Κατάλαβε πως η Εγκουέν τον κοίταζε, περιμένοντας να αποφασίσει αυτός τι θα έκαναν. Φως μου, ξαφνικά ξανάγινα αρχηγός. Είχαν αποφασίσει από την αρχή να μην πουν σε κανέναν την πραγματική ιστορία, αλλά εδώ δεν έβλεπε καμία πιθανότητα να ξεφύγουν, ακόμα κι αν κατάφερνε να βγάλει το τσεκούρι του πριν...
Η Σταχτιά μούγκρισε βαθιά μέσα στο λαρύγγι της και την ακολούθησαν οι τρεις γύρω από τη φωτιά και μετά οι λύκοι στο σκοτάδι. Ο απειλητικός βορβορυγμός γέμισε τη νύχτα.
“Εντάξει”, είπε ο Πέριν βιαστικά. “Εντάξει!” Το μουγκρητό σταμάτησε, αστραπιαία. Η Εγκουέν ανοιγύκλεισε τα χέρια και ένευσε. “Όλα άρχισαν λίγες μέρες πριν τη Νύχτα του Χειμώνα”, άρχισε να λέει ο Πέριν, “όταν ο φίλος μας ο Ματ είδε έναν άντρα με μαύρο μανδύα...”
Ο Ιλάυας δεν άλλαξε ούτε έκφραση ούτε στάση, αλλά η κλίση του κεφαλιού του έδειχνε σαν να άνοιγε τα αυτιά του. Οι τέσσερις λύκοι κάθισαν κάτω, καθώς ο Πέριν συνέχιζε να μιλά· είχε την εντύπωση πως άκουγαν κι αυτοί. Η ιστορία ήταν μεγάλη και την είπε σχεδόν όλη. Τα όνειρα, όμως, που είχαν δει αυτός και οι φίλοι στο Μπάερλον τα κράτησε κρυφά. Περίμενε πως οι λύκοι θα έδειχναν ότι είχαν προσέξει την παράλειψη, αλλά αυτοί απλώς τον παρακολουθούσαν. Η Σταχτιά φαινόταν φιλική, ο Καμένος θυμωμένος. Όταν τελείωσε, είχε βραχνιάσει.
“...και, αν δεν μας βρει στο Κάεμλυν, θα πάμε στην Ταρ Βάλον. Δεν έχουμε άλλη επιλογή, παρά να ζητήσουμε τη βοήθεια των Άες Σεντάι”.
“Τρόλοκ και Ημιάνθρωποι τόσο χαμηλά στα νότια”, είπε συλλογισμένα ο Ιλάυας. “Ιδού τροφή για σκέψη”. Έψαξε με το χέρι πίσω του και πέταξε στον Πέριν ένα φλασκί από δέρμα, χωρίς να τον κοιτάζει. Φαινόταν να σκέφτεται. Περίμενε να πιει ο Πέριν και να ξαναβάλει την τάπα και μετά ξαναμίλησε. “Δεν πολυπάω τις Άες Σεντάι. Το Κόκκινο Άτζα, εκείνο που του αρέσει να κυνηγά άντρες που μπλέκουν με τη Μία Δύναμη, ήθελε κάποτε να με ειρηνέψει. Τους είπα κατάμουτρα ότι είναι Μαύρες Άτζα· υπηρετείτε τον Σκοτεινό, είπα και δεν τους άρεσε. Δεν μπορούσαν να με πιάσουν, από τη στιγμή που χώθηκα στο δάσος, αλλά προσπάθησαν. Ναι, προσπάθησαν. Τώρα που το σκέφτομαι, αμφιβάλλω αν με δει με καλό μάτι καμιά Άες Σεντάι μετά απ’ αυτό που έγινε. Αναγκάστηκα να σκοτώσω κανά-δυο Πρόμαχους. Άσχημη δουλειά να σκοτώνεις Πρόμαχους. Δεν τους αρέσει”.
“Η ομιλία με τους λύκους”, είπε ο Πέριν κάπως ταραγμένα. “Έχει... έχει σχέση με τη Δύναμη;”
“Και βέβαια όχι”, μούγκρισε ο Ιλάυας. “Δεν θα είχε αποτέλεσμα πάνω μου, το ειρήνεμα, αλλά με έκανε πυρ και μανία το ότι ήθελαν να το δοκιμάσουν. Αυτό είναι αρχαίο πράγμα, αγόρι μου. Παλιότερο από τις Άες Σεντάι. Παλιότερο από τον καθένα που χρησιμοποιεί τη Μία Δύναμη. Παλιό όσο η ανθρωπότητα. Παλιό όσο οι λύκοι. Ούτε κι αυτό τους αρέσει, των Άες Σεντάι. Τα παλιά πράγματα που ξανάρχονται. Δεν είμαι ο μόνος. Είναι κι άλλα πράγματα, άλλος κόσμος. Οι Άες Σεντάι τα τρέμουν, μουρμουρίζουν για αρχαίους φραγμούς που εξασθενούν. Τα πράγματα διαλύονται, λένε. Φοβούνται μην το σκάσει ο Σκοτεινός, αυτό είναι. Λες κι έφταιγα εγώ, έτσι που με κοίταζαν μερικές. Το Κόκκινο Άτζα, δηλαδή, αλλά και άλλες Άες Σεντάι . Η Έδρα της Άμερλιν... Αααα! Εγώ συνήθως τις αποφεύγω, αποφεύγω και τους φίλους των Άες Σεντάι. Θα κάνετε το ίδιο, αν έχετε μυαλό”.
“Αυτό που θα ήθελα πάνω απ’ όλα είναι να μην ξαναδώ Άες Σεντάι”, είπε ο Πέριν.
Η Εγκουέν του έριξε μια έντονη ματιά. Ο Πέριν ήλπισε να μην ξεφούρνιζε πως ήθελε να γίνει Άες Σεντάι. Αλλά εκείνη δεν είπε τίποτα, αν και τα χείλη της σφίχτηκαν και ο Πέριν συνέχισε.
“Όχι πως μπορούσαμε να κάνουμε κι αλλιώς. Μας κυνηγούσαν Τρόλοκ και Ξέθωροι, και Ντραγκχάρ. Οι πάντες, εκτός από τους Σκοτεινόφιλους. Δεν μπορούμε να κρυφτούμε και δεν μπορούμε να τους πολεμήσουμε μόνοι μας. Ποιος θα μας βοηθήσει λοιπόν; Ποιος άλλος είναι αρκετά δυνατός, εκτός από τις Άες Σεντάι;”
Ο Ιλάυας έμεινε για λίγο σιωπηλός, κοιτάζοντας τους λύκους, πιο συχνά τη Σταχτιά και τον Καμένο. Ο Πέριν άλλαζε θέση νευρικά και προσπαθούσε να μην κοιτάζει. Όταν κοίταζε, είχε την αίσθηση ότι, σχεδόν, άκουγε αυτά που έλεγαν μεταξύ τους ο Ιλάυας και οι λύκοι. Ακόμα κι αν δεν είχε να κάνει με τη Μία Δύναμη, ο Πέριν δεν ήθελε να έχει καμία σχέση μ’ αυτό. Πρέπει να το έλεγε στα αστεία. Δεν μπορώ να μιλήσω με λύκους. Ένας από τους λύκους —του φάνηκε πως ήταν ο Άλτης- τον κοίταξε και έμοιαζε να χαμογελά. Ο Πέριν αναρωτήθηκε πώς του είχε βάλει όνομα.
“Μπορείτε να μείνετε μαζί μου”, είπε τελικά ο Ιλάυας. “Μαζί μας”. Η Εγκουέν ύψωσε τα φρύδια και ο Πέριν έμεινε με το στόμα ανοιχτό. “Πού θα ήσασταν πιο σίγουροι;” τους προκάλεσε ο Ιλάυας. “Οι Τρόλοκ με κάθε ευκαιρία προσπαθούν να σκοτώσουν τους λύκους που είναι μοναχοί, αλλάζουν όμως δρόμο για να αποφύγουν το κοπάδι. Και δεν θα έχετε να ανησυχείτε ούτε για τις Άες Σεντάι. Δεν πολυέρχονται σ’ αυτά τα δάση”.