Είχε αντίληψη των λύκων, όμως, όταν ήταν ξύπνιος. Κρατούσαν απόσταση από την κατασκήνωση και από το καραβάνι, όταν τραβούσε το δρόμο του, αλλά ο Πέριν πάντα ήξερε πού βρίσκονταν. Ένιωθε την περιφρόνηση τους για τα σκυλιά που φύλαγαν τους Τουάθα’αν. Φασαριόζικα ζώα, που είχαν ξεχάσει τι μπορούσαν να κάνουν με τα σαγόνια τους, που είχαν ξεχάσει τη γεύση του ζεστού αίματος- μπορεί να φόβιζαν τους ανθρώπους, αλλά θα σέρνονταν στην κοιλιά τους, αν ερχόταν ποτέ η αγέλη. Κάθε μέρα η αντίληψή του ήταν οξύτερη, σαφέστερη.
Με κάθε ηλιοβασίλεμα η αδημονία της Σταχτιάς δυνάμωνε. Αν ο Ιλάυας ήθελε να κάνει κάτι τέτοιο, να πάρει τους ανθρώπους στο νότο, τότε αυτό άξιζε να γίνει, αλλά, αν έπρεπε να γίνει, τότε ας γινόταν. Ας τελείωνε αυτό το αργό ταξίδι. Οι λύκοι ήταν για να περιπλανιούνται και δεν της άρεσε που βρισκόταν τόσον καιρό μακριά από το κοπάδι. Και ο Άνεμος, επίσης, ανυπομονούσε. Σ’ αυτά τα μέρη το κυνήγι ήταν πολύ κακό και δεν του άρεσε καθόλου να τρώει ποντίκια του αγρού, που ήταν για να μάθουν τα λυκόπουλα πώς να καραδοκούν όταν κυνηγούσαν, τροφή κατάλληλη για γέρους, που δεν μπορούσαν πια να πιάσουν ελάφια ή αλεπούδες. Μερικές φορές ο Άνεμος πίστευε πως ο Καμένος είχε δίκιο· άσε τα προβλήματα των ανθρώπων στους ανθρώπους. Αλλά πρόσεχε αυτές τις σκέψεις του όταν ήταν κοντά η Σταχτιά, ακόμα περισσότερο όταν ήταν κοντά ο Άλτης. Ο Άλτης ήταν ένας σημαδεμένος, ψαρός πολεμιστής, ατάραχος κι έμπειρος, με πονηριά που αναπλήρωνε ό,τι του είχε στερήσει η ηλικία. Δεν νοιαζόταν για τους ανθρώπους, αλλά η Σταχτιά ήθελε να το κάνει αυτό και ο Άλτης θα περίμενε όπως περίμενε εκείνη και θα έτρεχε όπως εκείνη έτρεχε. Λύκος ή άνθρωπος, ταύρος ή αρκούδα, ό,τι προκαλούσε τη Σταχτιά θα έβρισκε τα σαγόνια του Άλτη έτοιμα να το στείλουν στο μεγάλο ύπνο. Αυτό ήταν όλη η ζωή του Αλτη και αυτό έκανε τον Άνεμο να φυλάγεται και η Σταχτιά έμοιαζε να μη δίνει σημασία στις σκέψεις τους.
Όλα αυτά ήταν ολοφάνερα στο νου του Πέριν. Παρακαλούσε για το Κάεμλυν, για τη Μουαραίν και την Ταρ Βάλον. Ακόμα κι αν δεν υπήρχαν απαντήσεις, θα υπήρχε, τουλάχιστον, ένα τέλος. Ο Ιλάυας τον κοίταζε και ήταν σίγουρος πως ο κιτρινομάτης το ήξερε. Σε παρακαλώ, ας φτάσει ένα τέλος.
Το όνειρο άρχισε πιο ευχάριστα από τα περισσότερα των τελευταίων ημερών. Ήταν στο τραπέζι της κουζίνας της Αλσμπετ Λούχαν, ακονίζοντας το τσεκούρι του με μια πέτρα. Η κυρά Λούχαν δεν άφηνε ποτέ να φέρουν στο σπίτι δουλειές του σιδεράδικου, ή ότι άλλο παρόμοιο. Ο αφέντης Λούχαν αναγκαζόταν να βγάζει τα μαχαίρια της έξω για να τα ακονίσει. Αλλά συνέχισε να μαγειρεύει και δεν είπε κουβέντα για το τσεκούρι. Δεν έβγαλε άχνα, όταν ένας λύκος μπήκε στην κουζίνα από ένα άλλο δωμάτιο του σπιτιού και κουλουριάστηκε ανάμεσα στον Πέριν και την πόρτα της αυλής. Ο Πέριν συνέχισε να ακονίζει το τσεκούρι· σύντομα θα ερχόταν η ώρα να το χρησιμοποιήσει.
Ξαφνικά ο λύκος σηκώθηκε, μουγκρίζοντας βαθιά στο λαρύγγι του και το πυκνό τρίχωμα του σβέρκου του τινάχτηκε ψηλά. Ο Μπα’άλζαμον μπήκε στην κουζίνα από την αυλή. Η κυρά Λούχαν συνέχισε να μαγειρεύει.
Ο Πέριν σηκώθηκε όρθιος με κόπο, ύψωσε το τσεκούρι, αλλά ο Μπα’άλζαμον δεν έδωσε σημασία στο όπλο και, αντίθετα, έστρεψε την προσοχή του στο λύκο. Φλόγες χόρευαν εκεί που έπρεπε να είναι τα μάτια του. “Αυτή είναι η προστασία σου; Το έχω αντιμετωπίσει κι άλλες φορές. Πολλές φορές”.
Λύγισε ένα δάχτυλο και ο λύκος ούρλιαξε, καθώς πεταγόταν φωτιά από τα μάτια και τα αυτιά του και το στόμα του, από το δέρμα του. Η βρώμα από τη σάρκα και τις τρίχες που καίγονταν γέμισε την κουζίνα. Η Άλσμπετ Λούχαν σήκωσε το καπάκι μιας κατσαρόλας και ανακάτεψε το φαγητό με μια ξύλινη κουτάλα.
Ο Πέριν πέταξε κάτω το τσεκούρι και όρμηξε μπροστά, προσπαθώντας να σβήσει τις φλόγες, χτυπώντας τις με τα χέρια του. Ο λύκος έγινε μαύρη στάχτη μέσα στις παλάμες του. ο Πέριν οπισθοχώρησε, κοιτάζοντας τον άμορφο καρβουνιασμένο σωρό στο καθαρό πάτωμα της κυράς Λούχαν. Ευχήθηκε να μπορούσε να βγάλει τα λιγδερά αποκαΐδια από τα χέρια του, αναγούλιασε όμως, με τη σκέψη ότι θα τα σκούπιζε στα ρούχα του. Άρπαξε το τσεκούρι, έσφιξε τη λαβή τόσο δυνατά, που οι αρθρώσεις του άφησαν ξερούς κρότους.