«Κάθε άλλο», είπε με ήρεμη φωνή η Μουαραίν, αποδεχόμενη τον τίτλο που της απένειμε ο Φέρλαν. Δεν ήταν η πρώτη φορά που η Άες Σεντάι χρησιμοποιούσε άλλο όνομα, ή υποκρινόταν ότι ήταν κάτι που δεν ήταν. Ούτε ήταν η πρώτη φορά που ο Πέριν άκουγε τον Λαν να δίνει το όνομα Άτρα. Η βαθιά κουκούλα ακόμη έκρυβε τα απαλά χαρακτηριστικά της Άες Σεντάι και με το ένα χέρι έσφιγγε γύρω της το μανδύα, σαν να την είχε πιάσει ρίγος. Όχι, όμως, με το χέρι που φορούσε το δαχτυλίδι του Μεγάλου Ερπετού. «Απ’ ό,τι αντιλαμβάνομαι, πανδοχέα, υπήρξαν παράξενα συμβάντα στο χωριό. Φαντάζομαι να μην είναι κάτι που θα προκαλέσει προβλήματα στους ταξιδιώτες».
«Αχ, αρχόντισσά μου, καλά τα λες παράξενα. Η ακτινοβόλος παρουσία σου αρκεί και με το παραπάνω για να τιμήσει αυτό τον ταπεινό οίκο, αρχόντισσα, όπως και το ότι έχεις μαζί σου έναν Ογκιρανό, αλλά στο Ρέμεν έχουμε, επίσης, και Κυνηγούς. Βρίσκονται εδώ πέρα, στο Καμίνι του Στρατοκόπου. Κυνηγοί του Κέρατος του Βαλίρ, που ξεκίνησαν από το Ίλιαν για περιπέτεια. Κι αυτό βρήκαν — περιπέτεια, εδώ στο Ρέμεν, δηλαδή ένα-δυο μίλια ανάντη του ποταμού, όπου απ’ όλους, ποιους βρήκαν να πολεμήσουν; Αελίτες. Μπορείς να φανταστείς βάρβαρους του Αελ, με μαύρα πέπλα, στην Αλτάρα, αρχόντισσα;»
Το Άελ. Τώρα, ο Πέριν ήξερε τι είχε βρει γνώριμο στον άντρα που ήταν μέσα στο κλουβί. Είχε δει Αελίτη κάποτε, έναν από εκείνους τους αδάμαστους, σχεδόν θρυλικούς κατοίκους της σκληρής γης που λεγόταν Ερημιά. Ο άντρας εκείνος έμοιαζε πολύ με τον Ραντ· ήταν ψηλός, γκριζομάτης και κοκκινομάλλης και ήταν ντυμένος σαν τον άντρα στο κλουβί, με γκρίζα και καφετιά ρούχα, που γίνονταν ένα με τους βράχους και τους θάμνους, όπως και μπότες από μαλακό δέρμα, που έφταναν ως τα γόνατα. Ο Πέριν ξανάκουγε με το νου του τη φωνή της Μιν. Αελίτης στο κλουβί. Σημείο καμπής στη ζωή σου, ή κάτι σημαντικό που θα συμβεί.
«Γιατί βάλατε...;» Σταμάτησε και ξερόβηξε, για να μην ακουστεί τόσο τραχιά η φωνή του. «Πώς ένας Αελίτης κατέληξε σε κλουβί στην πλατεία του χωριού σας;»
«Α, νεαρέ αφέντη, αυτή την ιστορία θα την...» Η φωνή του Φέρλαν έσβησε και το βλέμμα του τον περιεργάστηκε από την κορφή ως τα νύχια, παρατηρώντας τα απλά, χωριάτικα ρούχα του και το μακρύ τόξο στα χέρια του, κάνοντας μια στάση στο τσεκούρι που κρεμόταν από τη ζώνη του, δίπλα από τη φαρέτρα. Ο παχουλός άντρας τινάχτηκε όταν το ερευνητικό του βλέμμα έφτασε στο πρόσωπο του Πέριν, λες και με την παρουσία μιας αρχόντισσας και ενός Ογκιρανού ήταν φυσικό να έχει μόλις τώρα προσέξει τα κίτρινα μάτια του Πέριν. «Είναι υπηρέτης σου, αφέντη Άτρα;» ρώτησε επιφυλακτικά.
«Απάντησέ του», ήταν το μόνο που είπε ο Λαν.
«Α. Α, καλά, αφέντη Άτρα. Μα υπάρχει κάποιος που μπορεί να το πει καλύτερα από μένα. Είναι ο Άρχοντας Όρμπαν αυτοπροσώπως. Αυτόν συναχτήκαμε να ακούσουμε».
Ένας μελαχρινός νεαρός, με κόκκινο σακάκι κι έναν επίδεσμο τυλιγμένο ολόγυρα στους κροτάφους του, κατέβαινε τα σκαλιά που ήταν στο πλάι της κοινής αίθουσας, με δεκανίκια με μαλακή επένδυση· το αριστερό μπατζάκι του φαρδιού παντελονιού του ήταν κομμένο και φαίνονταν κι άλλοι επίδεσμοι, που έδεναν την κνήμη του από τον αστράγαλο ως το γόνατο. Οι χωρικοί άρχισαν να μουρμουρίζουν, σαν να έβλεπαν κάτι θαυμαστό. Οι πλοίαρχοι συνέχισαν να μιλούν χαμηλόφωνα· γούνες, ήταν το συμπέρασμα τους.
Ο Φέρλαν μπορεί να πίστευε ότι ο άντρας με το κόκκινο σακάκι θα έλεγε την ιστορία καλύτερα, αλλά προχώρησε και την είπε ο ίδιος. «Ο Άρχοντας Όρμπαν και ο Άρχοντας Γκαν, έχοντας μονάχα δέκα ακόλουθους, τα έβαλαν με είκοσι άγριους Αελίτες. Ναι, η μάχη ήταν σκληρή και αιματηρή, με πολλές πληγές, που δέχτηκαν και οι μεν και οι δε. Σκοτώθηκαν έξι βοηθοί, καλοί άνθρωποι και δεν έμεινε κανείς που να μην τραυματιστεί και χειρότερα απ’ όλους ο Άρχοντας Όρμπαν και ο Άρχοντας Γκαν, όμως έσφαξαν όλους τους Αελίτες, εκτός από εκείνους που το έβαλαν στα πόδια κι αυτόν που πάρθηκε αιχμάλωτος. Αυτός είναι που βλέπετε έξω, στην πλατεία, απ’ όπου δεν πρόκειται να προκαλέσει άλλα προβλήματα στα μέρη μας, τουλάχιστον όχι περισσότερα από τους νεκρούς».
«Είχατε προβλήματα με το Άελ σε αυτή την περιφέρεια;» ρώτησε η Μουαραίν.
Ο Πέριν αναρωτιόταν το ίδιο πράγμα, με αρκετή ανησυχία. Το γεγονός ότι κάποιοι, ακόμα, χρησιμοποιούσαν περιστασιακά τον όρο «κάνει σαν Αελίτης με μαύρο πέπλο» για να περιγράψουν κάποιον που ήταν βίαιος, μαρτυρούσε τις εντυπώσεις που είχε αφήσει πίσω του ο Πόλεμος του Άελ, ο οποίος, όμως, είχε τελειώσει πριν από είκοσι χρόνια και το Άελ δεν είχε εξορμήσει έκτοτε από την Ερημιά, όπως δεν είχε εξορμήσει και πριν από τον Πόλεμο. Μα έχω δει Αελίτη σε αυτή την πλευρά της Ραχοκοκαλιάς τον Κόσμου και τώρα βλέπω και δεύτερο.