Το Ογκιρανό άλσος σήμαινε ότι οι διπλές ράχες ήταν κοντά και σε λίγο πράγματι τις εντόπισε, κάπως προς το νότο, σαν δύο βέλη που είναι το ένα μέσα στο άλλο, με λίγα δέντρα στις κορυφές να σχηματίζουν μια λεπτή γραμμή μπροστά από τον ουρανό. Πιο πέρα, κοντοί, στρογγυλοί λόφοι, σαν φουσκάλες σκεπασμένες με χορτάρι, βρίσκονταν ο ένας πάνω στον άλλο. Οι λόφοι ήταν περισσότεροι απ' όσους έδειχνε ο παλιός χάρτης. Ήταν υπερβολικά πολλοί, διότι όλο εκείνο το τμήμα απεικόνιζε μια περιοχή μικρότερη από ένα τετραγωνικό μίλι. Αν δεν αντιστοιχούσαν στο χάρτη, τότε σε ποιου την πλαγιά υπήρχε η Διαβατική Πέτρα;
«Οι Αελίτες είναι πολλοί και έχουν μάτια που βλέπουν καλά», είπε χαμηλόφωνα ο Λαν.
Με ένα νεύμα ευγνωμοσύνης, ο Ραντ τράβηξε τα γκέμια του Τζήντ'εν και έμεινε πίσω, για να θέσει το πρόβλημα στον Ρούαρκ. Απλώς περιέγραψε τη Διαβατική Πέτρα, δεν είπε τι ήταν· όταν την έβρισκαν, θα υπήρχε χρόνος γι' αυτό. Είχε γίνει καλός στο να κρατάει μυστικά. Κι ο Ρούαρκ μάλλον δεν είχε την παραμικρή ιδέα τι είναι η Διαβατική Πέτρα. Εκτός από τις Άες Σεντάι, ελάχιστοι ήξεραν. Κι αυτός δεν ήξερε, μέχρι που του το είχε πει κάποιος.
Ο Ραντ πήγε δίπλα στο άλογο του Αελίτη, ο οποίος έσμιξε ελαφρά τα φρύδια —για κάποιον άλλο, αυτή η έκφραση θα ήταν το αντίστοιχο με μια γκριμάτσα ανησυχίας― και ύστερα ένευσε. «Μπορούμε να το βρούμε». Ύψωσε τη φωνή του. «Άεθαν Ντορ! Φαρ Αλντάζαρ Ντιν! Ντουάντε Μάχντι'ιν! Φαρ Ντάραϊς Μάι! Σέια Ντουν! Σά'μαντ Κόντε!»
Όπως φώναζε, τα μέλη των πολεμικών κοινωνιών που ανέφερε τους πλησίαζαν τρέχοντας και στο τέλος το ένα τέταρτο των Αελιτών στεκόταν γύρω από τον Ρούαρκ και τον Ραντ. Κόκκινες Ασπίδες. Αδέρφια του Αετού. Αναζητητές Νερού. Κόρες του Δόρατος. Μαύρα Μάτια. Κεραυνοπόροι.
Ο Ραντ διέκρινε τη φίλη της Εγκουέν, την Αβιέντα, μια όμορφη νεαρή με αγέρωχο, αγέλαστο βλέμμα. Οι Κόρες φρουρούσαν την πόρτα του, αλλά δεν θυμόταν να την έχει δει πριν μαζευτούν οι Αελίτες για να φύγουν από την Πέτρα. Του αντιγύρισε το βλέμμα, περήφανη σαν πρασινομάτικο γεράκι, και ύστερα τίναξε το κεφάλι και έστρεψε την προσοχή της στον αρχηγό της φατρίας.
Τι να κάνουμε, ήθελα να ξαναγίνω συνηθισμένος άνθρωπος, σκέφτηκε πικρόχολα. Οι Αελίτες έτσι τον αντιμετώπιζαν. Ακόμα και τον αρχηγό φατρίας τον άκουγαν απλώς με σεβασμό και του πρόσφεραν την υπακοή τους, αλλά σαν να ήταν ίσοι προς ίσον, αντί για τα πολύπλοκα τυπικά της υποταγής που θα ζητούσε ένας άρχοντας. Δεν μπορούσε να τους ζητήσει κάτι παραπάνω.
Ο Ρούαρκ έδωσε λιτά τις οδηγίες του και οι Αελίτες που τον άκουγαν απλώθηκαν στους λόφους, τρέχοντας με άνεση, ενώ μερικοί φόρεσαν τα πέπλα για παν ενδεχόμενο. Οι υπόλοιποι περίμεναν, όρθιοι ή ανακούρκουδα, πλάι στα φορτωμένα μουλάρια.
Εκπροσωπούσαν σχεδόν κάθε φατρία —εκτός από το Τζεν Άελ, φυσικά· ο Ραντ δεν είχε καταφέρει να ξεδιαλύνει αν το Τζεν υπήρχε στ' αλήθεια ή όχι και από τον τρόπο που μιλούσαν γι' αυτό οι Αελίτες, τις σπάνιες φορές που το ανέφεραν, αμφότερα ήταν πιθανά― συμπεριλαμβανομένων μερικών που είχαν μεταξύ τους βεντέτες αίματος, καθώς και άλλων, που συχνά μάχονταν μεταξύ τους. Τουλάχιστον αυτό το ήξερε για τους Αελίτες. Αναρωτήθηκε, όχι για πρώτη φορά, τι τους κρατούσε ενωμένους ως τώρα. Ήταν οι προφητείες για την Πέτρα που θα έπεφτε και η έρευνα για Εκείνον Που Έρχεται Με Την Αυγή;
«Είναι κάτι περισσότερο», είπε ο Ρούαρκ και ο Ραντ συνειδητοποίησε ότι είχε πει τις σκέψεις του δυνατά. «Η Προφητεία μας έφερε πέρα από το Δρακότειχος και το όνομα που δεν λέγεται μας τράβηξε στην Πέτρα του Δακρύου». Το όνομα που εννοούσε ήταν ο «Λαός του Δράκοντα», ένα μυστικό όνομα των Αελιτών· το ήξεραν και το χρησιμοποιούσαν μόνο οι αρχηγοί φατριών και οι Σοφές, μάλλον σπανίως και αποκλειστικά μεταξύ τους. «Όσο για τα άλλα; Κανείς δεν μπορεί να κάνει το αίμα κάποιου που ανήκει στην ίδια κοινωνία να χυθεί, αλλά όταν ανακατεύεις Σάραντ με Γκόσιεν, Τάαρνταντ και Νακάι με Σάιντο... Ακόμα κι εγώ μπορεί να χόρευα τα δόρατα με τους Σάιντο, αν οι Σοφές δεν είχαν βάλει όσους πέρασαν το Δρακότειχος να δώσουν όρκο ύδατος, να αντιμετωπίζουν όλους τους Αελίτες σαν μέλη της ίδιας κοινωνίας όσο θα είναι στην από δω πλευρά των βουνών. Ακόμα και τους ύπουλους Σάιντο...» Σήκωσε ελαφρά τους ώμους. «Βλέπεις; Δεν είναι εύκολο, ακόμα και για μένα».
«Αυτοί οι Σάιντο είναι εχθροί σου;» Ο Ραντ είπε αδέξια το όνομά· στην Πέτρα οι Αελίτες ακολουθούσαν την κοινωνία τους, όχι τις φατρίες.
«Έχουμε αποφύγει τη βεντέτα αίματος», είπε ο Ρούαρκ, «αλλά το Τάαρνταντ και το Σάιντο ποτέ δεν είχαν φιλικές σχέσεις· οι φυλές καμιά φορά κάνουν επιδρομές η μια στην άλλη και κλέβουν κατσίκια ή γελάδια. Όμως οι όρκοι κράτησαν, παρά τις τρεις βεντέτες αίματος και τα δέκα παλιά μίση μεταξύ φατριών ή φυλών. Βοηθάει επίσης το γεγονός ότι τώρα ταξιδεύουμε προς το Ρουίντιαν, έστω κι αν κάποιοι θα φύγουν νωρίτερα. Δεν μπορείς να κάνεις το αίμα κάποιου να χυθεί, ο οποίος πηγαίνει ή γυρίζει από το Ρουίντιαν». Ο Αελίτης ύψωσε το βλέμμα στον Ραντ, με πρόσωπο παντελώς ανέκφραστο. «Ίσως σύντομα κανείς μας να μην κάνει το αίμα του άλλου να χύνεται». Ήταν αδύνατο να διακρίνει κανείς αν έβρισκε αυτή την προοπτική ευχάριστη.