Ένας αλαλαγμός ακούστηκε από μια Κόρη, που στεκόταν πάνω σ' ένα λόφο και ανέμιζε τα χέρια πάνω από το κεφάλι της.
«Φαίνεται ότι βρήκαν την πέτρινη κολώνα σου», είπε ο Ρούαρκ.
Η Μουαραίν έπιασε τα χαλινάρια και κοίταξε ήρεμα τον Ραντ, καθώς αυτός περνούσε από δίπλα της και κέντριζε ανυπόμονα τον Τζήντ'εν για να καλπάσει. Η Εγκουέν έφερε τη φοράδα της κοντά στον Ματ κι έγειρε πάνω του από τη σέλα της, με το χέρι της στο ψηλό μπροστάρι του, για να συζητήσουν κάτι οι δυο τους. Απ' ό,τι φαινόταν, προσπαθούσε να τον κάνει να της πει κάτι, ή να παραδεχτεί κάτι, κι από την ένταση που είχαν οι κινήσεις του Ματ, είτε ήταν αθώος σαν νεογέννητο μωρό, είτε έλεγε ψέματα με το τσουβάλι.
Ο Ραντ κατέβηκε γρήγορα από τη σέλα και ανηφόρισε βιαστικά την ομαλή πλαγιά, για να εξετάσει αυτό που η Κόρη —ήταν η Αβιέντα― είχε βρει μισοθαμμένο στο χώμα, κρυμμένο στο ψηλό χορτάρι. Ήταν μια πολυκαιρισμένη, πέτρινη κολώνα, με μήκος τουλάχιστον τρεις απλωσιές και διάμετρο ένα βήμα. Παράξενα σύμβολα κάλυπταν κάθε σημείο της εκτεθειμένης επιφάνειας, ενώ μια στενή σειρά από σημαδάκια, που του έμοιαζαν για γραφή, περιέβαλλε το καθένα. Ακόμα κι αν μπορούσε να καταλάβει τη γλώσσα, το κείμενο —αν επρόκειτο για γλώσσα και κείμενο― είχε εδώ και πολύ καιρό φθαρεί κι ήταν ακατανόητο. Τα σύμβολα φαίνονταν κάπως καλύτερα. Μερικά· πολλά απ' αυτά δεν θα είχαν διαφορά αν τα είχαν σκαλίσει ο άνεμος και η βροχή.
Ξερίζωσε χούφτες-χούφτες το χορτάρι για να βλέπει καλύτερα και κοίταξε την Αβιέντα. Είχε ρίξει το σούφα της, γύρω από τους ώμους, αποκαλύπτοντας τα κοντά, κόκκινα μαλλιά της και τον παρακολουθούσε με μια ήρεμη, σκληρή έκφραση. «Δεν με συμπαθείς», της είπε. «Γιατί;» Έπρεπε να βρει ένα σύμβολο, το μόνο που ήξερε.
«Να σε συμπαθώ;» είπε αυτή. «Μπορεί να είσαι Εκείνος Που Έρχεται Με Την Αυγή, ένας άνθρωπος του πεπρωμένου. Ποιος μπορεί να συμπαθήσει ή να αντιπαθήσει έναν τέτοιο άνθρωπο; Εκτός αυτού, περπατάς ελεύθερος, υδρόβιος παρά το πρόσωπό σου, αλλά πηγαίνεις στο Ρουίντιαν για την τιμή, ενώ εγώ...»
«Ενώ εσύ τι;» τη ρώτησε όταν εκείνη σταμάτησε. Έψαξε αργά προς τα πάνω. Πού ήταν; Δύο παράλληλες, κυματιστές γραμμούλες, τις οποίες διέσχιζε πλάγια ένα παράξενο ορνιθοσκάλισμα. Φως μου, αν είναι θαμμένο, θα κάνουμε ώρες για να την αναποδογυρίσουμε. Ξαφνικά γέλασε. Όχι ώρες. Μπορούσε να διαβιβάσει και να τη σηκώσει από το έδαφος, θα μπορούσε να το κάνει αυτό και η Μουαραίν, ή η Εγκουέν. Μπορεί μια Διαβατική Πέτρα να αντιστέκονταν στη μετακίνηση, αλλά σίγουρα τόσο λίγο θα μπορούσαν να τη μετακινήσουν. Η διαβίβαση, όμως, δεν θα τον βοηθούσε να βρει τις κυματιστές γραμμές. Θα τις έβρισκε μόνο ψηλαφώντας την πέτρα πάνω-κάτω.
Η Αελίτισσα, αντί να απαντήσει, κάθισε ανακούρκουδα, με τα κοντά δόρατα στα γόνατά της. «Φέρθηκες άσχημα στην Ηλαίην. Εμένα δεν θα με ένοιαζε, αλλά η Ηλαίην είναι σχεδόν αδελφή της Εγκουέν, που είναι φίλη μου. Αλλά η Εγκουέν ακόμα σε συμπαθεί, άρα θα το προσπαθήσω για χατίρι της».
Ενώ συνέχιζε να ψάχνει τη χοντρή κολώνα, κούνησε το κεφάλι του. Πάλι η Ηλαίην. Μερικές φορές του φαινόταν ότι όλες οι γυναίκες ανήκαν σε μια συντεχνία, όπως έκαναν οι τεχνίτες στις πόλεις. Αν τσακωνόσουν με κάποιον, οι άλλοι δέκα το μάθαιναν και σε αγριοκοίταζαν.
Τα δάχτυλά του σταμάτησαν και ξαναγύρισαν στο σημείο που μόλις τώρα είχε εξετάσει. Ήταν φαγωμένο από τον καιρό, δεν διακρινόταν σχεδόν καθόλου, αλλά ήταν βέβαιος ότι ήταν οι κυματιστές γραμμές. Παρίσταναν μια Διαβατική Πέτρα στο Τόμαν Χεντ, όχι στην Ερημιά, αλλά έδειχναν πού ήταν η βάση της κολώνας όταν έστεκε ορθή. Τα σύμβολα στην κορυφή σήμαιναν κόσμους· εκείνα στη βάση Διαβατικές Πέτρες. Με ένα σύμβολο από την κορυφή και ένα από τη βάση, θεωρητικά θα μπορούσε να ταξιδέψει σε μια συγκεκριμένη Διαβατική Πέτρα, σε ένα συγκεκριμένο κόσμο. Αν είχε μόνο ένα σύμβολο από τη βάση, ήξερε ότι θα μπορούσε να φτάσει σε μια Διαβατική Πέτρα σ' αυτό τον κόσμο. Τη Διαβατική Πέτρα κοντά στο Ρουίντιαν, για παράδειγμα. Αν ήξερε το σύμβολο του Ρουίντιαν. Τώρα ήταν που χρειαζόταν τύχη, που χρειαζόταν την επιρροή των τα'βίρεν στις πιθανότητες, για να τον ευνοήσουν.