«Επιδέξια δάχτυλα και επιδέξιο μυαλό σε βοηθούν περισσότερο από το σπαθί και τα μούσκουλα. Καλό είναι, επίσης, να έχεις και γερά μάτια κι εγώ, ευτυχώς, έχω».
«Όπως, επίσης, και μετριοφροσύνη», μουρμούρισε ο Πέριν. Αυτή δεν φάνηκε να το προσέχει.
«Έδωσα τον όρκο και έλαβα την ευλογία στη Μεγάλη Πλατεία του Ταμάζ, στο Ίλιαν. Μπορεί όντως να ήμουν η μικρότερη, αλλά σε εκείνο το πλήθος, με τις σάλπιγγες, τα τύμπανα, τα κύμβαλα και τις φωνές... Κι ένα εξάχρονο παιδί θα μπορούσε να δώσει τον όρκο και δεν θα το πρόσεχε κανείς. Ήμασταν πάνω από χίλιοι, μπορεί και δυο χιλιάδες και καθένας από εμάς είχε μια ιδέα πού να βρει το Κέρας του Βαλίρ. Έχω κι εγώ τη δική μου ιδέα ―ακόμα και τώρα μπορεί να αποδειχτεί σωστή― αλλά κανένας Κυνηγός δεν διακινδυνεύει να μην ακολουθήσει ένα παράξενο μονοπάτι και δεν έχω δει ποτέ μου πιο παράξενο μονοπάτι από το δικό σας. Προς τα πού πάτε; Στο Ίλιαν; Κάπου αλλού;»
«Τι ιδέα είχες;» τη ρώτησε. «Για το μέρος που βρίσκεται το Κέρας;» Είναι ασφαλές στην Ταρ Βάλον, ελπίζω και το Φως να δώσει να μην το ξαναδώ ποτέ. «Νομίζεις ότι είναι στην Γκεάλνταν;»
Εκείνη τον κοίταξε σμίγοντας τα φρύδια —ο Πέριν είχε την αίσθηση ότι η κοπέλα δεν θα παρατούσε μια οσμή που είχε βρει, αλλά ήταν έτοιμος να της αποσπάσει την προσοχή, όσο θα του το επέτρεπε― και ύστερα είπε: «Έχεις ακούσει για τη Μανέθερεν;»
Ο Πέριν παραλίγο να πνιγεί. «Άκουστά την έχω», είπε επιφυλακτικά.
«Κάθε βασίλισσα της Μανέθερεν ήταν Άες Σεντάι και ο βασιλιάς ήταν ο Πρόμαχος που ήταν δεσμευμένος σε αυτή. Δεν μπορώ να φανταστώ τέτοιο μέρος, αλλά έτσι λένε τα βιβλία. Ήταν μια μεγάλη περιοχή —έπιανε το μεγαλύτερο μέρος του Άντορ και της Γκεάλνταν και πολύ περισσότερο― αλλά η πρωτεύουσα, αυτή καθαυτήν η πόλη, βρισκόταν στα Όρη της Ομίχλης. Εκεί, νομίζω, βρίσκεται το Κέρας. Εκτός αν με οδηγήσετε πάνω του εσείς οι τέσσερις».
Ένιωσε να σηκώνονται οι τρίχες του. Του έκανε μάθημα, σαν να ήταν κάνας αμαθής, στενόμυαλος χωριάτης. «Δεν θα βρεις το Κέρας στη Μανέθερεν. Η πόλη καταστράφηκε στους Πολέμους των Τρόλοκ, όταν η τελευταία βασίλισσα άντλησε υπερβολικά πολύ από τη Μία Δύναμη για να καταστρέψει τους Άρχοντες του Δέους, που είχαν σκοτώσει το σύζυγό της». Η Μουαραίν του είχε πει τα ονόματα εκείνου του βασιλιά και της βασίλισσας, μα δεν τα θυμόταν.
«Όχι στη Μανέθερεν, χωριατόπαιδο», είπε αυτή γαλήνια, «αν κι ένα τέτοιο μέρος θα ήταν καλή κρυψώνα. Μα στα Όρη της Ομίχλης υπάρχουν κι άλλα έθνη, άλλες πόλεις, τόσο αρχαίες που δεν τις θυμούνται ούτε καν οι Άες Σεντάι. Υπάρχει καλύτερο μέρος από μια ξεχασμένη πόλη για να κρυφτεί το Κέρας;»
«Άκουσα ιστορίες για κάτι που κρύβεται στα βουνά». Θα τον πίστευε; Ποτέ δεν τα κατάφερνε στα ψέματα. «Οι ιστορίες δεν έλεγαν τι, αλλά υποτίθεται ότι είναι ο μεγαλύτερος θησαυρός στον κόσμο, έτσι ίσως να είναι το Κέρας. Αλλά τα Όρη της Ομίχλης έχουν μήκος εκατοντάδων λεύγων. Για να το βρεις, δεν πρέπει να χάσεις χρόνο ακολουθώντας εμάς. Πρέπει να βιαστείς, ώστε να βρεις το Κέρας πριν από τον Όρμπαν και τον Γκαν».
«Σου είπα, αυτοί οι δύο έχουν την παράξενη ιδέα ότι το Κέρας είναι κρυμμένο στο Μεγάλο Μαυροδάσος». Του χαμογέλασε. Το στόμα της δεν ήταν καθόλου μεγάλο, ακόμα κι όταν χαμογελούσε. «Σου είπα, επίσης, ότι ο Κυνηγός πρέπει να ακολουθεί παράξενα μονοπάτια. Είσαι τυχερός που ο Όρμπαν και ο Γκαν τραυματίστηκαν στη μάχη με τόσους Αελίτες, αλλιώς μπορεί κι αυτοί να ήταν εδώ, στο καράβι. Τουλάχιστον, εγώ δεν θα μπλέκομαι στα πόδια σας, δεν θα προσπαθήσω να έχω το πάνω χέρι, ούτε και θα ξεκινήσω καυγά με τον Πρόμαχο».
Ο Πέριν μούγκρισε αηδιασμένος. «Είμαστε απλοί ταξιδιώτες, καθ’ οδόν προς το Ίλιαν, κορίτσι μου. Πώς σε λένε; Αφού θα αναγκαστώ να είμαι μαζί σου στο πλοίο τόσες μέρες ακόμα, δεν θέλω να σε λέω “κορίτσι”».
«Πήρα μόνη μου το όνομα Μαντάρμπ». Ο Πέριν δεν μπόρεσε να συγκρατήσει το δυνατό γέλιο που ξεχύθηκε από μέσα του. Τα γερτά μάτια τον κοίταξαν πυρωμένα. «Θα σου μάθω κάτι, χωριατόπαιδο». Η φωνή της ήταν ακόμα ήρεμη. Μετά βίας. «Στην Παλιά Γλώσσα, Μαντάρμπ σημαίνει “λεπίδα”. Είναι όνομα αντάξιο Κυνηγού του Κέρατος!»
Ο Πέριν κατάφερε να βάλει φρένο στο γέλιο του και δεν χαχάνισε σχεδόν καθόλου όταν έδειξε τη μάντρα που σχημάτιζαν τα σκοινιά ανάμεσα στα κατάρτια. «Βλέπεις εκείνο το μαύρο επιβήτορα; Το όνομά του είναι Μαντάρμπ».
Η φλόγα έσβησε από τα μάτια της και κόκκινες πιτσιλιές φάνηκαν στα μάγουλά της. «Ω! Γεννήθηκα με το όνομα Ζαρίν Μπασίρε, αλλά το Ζαρίν δεν είναι όνομα για Κυνηγό. Οι Κυνηγοί στις ιστορίες έχουν ονόματα όπως Ρογκός ο Αετομάτης».
Φαινόταν τόσο καταβεβλημένη, που ο Πέριν έσπευσε να πει: «Μου αρέσει το όνομα Ζαρίν. Σου ταιριάζει». Το βλέμμα της άστραψε ξανά και για μια στιγμή του φάνηκε ότι θα ξανάβγαζε μαχαίρι. «Είναι αργά, Ζαρίν. Θέλω να κοιμηθώ λίγο».