Δεν βρήκε καμία απάντηση κι έτσι ξαναπήγε στην αρχή και τα δούλεψε με το μυαλό του υπομονετικά ακόμα μια φορά. Έπειτα, έκανε πάλι το ίδιο και μετά το ξανάκανε. Και πάλι δεν βρήκε τίποτα, εκτός από μεταμέλεια γι’ αυτό που δεν είχε κάνει.
Ύστερα από ώρα πρόσεξε ότι είχε νυχτώσει. Το δωμάτιο ήταν σκοτεινό, εκτός από το λίγο φως που έριχνε το φεγγάρι από το μοναδικό παράθυρο που υπήρχε. Σκέφτηκε το ξυγκοκέρι και το κουτί με την ίσκα που είχε δει στο γείσο του στενού τζακιού, αλλά το φως έφτανε και περίσσευε για τα μάτια του. Πρέπει κάτι να κάνω, έτσι δεν είναι;
Ζώστηκε το τσεκούρι του και μετά κοντοστάθηκε. Το είχε κάνει δίχως σκέψη· του ερχόταν φυσικό να τον φορά, όσο και να ανασαίνει. Δεν του άρεσε αυτό. Εντούτοις, άφησε τη ζώνη στη μέση του και βγήκε έξω.
Το φως από τα σκαλιά έκανε το διάδρομο να φαίνεται ολοφώτιστος σε σύγκριση με το δωμάτιό του. Από την κοινή αίθουσα ακούγονταν συζητήσεις και γέλια, ενώ από την κουζίνα έρχονταν ευωδιές φαγητών. Πήγε με μεγάλα βήματα προς το μπροστινό μέρος του πανδοχείου, στο δωμάτιο της Μουαραίν, χτύπησε μια φορά και μπήκε μέσα. Και σταμάτησε επιτόπου, κοκκινίζοντας.
Η Μουαραίν τράβηξε πάνω της την ανοιχτογάλανη ρόμπα, που κρεμόταν από τους ώμους της. «Θέλεις κάτι;» τον ρώτησε ατάραχη. Κρατούσε μια βούρτσα με ασημένια λαβή και τα μαύρα μαλλιά της, που χύνονταν με σκοτεινά κύματα στο λαιμό της, άστραφταν, σαν να τα βούρτσιζε ώρες. Το δωμάτιό της ήταν πολύ καλύτερο από το δικό του, είχε στιλβωμένη ξύλινη επένδυση στους τοίχους, λάμπες με ασημένια σκαλίσματα και μια ζεστή φωτιά στο πλατύ, τούβλινο τζάκι. Ο αέρας μύριζε σαπούνι με άρωμα τριαντάφυλλου.
«Έλεγα... έλεγα ότι θα είναι εδώ ο Λαν», κατόρθωσε να ξεστομίσει. «Οι δυο όλο μαζί είστε και έλεγα ότι θα... Έλεγα...»
«Τι θέλεις λοιπόν, Πέριν;»
Αυτός ανάσανε βαθιά. «Είναι έργο του Ραντ αυτό; Ξέρω ότι ο Λαν τον ακολούθησε ως εδώ και όλα φαντάζουν παράξενα —οι Κυνηγοί και ο Αελίτες― αλλά το έκανε αυτός;»
«Δεν νομίζω. Θα ξέρω περισσότερα όταν μου πει ο Λαν τι έμαθε απόψε. Με λίγη τύχη, αυτά που θα βρει θα με βοηθήσουν στην επιλογή που πρέπει να κάνω».
«Επιλογή;»
«Ο Ραντ μπορεί να πέρασε το ποτάμι και να προχωρά προς το Δάκρυ από ξηράς. Ή μπορεί να πήρε πλοίο για να κατέβει στο Ίλιαν, με σκοπό εκεί να επιβιβαστεί σε άλλο, για το Δάκρυ. Το ταξίδι με αυτό τον τρόπο είναι πολλές λεύγες πιο μακρύ, αλλά πιο σύντομο σε μέρες».
«Κάτι μου λέει ότι δεν θα τον προφτάσουμε, Μουαραίν. Δεν ξέρω πώς το καταφέρνει, αλλά ακόμα και πεζός προπορεύεται. Αν έχει δίκιο ο Λαν, είναι μισή μέρα μπροστά μας».
«Θα υποψιαζόμουν ότι έμαθε να Ταξιδεύει», είπε η Μουαραίν σμίγοντας λιγάκι τα φρύδια, «αλλά σε αυτή την περίπτωση θα είχε πάει κατευθείαν στο Δάκρυ. Όχι, έχει μέσα του το αίμα των πεζοπόρων και των δυνατών δρομέων. Αλλά, ίσως, εμείς πάρουμε ούτως ή άλλως το ποτάμι. Αν δεν μπορέσω να τον προλάβω, τότε θα φτάσω στο Δάκρυ λίγο μετά. Ή θα είμαι εκεί και θα τον περιμένω».
Ο Πέριν σάλεψε ανήσυχος στα πόδια του· η φωνή της έκρυβε μια παγερή υπόσχεση. «Μου είπες κάποτε ότι μπορείς να νιώσεις ένα Σκοτεινόφιλο, ή τουλάχιστον κάποιον που έχει μπει βαθιά στη Σκιά. Ένιωσες τίποτα τέτοιο εδώ;»
Εκείνη ξεφύσησε δυνατά και στράφηκε σε έναν ψηλό καθρέφτη, με περίτεχνα αργυρά στολίσματα στα πόδια του. Κρατώντας κλειστή τη ρόμπα με το ένα χέρι, άρχισε με τη βούρτσα στο άλλο να βουρτσίζει τα μαλλιά της. «Πολύ λίγοι άνθρωποι είναι σε τόσο προχωρημένο στάδιο, Πέριν, ακόμα και οι χειρότεροι Σκοτεινόφιλοι». Η βούρτσα έμεινε μετέωρη. «Γιατί ρωτάς;»
«Κάτω, στην κοινή αίθουσα, ήταν μια κοπέλα που με κοίταζε. Όχι εσένα και τον Λόιαλ, όπως έκαναν όλοι. Εμένα».
Η βούρτσα συνέχισε τη δουλειά της και ένα φευγαλέο χαμόγελο φάνηκε στα χείλη της Μουαραίν. «Ξεχνάς μερικές φορές, Πέριν, ότι είσαι ένας όμορφος νεαρός. Σε κάποιες κοπέλες αρέσουν οι πλατιοί ώμοι». Εκείνος μούγκρισε και σάλεψε τα πόδια του. «Ήθελες κάτι άλλο, Πέριν;»
«Ε... όχι». Δεν θα μπορούσε να τον βοηθήσει με την εικόνα της Μιν, απλώς θα του έλεγε αυτό που ήδη γνώριζε, ότι ήταν σημαντική. Και δεν ήθελε να της πει τι είχε δει η Μιν. Δεν ήθελε, μάλιστα, να της πει καθόλου ότι είχε δει κάτι η Μιν.
Στο διάδρομο, έχοντας κλείσει την πόρτα πίσω του, ο Πέριν έγειρε για μια στιγμή στον τοίχο. Φως μου, μπήκα και τη βρήκα έτσι, με τη... Ήταν όμορφη γυναίκα. Και αρκετά μεγάλη για να είναι μητέρα μου, μπορεί και μεγαλύτερη. Σκέφτηκε ότι ο Ματ μάλλον θα της ζητούσε να κατέβουν στην κοινή αίθουσα για να χορέψουν. Μπα, δεν θα το έκανε. Ακόμα και ο Ματ δεν είναι τόσο χαζός, ώστε να προσπαθήσει να ξελογιάσει μια Άες Σεντάι. Η Μουαραίν ήξερε να χορεύει. Μάλιστα, κάποτε είχε χορέψει μαζί της. Και σχεδόν σκόνταφτε σε κάθε βήμα. Μην τη σκέφτεσαι σαν να είναι κορίτσι από το χωριό σου, επειδή την είδες να... Είναι Άες Σεντάι, που να πάρει! Έχεις και την έγνοια του Αελίτη. Τινάχτηκε και κατέβηκε κάτω.