Έκανε νόημα στην Εγκουέν να τον πλησιάσει. Εκείνη δεν κουνήθηκε κι έτσι κατέβηκε στη ρίζα του λόφου και της είπε τι είχε βρει.
Η Εγκουέν κοίταξε το λόφο μπροστά της, γέρνοντας το κεφάλι πίσω. “Πώς μπορείς και βλέπεις;” τον ρώτησε.
Ο Πέριν άνοιξε το στόμα του, το ξανάκλεισε. Έγλειψε τα χείλη και κοίταξε γύρω του, συνειδητοποιώντας για πρώτη φορά τι έβλεπε. Ο ήλιος είχε βασιλέψει. Είχε χαθεί ολόκληρος και σύννεφα έκρυβαν την πανσέληνο, αλλά ακόμα του φαινόταν ότι έβλεπε τις μαβιές αποχρώσεις του σούρουπου. “Ένιωσα το βράχο”, είπε τελικά. “Σίγουρα αυτό είναι. Δεν θα μας δουν στη σκιά του, ακόμα κι αν έρθουν μέχρι εδώ”. Πήρε το χαλινάρι της Μπέλας για να την οδηγήσει στο καταφύγιο του χεριού. Στην πλάτη του ένιωθε το βλέμμα της Εγκουέν.
Καθώς τη βοηθούσε να κατεβεί από τη σέλα, κραυγές ξέσπασαν μέσα στη νύχτα από τη μεριά της λιμνούλας. Η Εγκουέν ακούμπησε το μπράτσο του Πέριν και αυτός άκουσε την ερώτηση που δεν είχε ξεστομίσει.
“Οι άνδρες είδαν τον Άνεμο”, είπε απρόθυμα. Ήταν δύσκολο να ξεχωρίσει το νόημα στις σκέψεις των λύκων. Κάτι σχετικό με φωτιά. “Έχουν δαυλούς”. Την έσπρωξε απαλά για να καθίσει στη ρίζα των δαχτύλων και ζάρωσε κι αυτός πλάι της. “Σχηματίζουν μικρότερες ομάδες για να ψάξουν. Είναι πάρα πολλοί και όλοι οι λύκοι έχουν τραυματιστεί”. Προσπάθησε να βάλει λίγο κουράγιο στη φωνή του. “Αλλά η Σταχτιά και οι άλλοι μάλλον θα γλιτώσουν, έστω και τραυματισμένοι και οι άνδρες δεν περιμένουν να βρουν εμάς. Οι άνθρωποι ό,τι δεν περιμένουν, δεν το βλέπουν. Σε λίγο Θα τα παρατήσουν και θα στήσουν το στρατόπεδό τους”. Ο Ιλάυας ήταν με τους λύκους και δεν θα τους άφηνε όσο τους κυνηγούσαν. Τόσοι καβαλάρηδες. Τόση επιμονή. Γιατί τόση επιμονή;
Είδε την Εγκουέν να νεύει, αλλά εκείνη στο σκοτάδι δεν το κατάλαβε. “Όλα θα πάνε καλά, Πέριν”.
Φως μου, θαύμασε αυτός, προσπαθεί αυτή να παρηγορήσει εμένα.
Οι φωνές δεν είχαν σταμάτημό. Μικρές ομάδες δαυλών κινούνταν στο βάθος, φωτεινά σημεία, που τρεμόπαιζαν στο σκοτάδι.
“Πέριν”, είπε απαλά η Εγκουέν, “θα χορέψεις μαζί μου τη Μέρα του Ήλιου; Αν θα είμαστε τότε στο σπίτι;”
Οι ώμοι του άρχισαν να τρέμουν. Δεν έβγαλε τον παραμικρό ήχο και δεν ήξερε αν γελούσε ή αν έκλαιγε. “Ναι. Το υπόσχομαι”. Άθελά του, τα χέρια του έσφιξαν το τσεκούρι, θυμίζοντάς του ότι ακόμα το κρατούσε. Το επανέλαβε, ψιθυριστά αυτή τη φορά. “Το υπόσχομαι”, είπε, ελπίζοντας.
Ομάδες δαυλοφόρων όργωναν τους λόφους, σε ομάδες περίπου των δέκα-δώδεκα. Ο Πέριν δεν μπορούσε να καταλάβει πόσες ομάδες υπήρχαν. Μερικές φορές φαίνονταν, ταυτοχρόνως, τρεις ή τέσσερις, που χτένιζαν όλη την περιοχή. Συνέχιζαν να φωνάζουν μεταξύ τους και, μερικές φορές, κραυγές αντηχούσαν στη νύχτα, κραυγές αλόγων, κραυγές ανδρών.
Ο Πέριν τα έβλεπε από αρκετά πλεονεκτικά σημεία. Καθόταν σκυφτός στη λοφοπλαγιά, μαζί με την Εγκουέν, παρακολουθώντας τους δαυλούς να προχωρούν στο σκοτάδι, σαν πυγολαμπίδες και στο νου του έτρεχε στη νύχτα μαζί με την Σταχτιά, τον Ανεμο και τον Αλτη. Οι λύκοι ήταν τόσο πληγωμένοι από την επίθεση των κορακιών, που δεν μπορούσαν να απομακρυνθούν πολύ ή να τρέξουν· έτσι σκόπευαν να διώξουν τους άνδρες από το σκοτάδι, να τους γυρίσουν στις φωτιές, που τους παρείχαν καταφύγιο. Όταν οι λύκοι περιπλανιούνταν στη νύχτα, οι άνθρωποι πάντα τελικά ζητούσαν την ασφάλεια της φωτιάς. Μερικοί από τους έφιππους οδηγούσαν άλογα χωρίς αναβάτες· όταν οι γκρίζες μορφές χιμούσαν ανάμεσά τους, αυτά χρεμέτιζαν και σηκώνονταν όρθια, γουρλώνοντας και γυρνώντας τα μάτια τους, ούρλιαζαν και τραβούσαν τα σχοινιά από τα χέρα των ανδρών, που τα κρατούσαν και σκορπίζονταν προς όλες τις κατευθύνσεις, όσο πιο γρήγορα μπορούσαν. Ακόμα και τα άλογα που είχαν αναβάτες ούρλιαζαν, όταν οι γκρίζες σκιές έβγαιναν σαν αστραπή από το σκοτάδι για να τα δαγκώσουν στα πόδια και, μερικές φορές, ούρλιαζαν επίσης και οι αναβάτες τους, λίγο πριν τους σχίσουν το λαιμό κάποια σαγόνια. Ένιωθε εκεί πέρα και τον Ιλάυας, επίσης, πιο αμυδρά, που ενέδρευε μέσα στη νύχτα με το μακρύ μαχαίρι του, ένας δίποδος λύκος με ένα κοφτερό ατσάλινο δόντι. Οι φωνές συχνά γίνονταν βλαστήμιες, όμως οι άνδρες δεν το έσαζαν κάτω.
Ο Πέριν κατάλαβε ξαφνικά ότι οι άνδρες με τους δαυλούς ακολουθούσαν κάποιο συγκεκριμένο σχήμα έρευνας. Κάθε φορά που εμφανίζονταν κάποιες από τις ομάδες, ορισμένες ήταν πιο κοντά στη λοφοπλαγιά όπου κρύβονταν αυτός και η Εγκουέν. Ο Ιλάυας τους είχε πει να κρυφτούν, αλλά... Αν το βάλουμε στα πόδια; Ίσως μπορέσουμε να κρυφτούμε στο σκοτάδι, αν προχωρήσουμε χωρίς να σταματάμε. Ίσως. Το σκοτάδι πρέπει να είναι αρκετά βαθύ για να δοκιμάσουμε.