«Είσαι βέβαιη ότι δεν είπε τίποτα γι' αυτό που σκοπεύει να ανακοινώσει;» ρώτησε χαμηλόφωνα. Σ' αυτή την οχλοβοή, τα λόγια τους δεν ακούγονταν ούτε τρία βήματα πιο πέρα. Οι Δακρινοί τώρα κρατούσαν τέτοια απόσταση από τις δύο τους. Δεν της άρεσε να ακούνε τα λόγια της.
«Τίποτα», είπε η Εγκουέν εξίσου μαλακά. Η φωνή της έδειχνε την ίδια ενόχληση που ένιωθε και η Μουαραίν.
«Ακούστηκαν φήμες».
«Φήμες; Τι είδους φήμες;»
Η κοπέλα δεν ήξερε ακόμα να συγκρατεί καλά την έκφραση του προσώπου και τη φωνή της· ήταν φανερό ότι δεν είχε ακούσει τις ιστορίες για τα συμβάντα στους Δύο Ποταμούς. Μάλλον θα έχανε τα λεφτά της, όμως, αν στοιχημάτιζε ότι δεν τις είχε ακούσει ούτε ο Ραντ. «Θα έπρεπε να τον κάνεις να σου εκμυστηρεύεται πράγματα. Χρειάζεται ένα δεκτικό αφτί να τον ακούει. Αυτό θα τον βοηθήσει να μπορεί να μιλάει για τα προβλήματά του με κάποιον τον οποίο εμπιστεύεται». Η Εγκουέν τη λοξοκοίταξε. Είχε αρχίσει να γίνεται υπερβολικά έμπειρη για αυτές τις απλές τακτικές. Πάντως η Μουαραίν είχε πει την καθαρή αλήθεια —το αγόρι χρειαζόταν κάποιον να το ακούει και να ξαλαφρώσει από το βάρος που κουβαλούσε― η οποία ίσως βοηθούσε.
«Δεν ανοίγει την καρδιά του σε κανέναν, Μουαραίν. Κρύβει τους πόνους του κι ελπίζει να τους αντιμετωπίσει πριν το προσέξει κάποιος άλλος». Ο θυμός άστραψε στο πρόσωπο της Εγκουέν. «Το ανόητο μουλάρι!»
Η Μουαραίν ένιωσε συμπόνια για μια στιγμή. Δεν μπορούσε να περιμένει απ' αυτή την κοπέλα να δεχτεί το γεγονός ότι ο Ραντ έκανε βόλτες αλά μπρατσέτα με την Ηλαίην και τη φιλούσε σε γωνιές που νόμιζε ότι ήταν απαρατήρητοι. Και η Εγκουέν δεν γνώριζε ούτε τα μισά ακόμα. Συμμεριζόταν τη λύπη της, αλλά όχι για πολύ. Ήταν τόσο πολλά τα σημαντικά ζητήματα που έπρεπε να αντιμετωπιστούν, ώστε η κοπέλα δεν γινόταν να τρώγεται με κάτι που ούτως ή άλλως δεν μπορούσε να έχει.
Η Ηλαίην και η Νυνάβε τώρα θα ήταν στο τρεχαντήρι, αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο. Το ταξίδι τους ίσως στο τέλος να αποκάλυπτε στη Μουαραίν αν ήταν βάσιμες οι υποψίες της για τις Ανεμοευρέτριες. Αυτό, όμως, ήταν το έλασσον. Στην καλύτερη περίπτωση, εκείνες οι δύο είχαν αρκετό χρυσάφι για να αγοράσουν πλοίο και να προσλάβουν πλήρωμα —κάτι που ίσως να ήταν αναγκαίο, δεδομένων των φημών για το Τάντσικο― και θα τους περίσσευαν αρκετά για τις δωροδοκίες, που ήταν συχνά απαραίτητες με τους Ταραμπονέζους αξιωματούχους. Το δωμάτιο του Θομ Μέριλιν ήταν άδειο και οι πληροφοριοδότες της είχαν αναφέρει ότι, βγαίνοντας από την Πέτρα, μουρμούριζε για το Τάντσικο· ο Θομ θα φρόντιζε να βρουν καλό πλήρωμα και τους κατάλληλος αξιωματούχους. Το υποθετικό σχέδιο με τον Μάζριμ Τάιμ ήταν το πιθανότερο από τα δύο, όμως θα το φρόντιζαν τα μηνύματά της προς την Άμερλιν. Οι δύο νεαρές μπορούσαν να αντιμετωπίσουν το λιγότερο πιθανό ενδεχόμενο, ότι ένας μυστηριώδης κίνδυνος κρυβόταν στο Τάντσικο, και τώρα δεν θα μπερδεύονταν πια στα πόδια της. Επίσης, θα ήταν μακριά από τον Ραντ. Λυπόταν μόνο που η Εγκουέν είχε αρνηθεί να πάει μαζί τους. Η Ταρ Βάλον θα ήταν το καλύτερο μέρος και για τις τρεις τους, αλλά και το Τάντσικο θα βόλευε.
«Μιας και λέμε για ανόητους, σκοπεύεις να πας στην Ερημιά, όπως λέει το σχέδιό σου;»
«Ναι», είπε σταθερά η κοπέλα. Θα έπρεπε να βρίσκεται στον Πύργο, να ασκεί τις δυνάμεις της. Τι της ήρθε της Σιουάν; Αν τη ρωτήσω, μάλλον θα μου πει κανένα από τα ρητά της για πλοία και ψάρια.
Τουλάχιστον ούτε η Εγκουέν θα μπλεκόταν πια στα πόδια της και θα την πρόσεχε η Αελίτισσα. Ίσως οι Σοφές να μπορούσαν πράγματι να τη διδάξουν κάτι για το Ονείρεμα. Το γράμμα εκείνο ήταν ό,τι πιο εκπληκτικό είχε συμβεί ― όχι ότι μπορούσε να το λάβει υπόψη της όλο. Το ταξίδι της Εγκουέν στην Ερημιά ίσως μακροπρόθεσμα να απέβαινε ωφέλιμο.
Όταν η τελευταία σειρά των Δακρινών άνοιξε μπροστά τους, σχηματίζοντας ένα μικρό ημικύκλιο, οι δυο τους βρέθηκαν να αντικρίζουν την ανοιχτή περιοχή κάτω από τον πελώριο θόλο. Η ταραχή των ευγενών ήταν πιο έντονη εδώ· πολλοί κοίταζαν τα πόδια τους σαν μουτρωμένα παιδιά, ενώ άλλοι ατένιζαν το άπειρο, κοιτώντας οπουδήποτε αλλού εκτός από κει που βρίσκονταν. Εδώ είχαν το Καλαντόρ πριν το πάρει ο Ραντ· εδώ, κάτω απ' αυτό το θόλο εδώ και τρεις χιλιάδες χρόνια, ανέγγιχτο από κάθε χέρι εκτός από του Αναγεννημένου Δράκοντα. Στους Δακρινούς δεν άρεσε να παραδέχονται ότι η Καρδιά της Πέτρας υπήρχε.