Ελάχιστες εξωτερικές ενδείξεις απέμεναν από τη νυχτερινή επίθεση· εδώ ήταν ένα υφαντό που το είχε σχίσει μια σπαθιά, εκεί ένα σεντούκι που είχε την άκρη θρυμματισμένη από το χτύπημα κάποιου τσεκουριού, αλλού το πάτωμα είχε πιο ανοιχτή απόχρωση, επειδή είχαν μαζέψει ένα ματωμένο χαλάκι. Η ματζίρε είχε στείλει όλη τη δύναμη του υπηρετικού προσωπικού, αν και πολλοί είχαν επιδέσμους, και τώρα σκούπιζαν, σφουγγάριζαν, καθάριζαν και αντικαθιστούσαν τα πράγματα. Η ίδια τριγυρνούσε κουτσαίνοντας και γέρνοντας πάνω σ' ένα ραβδί· ήταν μια μεγαλόσωμη γυναίκα με γκρίζα μαλλιά, που ο επίδεσμος γύρω από το κεφάλι τα είχε σπρώξει προς τα πάνω, σαν στρογγυλό καπελάκι, ενώ φώναζε διαταγές με σταθερή φωνή, με σαφή σκοπό να αφαιρέσει κάθε ίχνος της δεύτερης καταπάτησης του Δακρύου. Είδε τον Πέριν και του έκανε μια ανεπαίσθητη γονυκλισία. Ούτε και οι Υψηλοί Άρχοντες δεν θα περίμεναν κάτι καλύτερο, ακόμα κι όταν δεν ήταν τραυματισμένη. Παρά το καθάρισμα και το τρίψιμο, κάτω από τη μυρωδιά των κεριών, των στιλβωτικών και των υγρών καθαρισμού, ο Πέριν διέκρινε ακόμα την αχνή οσμή του αίματος· το έντονο, μεταλλικό αίμα των ανθρώπων, το σάπιο αίμα των Τρόλοκ, το δριμύ αίμα των Μυρντράαλ με τη δυσωδία που του έκαιγε τα ρουθούνια. Θα χαιρόταν όταν θα ήταν μακριά απ' όλα αυτά.
Η πόρτα του δωματίου του Λόιαλ είχε πλάτος μια απλωσιά και ύψος δύο, με ένα πελώριο χερούλι σε σχήμα πλεγμένων κληματσίδων, που βρισκόταν στο ίδιο ύψος με το κεφάλι του Πέριν. Η Πέτρα είχε μερικά δωμάτια για να φιλοξενούνται οι Ογκιρανοί, τα οποία σπάνια χρησιμοποιούνταν· η Πέτρα του Δακρύου ήταν παλαιότερη ακόμα και από την εποχή των λαμπρών έργων των Ογκιρανών, όμως ήταν ζήτημα κύρους να χρησιμοποιούν Ογκιρανούς λιθοξόους, τουλάχιστον κάποιες φορές. Ο Πέριν χτύπησε την πόρτα και όταν άκουσε μια φωνή, όμοια με αργή κατολίσθηση, να λέει «εμπρός», σήκωσε το χερούλι και υπάκουσε.
Το δωμάτιο είχε τις διαστάσεις που θα περίμενε κανείς από την πόρτα, όμως ο Λόιαλ, που στεκόταν στο κέντρο του χαλιού με τα ζωγραφιστά φύλλα και δάγκωνε μια μακριά πίπα, το έκανε να φαντάζει λες και είχε φυσιολογικό μέγεθος. Ο Ογκιρανός ήταν ένα κεφάλι ψηλότερος από Τρόλοκ και φορούσε μπότες φαρδιές στα δάχτυλα, οι οποίες του έφταναν ως τους μηρούς. Το σκούρο πράσινο σακάκι του ήταν κουμπωμένο ως τη μέση και μετά φάρδαινε κι έφτανε ως τις κορυφές από τις μπότες του, σαν κιλτ πάνω από φαρδύ παντελόνι· ο Πέριν δεν το έβρισκε πια περίεργο, αλλά μια ματιά αρκούσε για να δείξει στον καθένα ότι εδώ δεν ήταν ένας συνηθισμένος άνθρωπος σ' ένα συνηθισμένο δωμάτιο. Η μύτη του Ογκιρανού ήταν τόσο πλατιά που έμοιαζε με μουσούδα, τα φρύδια του ήταν σαν μακριά μουστάκια, που κρέμονταν πλάι σε μάτια μεγάλα σαν πιατάκια του τσαγιού. Τα φουντωτά αφτιά του ξεπρόβαλλαν μέσα από πυκνά, ανακατεμένα, μαύρα μαλλιά, που έπεφταν ως τους ώμους του. Όταν είδε τον Πέριν και χαμογέλασε με την πίπα σφιγμένη στα δόντια του, το πρόσωπό του φάνηκε να χωρίζεται στη μέση.
«Καλημέρα, Πέριν», μπουμπούνισε, βγάζοντας την πίπα από το στόμα. «Κοιμήθηκες καλά; Δεν θα ήταν εύκολο, έπειτα από τέτοια βραδιά. Εγώ ήμουν ξύπνιος ως τις μικρές ώρες και κατέγραφα τι συνέβη». Στο άλλο χέρι του κρατούσε μια πένα και τα δάχτυλα του, που ήταν χοντρά σαν λουκάνικα, είχαν λεκέδες από μελάνι.
Παντού υπήρχαν βιβλία ― στις καρέκλες, των οποίων το μέγεθος ήταν κατάλληλο για Ογκιρανούς, στο πελώριο κρεβάτι και στο τραπέζι που έφτανε ως το στήθος του Πέριν. Δεν αποτελούσαν έκπληξη όλα αυτά, τον ξάφνιασαν όμως τα λουλούδια. Λουλούδια όλων των ειδών, όλων των χρωμάτων. Βάζα με λουλούδια, καλάθια ολόκληρα, ματσάκια δεμένα με κορδέλες ή ακόμα και σπάγκο, μεγάλες αρμαθιές λουλούδια, που στέκονταν τριγύρω σαν φράχτες κάποιου κήπου. Ο Πέριν, πάντως, δεν είχε δει ποτέ του τόσα πολλά μέσα σε δωμάτιο. Η ευωδιά τους γέμιζε τον αέρα. Αυτό όμως που στ' αλήθεια τράβηξε την προσοχή του ήταν το πρησμένο καρούμπαλο στο κεφάλι του Λόιαλ, που ήταν μεγάλο σαν ανδρική γροθιά, καθώς και το χωλό του βήμα. Αν ο Λόιαλ ήταν άσχημα χτυπημένος και δεν μπορούσε να ταξιδέψει... Ντράπηκε για το δρόμο που είχαν πάρει οι σκέψεις του —ο Ογκιρανός ήταν φίλος του― αλλά έτσι έπρεπε.