουν εδώ.
Οι καπεταναίοι ήρθαν και ύστερα, μέσα από τα δέντρα ξεγλίστρησαν επιφυλακτικά κι άλλες σιλουέτες púkel, τόσο όμοιες με τον Γκαν, ώστε ο Μέρι μόλις και μετά βίας τους ξεχώριζε. Μίλησαν στον Γκαν σε μια παράξενη λαρυγγόφωνη γλώσσα.
Σε λίγο ο Γκαν στράφηκε στο βασιλιά.
– Οι Άγριοι Άνθρωποι λένε πολλά πράγματα, είπε. Πρώτα πρώτα, να προσέχετε! Ακόμα πολλοί άντρες στον καταυλισμό πέρα από το Ντιν, μια ώρα δρόμο προς τα κει – κούνησε το χέρι του δυτικά κατά τη σβηστή συνθηματική φωτιά. Αλλά κανένας δε φαίνεται ανάμεσα από δω ως τα καινούρια τείχη των Πετρανθρώπων. Εκεί είναι πολλοί.
Τα τείχη δε στέκονται όρθια πια· οι gorgûn τα ρίχνουν χάμω με τη βροντή της γης και με μαυροσίδερα ρόπαλα. Είναι απρόσεχτοι και δεν κοιτάζουν γύρω τους. Νομίζουν πως οι φίλοι τους ελέγχουν όλους τους δρόμους!
Σε αυτά τα λόγια ο γερο-Γκαν έβγαλε μια περίεργη γουργουριστή φωνή και φάνηκε λες και γελούσε.
– Ωραία νέα! φώναξε ο Έομερ. Ακόμα και σ’ αυτή τη σκοτεινιά φέγγει ξανά η ελπίδα Τα τεχνάσματα του Εχθρού μας συχνά εξυπηρετούν εμάς, πετυχαίνοντας το αντίθετο. Αυτή η ίδια η καταραμένη σκοτεινιά για μας υπήρξε κάλυψη. Και τώρα, διψώντας να καταστρέψει την Γκόντορ και να μην αφήσει όρθια πέτρα για πέτρα, οι ορκ του απομάκρυναν το μεγαλύτερό μου φόβο. Θα μπορούσαν να κρατήσουν για πολύ το εξωτερικό τείχος εναντίον μας. Τώρα μπορούμε να το σαρώσουμε – έτσι και φτάσουμε ως εκεί.