Εκείνος άκουσε την κρυφή ερώτησή της. Κοίταξε περίλυπα το πακέτο που ξανάδενε η Εγκουέν κι έγλειψε τα τελευταία ψίχουλα από τα δάχτυλά του, πριν ξαναμιλήσει. “Μόνο εσένα έχω δει από χθες το βράδυ. Επίσης, ούτε Ξέθωρους ούτε Τρόλοκ· κάτι είναι αυτό”.
“Ο Ραντ πρέπει να είναι καλά”, είπε η Εγκουέν και πρόσθεσε βιαστικά, “όλοι θα είναι καλά. Πρέπει. Μάλλον τώρα ψάχνουν για μας. Ίσως μας βρουν ανά πάσα στιγμή. Στο κάτω-κάτω, η Μουαραίν είναι Άες Σεντάι”.
“Συνεχώς μου το θυμίζουν”, είπε αυτός. “Που να καώ, μακάρι να μπορούσα να το ξεχάσω”.
“Δεν σε άκουσα να παραπονιέσαι, τότε που σταμάτησε τους Τρόλοκ που θα μας έπιαναν”, είπε με οξύ τόνο η Εγκουέν.
“Εγώ απλώς εύχομαι να μπορούσαμε να τα βγάλουμε πέρα χωρίς αυτήν”. Σήκωσε τους ώμους του αμήχανα μπροστά στο αταλάντευτο βλέμμα της. “Όμως, μάλλον, δεν μπορούμε. Σκεφτόμουν”. Εκείνη ύψωσε τα φρύδια, αλλά ο Πέριν είχε συνηθίσει να ξαφνιάζονται κάθε φορά που έλεγε πως είχε μια ιδέα. Ακόμα και όταν οι ιδέες του ήταν καλές όσο οι δικές τους, οι άλλοι πάντα σκέφτονταν πόσο συγκεκριμένη ήταν γι’ αυτόν η πράξη της σκέψης. “Μπορούμε να περιμένουμε να μας βρουν ο Λαν και η Μουαραίν”.
“Φυσικά”, τον διέκοψε εκείνη. “Η Μουαραίν Σεντάι είπε ότι θα μας έβρισκε, αν χωρίζαμε”.
Την άφησε να τελειώσει, ύστερα συνέχισε. “Ή μπορεί να μας βρουν πρώτοι οι Τρόλοκ. Μπορεί, επίσης, να έχει σκοτωθεί η Μουαραίν. Μπορεί όλοι. Όχι, Εγκουέν. Λυπάμαι, αλλά υπάρχει η πιθανότητα. Ελπίζω να είναι όλοι ασφαλείς. Ελπίζω να φανούν αυτή τη στιγμή μπροστά στη φωτιά. Αλλά η ελπίδα είναι σαν σπάγκος όταν πνίγεσαι· δεν φτάνει για να σε τραβήξει έξω από μόνος του”.
Η Εγκουέν έκλεισε το στόμα και τον κοίταξε έντονα. Τελικά του είπε, “Θέλεις να κατηφορίσουμε το ποτάμι ως την Ασπρογέφυρα; Αν η Μουαραίν δεν μας βρει εδώ, το επόμενο μέρος που θα ψάξει είναι εκεί”.
“Φαντάζομαι”, είπε ο Πέριν αργά, “ότι θα έπρεπε να πάμε στην Ασπρογέφυρα. Αλλά οι Ξέθωροι μάλλον το ξέρουν κι αυτό. Εκεί θα ψάξουν κι αυτή τη φορά δεν έχουμε Άες Σεντάι ή Πρόμαχο για να μας προστατεύσουν”.
“Φαντάζομαι ότι θα προτείνεις να το σκάσουμε κάπου, όπως ήθελε ο Ματ; Να κρυφτούμε κάπου, που δεν θα μας βρουν οι Ξέθωροι και οι Τρόλοκ; Ούτε και η Μουαραίν Σεντάι, επίσης;”
“Μην νομίζεις πως δεν το συλλογίστηκα”, της είπε ήσυχα. “Αλλά κάθε φορά που νομίζω πως γλιτώσαμε, οι Ξέθωροι και οι Τρόλοκ μας ξαναβρίσκουν. Δεν ξέρω αν υπάρχει μέρος όπου να μπορούμε να τους κρυφτούμε. Δεν μου πολυαρέσει αυτό, αλλά χρειαζόμαστε τη Μουαραίν”.
“Τότε δεν καταλαβαίνω, Πέριν. Πού να πάμε;”
Εκείνος ανοιγόκλεισε τα μάτια έκπληκτος. Η Εγκουέν περίμενε την απάντηση του. Περίμενε να της πει αυτός τι να κάνει. Ποτέ δεν του είχε περάσει από το μυαλό ότι εκείνη θα επαφιόταν πάνω του για να τους οδηγήσει. Ποτέ δεν της άρεσε να κάνει αυτό που είχε σχεδιάσει άλλος γι’ αυτήν και ποτέ δεν άφηνε κανέναν να της πει τι να κάνει. Εκτός, ίσως, από τη Σοφία και του φαινόταν πως, μερικές φορές, δεν της καλοερχόταν ούτε κι αυτό. Με το χέρι ίσιωσε το χώμα μπροστά του και έβηξε τραχιά για να καθαρίσει το λαιμό του.
“Αν τώρα είμαστε εδώ και η Ασπρογέφυρα είναι αυτή”, είπε, κάνοντας με το δάχτυλό του δύο σημεία, “τότε το Κάεμλυν είναι κάπου εκεί”. Έκανε ένα τρίτο σημάδι λίγο πιο πέρα.
Κοντοστάθηκε, κοιτάζοντας τις τρεις τελίτσες στο χώμα. Όλο το σχέδιό του βασιζόταν σ’ ό,τι θυμόταν από τον παλιό χάρτη του πατέρα της. Ο αφέντης αλ’Βερ είχε πει πως δεν ήταν πολύ ακριβής και ο Πέριν δεν καθόταν να τον χαζεύει, όπως ο Ραντ και ο Ματ. Αλλά η Εγκουέν δεν είπε τίποτα. Όταν σήκωσε το βλέμμα, τον κοίταζε ακόμα με τα χέρια μπροστά στη μέση της.
“Στο Κάεμλυν;” Έμοιαζε σαστισμένη.
“Στο Κάεμλυν”. Τράβηξε μια γραμμή στο χώμα ανάμεσά στις δύο κουκίδες. “Μακριά από το ποτάμι και ευθεία μπροστά. Κανένας δεν θα μπορούσε να το προβλέψει. Θα τους περιμένουμε στο Κάεμλυν”. Τίναξε το χώμα από τα χέρια του και στάθηκε κοιτάζοντας την. Σκεφτόταν πως το σχέδιο ήταν καλό, αλλά σίγουρα η Εγκουέν θα είχε αντιρρήσεις. Περίμενε πως εκείνη θα αναλάμβανε τα ηνία —πάντα τον ανάγκαζε να κάνει πότε το ένα και πότε το άλλο- και αυτό δεν τον πείραζε.
Προς μεγάλη του έκπληξη, εκείνη ένευσε. “Θα πρέπει να υπάρχουν χωριά. Μπορούμε να ρωτήσουμε ποιος είναι ο δρόμος”.
“Αυτό που με ανησυχεί”, είπε ο Πέριν, “είναι τι κάνουμε, αν η Άες Σεντάι δεν μας βρει εκεί. Φως μου, ποιος να το φανταζόταν πως κάποτε θα ανησυχούσα για τέτοιο πράγμα; Τι γίνεται αν δεν έρθει στο Κάεμλυν; Ίσως να μας νομίζει νεκρούς. Ίσως να πάρει τον Ραντ και τον Ματ κατευθείαν στην Ταρ Βάλον”.
“Η Μουαραίν Σεντάι είπε ότι μπορεί να μας βρει”, είπε με σιγουριά η Εγκουέν. “Αν μπορεί να μας βρει εδώ, τότε θα μπορεί να μας βρει στο Κάεμλυν κι αυτό θα κάνει”.