Η Νυνάβε τράβηξε με δύναμη την πλεξούδα της. «Φως μου! Μου φαίνεται ότι έχεις δίκιο. Βρήκες, πράγματι, μυστικά που δεν μπόρεσα να βρω εγώ. Φως μου. Έλπιζα να είχαν φύγει όλες μαζί με τη Λίαντριν».
«Δεν ξέρουμε καν αν είναι η αρχηγός τους», είπε η Ηλαίην. «Μπορεί απλώς να την είχαν διατάξει να... να μας ξεφορτωθεί». Το στόμα της στράβωσε. «Φοβάμαι πως μόνο ένα λόγο μπορώ να σκεφτώ που έκαναν τόσο κόπο για να τις μοιράσουν όλες, για να αποφύγουν οποιοδήποτε μοτίβο, πέραν της έλλειψης μοτίβου. Πιστεύω ότι αυτό σημαίνει πως υπάρχει κάποιου είδους μοτίβο στο Μαύρο Άτζα».
«Αν υπάρχει ένα μοτίβο», είπε αποφασισμένα η Νυνάβε, «θα το βρούμε. Ηλαίην, αν έμαθες να σκέφτεσαι έτσι επειδή παρακολουθούσες τη μητέρα σου να κουμαντάρει την αυλή της, τότε χαίρομαι που την παρακολουθούσες με προσοχή». Η Ηλαίην απάντησε με ένα χαμόγελο, που σχημάτισε ένα λακκάκι στο μάγουλό της.
Η Εγκουέν κοίταξε με προσοχή τη Νυνάβε. Φαινόταν έτοιμη να αφήσει τα νεύρα της κατά μέρος. Σήκωσε το κεφάλι. «Εκτός αν θέλουν να πιστέψουμε ότι υπάρχει ένα μοτίβο, ούτως ώστε να σπαταλήσουμε το χρόνο μας ψάχνοντας γι’ αυτό, εκεί που δεν υπάρχει. Δεν λέω ότι δεν υπάρχει· απλώς θέλω να πω ότι, ακόμα, δεν ξέρουμε. Ας το ερευνήσουμε, αλλά νομίζω ότι πρέπει να κοιτάξουμε και άλλα πράγματα, εσείς τι λέτε;»
«Αποφάσισες, επιτέλους, να σηκωθείς», είπε η Νυνάβε. «Νόμιζα ότι σε είχε πάρει ο ύπνος για τα καλά». Αλλά ακόμα χαμογελούσε.
«Έχει δίκιο», είπε με αηδία η Ηλαίην. «Έφτιαξα μια γέφυρα από άχυρα. Χειρότερα από άχυρα. Ευχές. Μπορεί κι εσύ να έχεις δίκιο, Νυνάβε. Τι μας χρειάζονται αυτά τα... τα σκουπίδια;» Άρπαξε ένα χαρτί από το μάτσο μπροστά της. «Η Ριάνα έχει μαύρα μαλλιά, με μια λευκή πινελιά πάνω από το αριστερό αυτί της. Αν θα βρεθώ αρκετά κοντά για να το δω, τότε θα είμαι υπερβολικά κοντά της, περισσότερο απ’ όσο θα θέλω». Άρπαξε ένα άλλο φύλλο. «Η Τσέσμαλ Έμρυ είναι μια από τις πιο ταλαντούχες Θεραπεύτριες που έχει δει κανείς εδώ και χρόνια. Φως μου, φαντάζεστε να σε Θεραπεύει μια του Μαύρου Άτζα;» Τρίτο φύλλο. «Η Μάριλιν Γκεμάλφιν αγαπάει τις γάτες και παρατά τα πάντα για να βοηθήσει πληγωμένα ζώα. Γάτες! Πα!» Έπιασε τα χαρτιά μαζί, τσαλακώνοντας τα στη γροθιά της. «Είναι άχρηστα σκουπίδια».
Η Νυνάβε γονάτισε πλάι της και της ξεκόλλησε απαλά τις σελίδες από τα χέρια της. «Μπορεί ναι, αλλά μπορεί και όχι». Ίσιωσε προσεκτικά τις σελίδες στο στήθος της. «Εδώ βρήκες κάτι που μπορούμε να το ψάξουμε. Ίσως βρούμε κι άλλα, αν δείξουμε επιμονή. Υπάρχει, επίσης, και η άλλη λίστα». Μαζί με την Ηλαίην κοίταξαν την Εγκουέν — δυο ζευγάρια καστανά και γαλανά μάτια που φανέρωναν την ίδια ανησυχία κάτω από σμιγμένα φρύδια.
Η Εγκουέν απέφυγε να κοιτάξει το τραπέζι, όπου βρίσκονταν οι υπόλοιπες σελίδες. Δεν ήθελε να τις σκέφτεται, αλλά δεν μπορούσε και να το αποφύγει. Ο κατάλογος των τερ’ανγκριάλ ήταν χαραγμένος στο μυαλό της.
Αντικείμενο. Κοντή ράβδος από διαυγή κρύσταλλο, λεία και τελείως διαφανής, μήκους τριάντα εκατοστών και διαμέτρου τριών. Άγνωστη χρήση. Τελευταία φορά μελετήθηκε από την Κοριάνιν Νεντέαλ. Αντικείμενο. Αγαλματίδιο που παριστάνει μια γυναίκα δίχως ρούχα, από αλάβαστρο, ύψους μιας παλάμης. Άγνωστη χρήση. Τελευταία φορά μελετήθηκε από την Κοριάνιν Νεντέαλ. Αντικείμενο. Δίσκος, φαινομενικά από απλό σίδηρο, που όμως δεν σκουριάζει, διαμέτρου οκτώ εκατοστών, με μια σφιχτή, σπειροειδή γραμμή προσεκτικά χαραγμένη σε κάθε πλευρά. Αντικείμενο. Πάρα πολλά αντικείμενα και πάνω από τα μισά, των οποίων η χρήση χαρακτηριζόταν «άγνωστη»» είχαν μελετηθεί τελευταία φορά από την Κοριάνιν Νεντέαλ. Τα δεκατρία, για την ακρίβεια.
Η Εγκουέν ανατρίχιασε. Κατάντησα να μη θέλω ούτε να σκέφτομαι αυτό τον αριθμό.
Τα γνωστά στη λίστα ήταν λιγότερα και δεν φαίνονταν όλα να έχουν κάποια πραγματική χρησιμότητα, αλλά, όπως τα έβλεπε, αυτό δεν ήταν παρηγοριά. Ένας ξύλινος, σκαλιστός σκαντζόχοιρος, όχι πιο μεγάλος από την τελευταία άρθρωση του αντίχειρα ενός άντρα. Ένα τόσο απλό πραγματάκι σίγουρα θα ήταν ακίνδυνο. Αν μια γυναίκα προσπαθούσε να διαβιβάσει διαμέσου αυτού του αντικειμένου, έπεφτε για ύπνο. Μισή μέρα με γαλήνιο ύπνο, δίχως όνειρα, μα αυτό έφτανε για να κάνει την Εγκουέν να ανατριχιάσει. Άλλα τρία είχαν κάποια σχέση με τον ύπνο. Ένιωσε σχεδόν ανακούφιση διαβάζοντας για μια ράβδο από μαύρη πέτρα με σκαλιστές αυλακώσεις, μήκους μιας ολόκληρης απλωσιάς, που παρήγε μοιροφωτιά, με το γραφικό χαρακτήρα της Βέριν να σημειώνει ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ ΚΑΙ ΣΧΕΔΟΝ ΑΔΥΝΑΤΟ ΝΑ ΤΟ ΕΛΕΓΞΕΙΣ με τόση δύναμη, που το χαρτί ήταν σχισμένο στα δύο. Η Εγκουέν ακόμα δεν είχε ιδέα τι ήταν η μοιροφωτιά, αλλά παρ’ όλο που από το όνομα και μόνο φαινόταν επικίνδυνη, σίγουρα δεν είχε καμία σχέση με την Κοριάνιν Νεντέαλ ή με τα όνειρα.