«Ο Ραντ δεν είναι ο Λουζ Θέριν ο Σφαγέας», διαμαρτυρήθηκε ο Πέριν. «Θέλω να πω, είναι πράγματι ο Αναγεννημένος Δράκοντας, αλλά δεν είναι... δεν θα έκανε...» Η φωνή του ξεψύχησε, δεν ήξερε πώς να συνεχίσει. Ο Ραντ ήταν ο Λουζ Θέριν Τέλαμον αναγεννημένος· αυτό σήμαινε το να είναι κάποιος ο Αναγεννημένος Δράκοντας. Άραγε σήμαινε επίσης ότι ο Ραντ ήταν καταδικασμένος να έχει τη μοίρα του Λουζ Θέριν; Όχι απλώς να τρελαθεί —τους άντρες που διαβίβαζαν αυτή η μοίρα τους περίμενε, αυτή κι ένας φρικτός θάνατος― αλλά και να σκοτώσει όσους τον νοιάζονταν;
«Μιλούσα με την Μπάιν και την Τσιάντ, Πέριν».
Αυτό δεν ήταν έκπληξη. Περνούσε πολλές ώρες με τις Αελίτισσες. Αυτή η φιλία την έβαζε σε κάποιους μπελάδες, αλλά έμοιαζε να συμπαθεί τις Αελίτισσες όσο αντιπαθούσε τις Δακρινές ευγενείς κυρίες της Πέτρας. Εντούτοις, ο Πέριν δεν έβλεπε τι σχέση είχαν με το θέμα που συζητούσαν και της το είπε.
«Λένε ότι η Μουαραίν μερικές φορές ρωτάει πού είσαι. Και για τον Ματ. Δεν καταλαβαίνεις; Δεν θα το έκανε αυτό, αν μπορούσε να σε παρακολουθεί με τη Δύναμη».
«Να με παρακολουθεί με τη Δύναμη;» είπε αυτός αχνά. Ούτε που του είχε περάσει από το μυαλό κάτι τέτοιο.
«Δεν μπορεί. Έλα μαζί μου, Πέριν. Μέχρι να καταλάβει ότι φύγαμε, θα είμαστε είκοσι μίλια από την άλλη όχθη του ποταμού».
«Δεν μπορώ», της είπε δυστυχισμένα. Προσπάθησε να της αποσπάσει την προσοχή μ' ένα φιλί, όμως εκείνη τινάχτηκε όρθια και έκανε πίσω τόσο γρήγορα, που ο Πέριν παραλίγο να πέσει με τα μούτρα κάτω. Δεν υπήρχε λόγος να συνεχίσει την προσπάθεια. Η Φάιλε είχε σταυρώσει τα χέρια κάτω από τα στήθη της, σαν να σήκωνε ένα φράγμα.
«Μη μου πεις ότι τη φοβάσαι. Το ξέρω ότι είναι Άες Σεντάι και σας κάνει όλους να χορεύετε, όταν τραβά τα νήματα. Μπορεί να έχει τον... Ραντ... τόσο καλά δεμένο, που να μην μπορεί να ελευθερωθεί. Όσο για την Εγκουέν και την Ηλαίην, το Φως ξέρει ότι δεν θέλουν να φύγουν, ούτε ακόμα και η Νυνάβε, αλλά εσύ μπορείς να σπάσεις τα δεσμά της, αν προσπαθήσεις».
«Δεν έχει καμία σχέση με τη Μουαραίν. Είναι αυτό που πρέπει να κάνω. Να —»
Εκείνη τον διέκοψε. «Μην τολμήσεις να μου ξεφουρνίσεις τις σαχλαμάρες που λένε τα αντράκια για το καθήκον. Κι εγώ, όπως κι εσύ, ξέρω καλά τι θα πει καθήκον και δεν έχεις κανένα καθήκον εδώ πέρα. Μπορεί να είσαι τα’βίρεν, παρ' όλο που δεν το βλέπω, αλλά εκείνος είναι ο Αναγεννημένος Δράκοντας, όχι εσύ».
«Θα σταθείς να μ' ακούσεις;» της φώναξε, αγριοκοιτάζοντάς την, κι εκείνη τινάχτηκε. Ποτέ άλλοτε δεν της είχε βάλει τις φωνές, τουλάχιστον όχι μ' αυτό τον τρόπο. Σήκωσε το σαγόνι της και κούνησε τους ώμους, αλλά δεν είπε τίποτα. Ο Πέριν συνέχισε να μιλά. «Νομίζω ότι είμαι μέρος του πεπρωμένου του Ραντ, με κάποιον τρόπο. Το ίδιο και ο Ματ. Νομίζω ότι δεν μπορεί να κάνει αυτό που πρέπει, αν δεν παίξουμε κι εμείς το ρόλο μας. Αυτό είναι το καθήκον μου. Πώς μπορώ να φύγω, αν αυτό ίσως σημάνει την αποτυχία του Ραντ;»
«Ίσως;» Είχε μια προστακτική νότα η φωνή της, αλλά μια νότα μονάχα. Ο Πέριν αναρωτήθηκε να θα μπορούσε να της βάζει τις φωνές πιο συχνά. «Μήπως σου το είπε η Μουαραίν αυτό, Πέριν; Έχεις μάθει πια να μην καταπίνεις αμάσητα όσα σου λένε οι Άες Σεντάι».
«Έκατσα και το σκέφτηκα μόνος μου. Νομίζω ότι οι τα'βίρεν έλκονται ο ένας από τον άλλο. Ή μπορεί ο Ραντ να έλκει κι εμένα και τον Ματ. Υποτίθεται ότι είναι ο ισχυρότερος τα'βίρεν από την εποχή του Άρτουρ του Γερακόφτερου, ίσως κι από το Τσάκισμα. Ο Ματ δεν παραδέχεται καν ότι είναι τα’βίρεν, αλλά όποτε προσπαθεί να το σκάσει, βρίσκεται πάλι κοντά στον Ραντ. Ο Λόιαλ λέει ότι ποτέ του δεν άκουσε να υπάρχουν τρεις τα'βίρεν, όλοι της ίδιας ηλικίας κι όλοι από τον ίδιο τόπο».
Η Φάιλε ξεφύσησε δυνατά. «Ο Λόιαλ δεν τα ξέρει όλα. Δεν είναι μεγάλος για Ογκιρανός».
«Έχει περάσει τα ενενήντα», είπε εκείνος μαζεμένα κι αυτή του έστειλε ένα σφιγμένο χαμόγελο. Για Ογκιρανό, τα ενενήντα χρόνια σήμαιναν ότι δεν ήταν πολύ μεγαλύτερος από τον Πέριν. Ή ίσως να ήταν νεότερος. Δεν ήξερε πολλά για τους Ογκιρανούς. Πάντως, ο Λόιαλ είχε διαβάσει περισσότερα βιβλία απ' όσα ο Πέριν είχε δει ή ακούσει ποτέ του να υπάρχουν· μερικές φορές, πίστευε ότι ο Λόιαλ είχε διαβάσει κάθε βιβλίο που είχε τυπωθεί ποτέ. «Και ξέρει περισσότερα από μένα κι από σένα. Πιστεύει ότι μάλλον έχω δίκιο. Το ίδιο και η Μουαραίν. Όχι, δεν τη ρώτησα, όμως γιατί με παρακολουθεί συνέχεια; Λες να θέλει να της φτιάξω κανένα κουζινομάχαιρο;»
Η Φάιλε έμεινε σιωπηλή για λίγο κι όταν μίλησε, η φωνή της ήταν τρυφερή. «Φουκαρά Πέριν. Άφησα τη Σαλδαία για να βρω περιπέτειες και τώρα, που είμαι στην καρδιά μιας, της μεγαλύτερης περιπέτειας από το Τσάκισμα, το μόνο που θέλω είναι να πάω κάπου αλλού. Εσύ απλώς θέλεις να γίνεις σιδεράς και θα καταλήξεις να λένε ιστορίες για σένα, είτε το θέλεις είτε όχι».