Ο Ματ σκούπιζε το στόμα του με τη ράχη της παλάμης του, με το κεφάλι στραμένο μακριά από τους Τρόλοκ. Η Εγκουέν έκρυβε το πρόσωπο της στα χέρια της. Ο Ραντ πλησίασε το άλογά του κοντά στην Μπέλα και άπλωσε το χέρι του στον ώμο της Εγκουέν. Εκείνη γύρισε και το έσφιξε, μ’ ολόκληρο το κορμί της να τρέμει. Ήθελε κι αυτός να παραδοθεί στο τρέμουλο, αλλά το χέρι της που τον άγγιζε ήταν το μόνο που τον σταματούσε.
“Πάλι καλά που δεν πάμε ακόμα στην Ταρ Βάλον”, είπε η Μουαραίν.
Η Νυνάβε στράφηκε στην Άες Σεντάι. “Πώς μπορείς και το δέχεσαι τόσο άνετα; Το ίδιο μπορεί να πάθουμε κι εμείς!”
“Ίσως”, είπε η Μουαραίν γαλήνια και η Νυνάβε έτριξε τα δόντια της τόσο δυνατά, που ο Ραντ άκουσε τον τραχύ ήχο. “Είναι πιο πιθανό, όμως”, συνέχισε η Μουαραίν ατάραχα, “ότι οι άνδρες “Άες Σεντάι που έφτιαξαν τις Οδούς τις προστάτευσαν, ενσωματώνοντας παγίδες για τα πλάσματα του Σκοτεινού. Είναι κάτι που πρέπει να φοβούνταν τότε, πριν απωθηθούν στη Μάστιγα οι Ημιάνθρωποι και οι Τρόλοκ. Όπως και να ’χει, δεν μπορούμε να χρονοτριβούμε εδώ και είναι εξίσου πιθανό να υπάρχει παγίδα σε όποιον δρόμο κι αν πάρουμε, μπροστά ή πίσω. Λόιαλ, ξέρεις ποια είναι η επόμενη γέφυρα;”
“Ναι. Ναι, δεν κατέστρεψαν αυτό το μέρος του Οδηγού, δόξα στο Φως”. Για πρώτη φορά ο Λόιαλ φαινόταν εξίσου πρόθυμος με τη Μουαραίν για να προχωρήσει. Πριν σταματήσει να μιλάει, είχε ξεκινήσει με το μεγάλο άλογό του.
Η Εγκουέν συνέχισε να κρέμεται από το μπράτσο του Ραντ για άλλες δύο γέφυρες. Ο Ραντ λυπήθηκε, όταν τον άφησε με μια ψιθυριστή συγνώμη και ένα βεβιασμένο γέλιο, όχι μόνο επειδή ένιωθε ωραία έχοντας την στο πλάι του. Είχε ανακαλύψει πως ήταν ευκολότερο να είσαι γενναίος όταν κάποιος χρειαζόταν την προστασία σου.
Η Μουαραίν μπορεί να μην πίστευε πως μπορούσε να στηθεί παγίδα γι’ αυτούς, αλλά, παρά τη βιασύνη για την οποία μιλούσε, τους έβαλε να προχωρούν πιο αργά από πριν και να σταματούν πριν ανέβουν σε γέφυρα, ή κατέβουν σε Νησί. Προχωρούσε με την Αλντίμπ, νιώθοντας τον αέρα μπροστά της με το χέρι απλωμένο και δεν επέτρεπε ούτε και στον Λαν ή τον Λόιαλ να περάσουν, αν δεν τους έδινε πρώτα την άδεια.
Ο Ραντ έπρεπε να εμπιστεύεται την κρίση της για τις παγίδες, αλλά κοίταζε το σκοτάδι γύρω του, λες και μπορούσε να διακρίνει κάτι σε απόσταση μεγαλύτερη από τρία-τέσσερα μέτρα και έστηνε αυτί για να ακούσει. Αν οι Τρόλοκ μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τις Οδούς, τότε αυτό που τους ακολουθούσε, ίσως ήταν κάποιο πλάσμα του Σκοτεινού. Ή πλάσματα. Ο Λαν είχε πει ότι στις Οδούς δεν ήσουν σίγουρος. Αλλά πέρασαν κι άλλες γέφυρες, έφαγαν το μεσημέρι χωρίς να ξεπεζέψουν και συνέχισαν και σ’ άλλες γέφυρες και το μόνο που άκουγε ήταν τις σέλες τους που έτριζαν και τις οπλές των αλόγων και, μερικές φορές, κάποιον από τους άλλους να βήχει, ή να μουρμουρίζει. Αργότερα ένιωσε κι έναν μακρινό άνεμο, κάπου βαθιά στη σκοτεινιά. Δεν μπορούσε να καταλάβει σε ποια κατεύθυνση ήταν. Στην αρχή του φάνηκε ότι ήταν η φαντασία του, αλλά αργότερα βεβαιώθηκε.
Θα είναι ωραίο να ξανανιώσουμε τον άνεμο, έστω κι αν είναι παγωμένος.
Ξαφνικά ανοιγόκλεισε τα μάτια. “Λόιαλ, δεν είπες ότι στις Οδούς δεν υπάρχει άνεμος;”
Ο Λόιαλ σταμάτησε το άλογό του λίγο πριν το επόμενο Νησί και έγειρε το κεφάλι για να ακούσει. Σιγά-σιγά χλόμιασε και έγλειψε τα χείλη του. “Μάτσιν Σιν”, ψιθύρισε βραχνά. “Ο Μαύρος Άνεμος. Το Φως να μας φωτίζει και να μας φυλάει. Είναι ο Μαύρος Άνεμος”.
“Πόσες γέφυρες ακόμα;” ρώτησε αμέσως η Μουαραίν. “Λόιαλ, πόσες γέφυρες ακόμα;”
“Δύο. Δύο, νομίζω”.
“Γρήγορα, λοιπόν”, είπε, κατεβαίνοντας με την Αλντίμπ στο Νησί. “Βρες την γρήγορα!”
Ο Λόιαλ άρχισε να μονολογεί, ή να μιλάει σε όσους τον άκουγαν, ενώ διάβαζε τον Οδηγό. “Βγήκαν τρελοί από δω μέσα, ουρλιάζοντας για το Μάτσιν Σιν. Το Φως να μας φυλάει! Ακόμα και εκείνοι που θεραπεύτηκαν από τις Άες Σεντάι...” Σάρωσε με το βλέμμα όλη την πέτρα και έτρεξε στη γέφυρα που είχε διαλέξει, φωνάζοντας, “Από δω!”
Αυτή τη φορά η Μουαραίν δεν την έλεγξε. Τους οδήγησε καλπάζοντας, ενώ η γέφυρα έτρεμε κάτω από τα άλογα και τα φανάρια πηγαινοέρχονταν σαν τρελά. Ο Λόιαλ διάβασε τον επόμενο Οδηγό και έστριψε το μεγάλο άλογά του απότομα, πριν αυτό καλά-καλά σταματήσει. Ο ήχος του ανέμου δυνάμωσε. Ο Ραντ τον άκουγε ακόμα και μέσα από το βροντοκόπημα των οπλών στην πέτρα. Ήταν πίσω τους και πλησίαζε.
Δεν στάθηκαν να διαβάσουν τον τελευταίο Οδηγό. Μόλις οι λάμπες έδειξαν την άσπρη γραμμή που ξεκινούσε από τη στήλη, έστριψαν προς εκείνη την κατεύθυνση και συνέχισαν να καλπάζουν. Το Νησί εξαφανίστηκε πίσω τους και το μόνο που υπήρχε ήταν η βλογιοκομμένη γκρίζα πέτρα από κάτω τους και η άσπρη γραμμή. Ο Ραντ ήταν τόσο λαχανιασμένος, που σχεδόν δεν άκουγε τον άνεμο.