«Και το άλλο μυστικό;» επέμεινε εκείνη. Δεν θα εγκατέλειπε την προσπάθεια αν δεν το ξετρύπωνε κι ο Ραντ δεν είχε πια λόγο να το κρατά μυστικό. Τουλάχιστον το δικό του σκέλος του μυστικού.
«Οι Διαβατικές Πέτρες», είπε απλά. «Αν είμαστε τυχεροί».
«Ωχ, Φως μου», βόγκηξε ο Ματ. «Το καμένο το παλιο-Φως! Μη μου ξινίζεις τα μούτρα, Εγκουέν. Τύχη; Μια φορά δεν φτάνει, Ραντ; Παραλίγο να μας σκοτώσεις, δεν θυμάσαι; Όχι, είναι χειρότερο κι από το να σκοτωνόμασταν. Θα προτιμούσα να γυρίσω πίσω, σε μια απ' αυτές τις φάρμες και να ζητήσω δουλειά, να κουβαλάω σβουνιές γουρουνιών για την υπόλοιπη ζωή μου».
«Μπορείς να ακολουθήσεις το δικό σου δρόμο αν θέλεις, Ματ», του είπε ο Ραντ. Το γαλήνιο πρόσωπο της Μουαραίν ήταν μια μάσκα που έκρυβε οργή, όμως αυτός αγνόησε το παγερό βλέμμα, που προσπαθούσε να του κλείσει το στόμα. Ακόμα και ο Λαν φαινόταν να το αποδοκιμάζει, παρ’ όλο που το σκληρό του πρόσωπο δεν άλλαξε πολύ· ο Πρόμαχος πίστευε στο καθήκον πάνω απ' όλα. Ο Ραντ θα έκανε το καθήκον του, αλλά οι φίλοι του... Δεν του άρεσε να αναγκάζει τον κόσμο να κάνει κάτι· δεν θα το έκανε στους φίλους του. Τουλάχιστον αυτό ίσως κατάφερνε να το αποφύγει. «Δεν έχεις λόγο να έρθεις στην Ερημιά».
«Πώς δεν έχω. Δηλαδή... Ωχ, κάψε με! Έχω μόνο μια ζωή να ξοδέψω, σωστά; Γιατί όχι έτσι;» Ο Ματ γέλασε νευρικά, κάπως άγρια. «Οι καμένες οι Διαβατικές Πέτρες! Φως μου!»
Ο Ραντ έσμιξε τα φρύδια· κανονικά αυτός έπρεπε να τρελαθεί, όμως τώρα ο Ματ φαινόταν στα πρόθυρα της τρέλας.
Η Εγκουέν κοίταξε τον Ματ ανοιγοκλείνοντας τα μάτια ανήσυχα, αλλά έγειρε προς τον Ραντ. «Η Βέριν Σεντάι μου είπε μερικά πράγματα για τις Διαβατικές Πέτρες. Μου είπε για το... ταξίδι που έκανες. Στ' αλήθεια σκοπεύεις να το κάνεις;»
«Αυτό πρέπει να κάνω, Εγκουέν». Έπρεπε να κινηθεί γρήγορα και δεν υπήρχε γρηγορότερος τρόπος από τις Διαβατικές Πέτρες. Ήταν τα απομεινάρια μια Εποχής παλαιότερης κι από την Εποχή των Θρύλων· απ' ό,τι φαινόταν, ακόμα και οι Άες Σεντάι της Εποχής των Θρύλων δεν τις καταλάβαιναν. Μα δεν υπήρχε γρηγορότερος τρόπος. Αν γινόταν όπως έλπιζε.
Η Μουαραίν άκουγε υπομονετικά αυτή τη στιχομυθία. Ειδικά τα λόγια του Ματ, αν και ο Ραντ δεν καταλάβαινε γιατί. «Η Βέριν είπε και σε μένα για το ταξίδι σου με τις Διαβατικές Πέτρες. Είχε γίνει μόνο με λίγους ανθρώπους και άλογα, όχι με εκατοντάδες, και παρ' όλο που δεν είχε απειληθεί στ' αλήθεια η ζωή σας, όπως λέει ο Ματ, έμοιαζε με εμπειρία που κανένας δεν θα ήθελε να επαναλάβει. Ούτε η κατάληξη ήταν αυτή που περίμενες. Εκτός αυτού, είχε απαιτήσει μεγάλη ποσότητα Δύναμης· τόση που παραλίγο να σε σκοτώσει, απ' ό,τι είπε η Βέριν. Ακόμα κι αν αφήσεις πίσω τους περισσότερους Αελίτες, θα τολμήσεις να το διακινδυνεύσεις;» είπε η Άες Σεντάι.
«Πρέπει», είπε και ψηλάφισε το θύλακο στη ζώνη του, ψάχνοντας το μικρό, σκληρό αντικείμενο πλάι στα γράμματα, αλλά εκείνη συνέχισε σαν να μην της είχε μιλήσει.
«Είσαι βέβαιος ότι υπάρχει Διαβατική Πέτρα στην Ερημιά; Η Βέριν ξέρει περισσότερα από μένα γι' αυτές, αλλά εγώ δεν έχω ακούσει να υπάρχει καμία. Αν κι αν υπάρχει, θα μας βγάλει πιο κοντά στο Ρουίντιαν απ' όσο είμαστε τώρα;»
«Πριν από περίπου εξακόσια χρόνια», της είπε, «ένας πραματευτής προσπάθησε να δει με τα μάτια του το Ρουίντιαν». Άλλοτε θα ήταν ευχαρίστησή του να της κάνει διάλεξη, έτσι για αλλαγή. Όχι σήμερα. Υπήρχαν πολλά που δεν ήξερε ούτε αυτός. «Αυτός ο φιλαράκος, απ' ό,τι φαίνεται, δεν είδε τίποτα· ισχυρίστηκε ότι είχε δει μια χρυσή πόλη ψηλά στα σύννεφα, που έπλεε πάνω από τα βουνά».
«Δεν υπάρχουν πόλεις στην Ερημιά», είπε ο Λαν, «είτε στα σύννεφα, είτε στο έδαφος. Πολέμησα τους Αελίτες. Δεν έχουν πόλεις».
Η Εγκουέν ένευσε. «Η Αβιέντα μου είπε ότι δεν είχε δει πόλη στη ζωή της πριν φύγει από την Ερημιά».
«Μπορεί να είναι έτσι», είπε ο Ραντ. «Αλλά ο πραματευτής είδε επίσης κάτι να ξεφυτρώνει στην πλαγιά ενός από εκείνα τα βουνά. Μια Διαβατική Πέτρα. Την περιέγραψε τέλεια. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο που να μοιάζει με Διαβατική Πέτρα. Όταν περιέγραψα μία στον αρχιβιβλιοθηκάριο της Πέτρας» —δεν πρόσθεσε ότι δεν είχε πει την ονομασία αυτού που έψαχνε― «αυτός την αναγνώρισε, αν και δεν ήξερε τι ήταν, και μου έδειξε τέσσερις σε έναν παλιό χάρτη του Δακρύου —»
«Τέσσερις;» Η Μουαραίν φαινόταν έκπληκτη. «Όλες στο Δάκρυ; Οι Διαβατικές Πέτρες δεν είναι κάτι τόσο συνηθισμένο».
«Τέσσερις», είπε ο Ραντ με σιγουριά. Ο κοκαλιάρης γερο-βιβλιοθηκάριος ήταν βέβαιος και είχε ξεθάψει ένα κουρελιασμένο, κιτρινισμένο χειρόγραφο, που έλεγε για τις απόπειρες που είχαν γίνει να μετακινήσουν τα «άγνωστα τεχνουργήματα μιας πρότερης Εποχής» στη Μεγάλη Συλλογή. Όλες οι προσπάθειες είχαν αποτύχει και οι Δακρινοί τελικά σήκωσαν τα χέρια ψηλά. Για τον Ραντ, αυτό ήταν μια επιβεβαίωση· οι Διαβατικές Πέτρες αντιστέκονταν στη μετακίνησή τους. «Η μία βρίσκεται ούτε μιας ώρας δρόμο από δω που είμαστε», συνέχισε. «Οι Αελίτες επέτρεψαν στον άντρα να φύγει, αφού ήταν πραματευτής, με ένα μόνο από τα μουλάρια που είχε και με όσο νερό μπορούσε να κουβαλήσει στην πλάτη του. Με κάποιον τρόπο μπόρεσε να φτάσει μέχρι ένα στέντιγκ στη Ραχοκοκαλιά του Κόσμου, όπου συνάντησε κάποιον ονόματι Σόραν Μίλο, έναν άνθρωπο που έγραφε ένα βιβλίο με τίτλο Οι Φονιάδες με τα Μαύρα Πέπλα. Ο βιβλιοθηκάριος μου έφερε ένα σχεδόν διαλυμένο αντίτυπο, όταν του ζήτησα βιβλία για το Άελ. Ο Μίλο, απ' ό,τι φαίνεται, το βάσισε ολόκληρο στους Αελίτες που έρχονταν για εμπόριο στο στέντιγκ και εν πάση περιπτώσει τα περισσότερα τα έγραψε λάθος, σύμφωνα με τον Ρούαρκ, όμως μια Διαβατική Πέτρα δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο παρά μια Διαβατική Πέτρα». Είχε εξετάσει κι άλλους χάρτες και χειρόγραφα, δεκάδες από αυτά, υποτίθεται μελετώντας το Δάκρυ και την ιστορία του και μαθαίνοντας τη χώρα· αποκλείεται να είχε κανείς την παραμικρή ιδέα για το τι σκόπευε να κάνει πριν το πει λίγα λεπτά νωρίτερα.