Η Μουαραίν ξεφύσησε και η λευκή φοράδα της, η Αντίμπ, έκανε μερικά σπασμωδικά βήματα, νιώθοντας την ενόχληση της. «Μια υποτιθέμενη ιστορία, την οποία είπε ένας υποτιθέμενος πραματευτής, που ισχυρίζεται ότι είχε δει μια χρυσή πόλη να πετά στα σύννεφα. Την έχει δει αυτή τη Διαβατική Πέτρα με τα μάτια του ο Ρούαρκ; Αυτός έχει πάει στο Ρουίντιαν. Έστω κι αν αυτός ο πραματευτής πήγε στην Ερημιά και είδε μια Διαβατική Πέτρα, μπορεί να ήταν οπουδήποτε. Ο άνθρωπος που διηγείται μια ιστορία συχνά θέλει να ωραιοποιήσει αυτό που συνέβη στ' αλήθεια. Μια πόλη που έπλεε στα σύννεφα;»
«Πού ξέρεις ότι δεν είναι έτσι;» ρώτησε αυτός. Ο Ρούαρκ γελούσε πρόθυμα με τα πράγματα που έγραφε λάθος ο Μίλο για το Άελ, για το Ρουίντιαν όμως δεν ήταν ιδιαίτερα ανοιχτός. Ή, μάλλον, ήταν κάτι περισσότερο απ' αυτό ― ή ίσως λιγότερο. Ο Αελίτης είχε αρνηθεί ακόμα και να σχολιάσει τα σημεία του βιβλία που υποτίθεται πως αναφέρονταν στο Ρουίντιαν. Το Ρουίντιαν, στις χώρες του Τζεν Αελ, της φυλής που δεν υπάρχει· σχεδόν αυτό ήταν το μόνο που είχε να πει ο Ρούαρκ. Το Ρουίντιαν δεν έπρεπε να αναφέρεται.
Η Άες Σεντάι δεν χάρηκε με το αύθαδες σχόλιο, αλλά αυτό τον Ραντ δεν τον πείραξε. Και η Μουαραίν, επίσης, φυλούσε πολλά μυστικά και πολλές φορές τον είχε βάλει να την ακολουθήσει στα τυφλά. Τώρα είχε έρθει η σειρά της. Έπρεπε να μάθει ότι ο Ραντ δεν ήταν μαριονέτα. Θα δεχθώ τη συμβουλή της όταν την κρίνω σωστή, αλλά δεν χορεύω ξανά στα νήματα της Ταρ Βάλον. Θα πέθαινε με τους δικούς του όρους.
Η Εγκουέν τον πλησίασε με το γκρίζο άλογό της και τα γόνατά της σχεδόν άγγιξαν τα δικά του. «Ραντ, στ' αλήθεια σκοπεύεις να θέσεις σε κίνδυνο τις ζωές μας για μια... μια πιθανότητα; Ο Ρούαρκ δεν σου είπε τίποτα, έτσι δεν είναι; Όταν ρωτώ την Αβιέντα για το Ρουίντιαν, σφαλίζει το στόμα και δεν της παίρνεις λόγια με τίποτα». Ο Ματ φαινόταν να έχει πάθει ναυτία.
Ο Ραντ κράτησε την ήρεμη έκφρασή του και δεν άφησε να φανεί η ντροπή που είχε νιώσει. Δεν ήθελε να τρομάξει τους φίλους του. «Υπάρχει μια Διαβατική Πέτρα εκεί», επέμεινε. Έτριψε πάλι το σκληρό αντικείμενο στο θύλακό του. Αυτό που θα δοκίμαζε έπρεπε να πετύχει.
Οι χάρτες του βιβλιοθηκάριου ήταν παλιοί, αλλά με έναν τρόπο που τον βοηθούσε. Τα λιβάδια στα οποία προχωρούσαν τώρα ήταν δάση όταν σχεδιάζονταν οι χάρτες· ήταν ελάχιστα τα δέντρα που είχαν απομείνει τώρα, κάτι αραιά, λυπητερά αλσύλλια με λευκές βαλανιδιές, πεύκα, πολυτρίχια και ψηλά, μοναχικά δέντρα που δεν τα ήξερε, με ροζιασμένους, στενούς κορμούς. Εύκολα διέκρινε τη διαμόρφωση του εδάφους, μιας και τώρα οι λόφοι ήταν σκεπασμένοι κυρίως με ψηλό χορτάρι.
Στους χάρτες υπήρχαν δύο ψηλές, κυρτές ράχες, η μια ακριβώς πίσω από την άλλη, που έδειχναν την ομάδα των στρογγυλών λόφων όπου βρισκόταν η Διαβατική Πέτρα. Αν οι χάρτες ήταν σωστά φτιαγμένοι. Αν ο βιβλιοθηκάριος είχε καταλάβει καλά την περιγραφή και αν ο πράσινος ρόμβος σήμαινε αρχαία ερείπια, όπως ισχυριζόταν. Γιατί να πει ψέματα; Έχω γίνει πολύ καχύποπτος. Όχι, πρέπει να είμαι καχύποπτος. Δύσπιστος και ψυχρός σαν φίδι. Αυτό, όμως, δεν του άρεσε.
Προς το βορρά μόλις που διέκρινε λόφους δίχως καθόλου δέντρα, γεμάτους με κινούμενες κουκκίδες, που πρέπει να ήταν άλογα. Τα κοπάδια των Υψηλών Αρχόντων, που βοσκούσαν στην περιοχή του παλιού Ογκιρανού άλσους. Έλπισε να είχαν ξεφύγει με ασφάλεια ο Πέριν και ο Λόιαλ. Βοήθησέ τους, Πέριν, σκέφτηκε. Βοήθησέ τους με κάποιον τρόπο, γιατί εγώ δεν μπορώ.