«Φυσικά», του απάντησε αυτή χαμογελαστά. Είχε θηκαρώσει το μαχαίρι της. «Αφού το λέει η κυρά αλ'Βέρ, την εμπιστεύομαι».
Ο Πέριν έλπιζε να είχε δίκιο. Δεν εμπιστευόταν πια τόσο πολλούς όσο κάποτε. Τις Άες Σεντάι όχι. Ίσως ούτε και τη Μάριν αλ'Βέρ. Όμως ίσως αυτές οι Άες Σεντάι θα τον βοηθούσαν να πολεμήσει τους Τρόλοκ. Θα εμπιστευόταν όποιον τον βοηθούσε. Αλλά μπορούσε να βασιστεί στις Άες Σεντάι; Έκαναν ό,τι έκαναν για δικούς τους λόγους· γι' αυτόν οι Δύο Ποταμοί ήταν πατρίδα, αλλά γι' αυτές μπορεί να ήταν λίθος στον άβακα όπου έπαιζαν. Η Φάιλε και η Μάριν αλ'Βέρ έδειχναν εμπιστοσύνη, όμως, και οι Αελίτες περίμεναν. Προς το παρόν, δεν φαινόταν να έχει πολλές επιλογές.
31
Διαβεβαιώσεις
Σ ε λίγα λεπτά ο Ίχβον επέστρεψε. «Μπορείς να προχωρήσεις, κυρά αλ'Βέρ», ήταν το μόνο που είπε, πριν χαθεί πάλι στους θάμνους μαζί με τον Τόμας, χωρίς καν να κάνουν τα φύλλα να κουνηθούν.
«Είναι πολύ καλοί», μουρμούρισε ο Γκαούλ, κοιτώντας ακόμα γύρω του καχύποπτα.
«Κι ένα παιδί μπορεί να κρυφτεί εδώ μέσα», του είπε η Τσιάντ χτυπώντας ένα κλαδί ρέντμπερυ. Όμως παρατηρούσε τη βλάστηση προσεχτικά όσο κι ο Γκαούλ.
Οι Αελίτες δεν έδειχναν πρόθυμοι να προχωρήσουν. Δεν ήταν κι απρόθυμοι, και σίγουρα δεν φοβούνταν, αλλά οπωσδήποτε δεν έδειχναν πρόθυμοι. Ο Πέριν ήθελε κάποια μέρα να μάθει τι ακριβώς ένιωθαν οι Αελίτες για τις Άες Σεντάι. Κάποια μέρα. Σήμερα ούτε κι ο ίδιος ένιωθε ιδιαίτερο ενθουσιασμό να προχωρήσει.
«Πάμε να συναντήσουμε τις Άες Σεντάι σου», είπε σκυθρωπά στην κυρά αλ'Βέρ.
Το παλιό αναρρωτήριο ήταν ακόμα πιο ερειπωμένο απ' όσο θυμόταν· ήταν ένα πλατύ, ισόγειο κτίσμα που έγερνε σαν μεθυσμένο, τα μισά δωμάτια ήταν ανοιχτά στον ουρανό κι από ένα ξεπρόβαλλε ψηλό ένα δέντρο, μια ξινομαστίχα ύψους περίπου δέκα μέτρων. Το δάσος αγκάλιαζε το κτίσμα απ' όλες τις μεριές. Ένα πυκνό δίχτυ από κληματσίδες και αγκαθωτούς θάμνους σκαρφάλωνε στους τοίχους και σκέπαζε με πρασινάδα την καλαμοσκεπή που είχε απομείνει· ο Πέριν σκέφτηκε ότι μόνο αυτά συγκρατούσαν ακόμα το κτίριο. Η μπροστινή πόρτα, όμως, δεν είχε φυτά. Μύρισε άλογα και μια αχνή ευωδιά από φασόλια και χοιρομέρι, αλλά κατά έναν παράξενο τρόπο όχι καπνό από αναμμένα ξύλα.
Έδεσαν τα ζώα σε χαμηλά κλαριά και ακολούθησαν μέσα την κυρά αλ'Βέρ, όπου τα παράθυρα, σαβανωμένα με τις κληματσίδες, άφηναν να μπαίνει μέσα μόνο ένα αμυδρό φως. Το μπροστινό δωμάτιο ήταν μεγάλο, χωρίς έπιπλα και είχε χώματα στις γωνιές και μερικούς ιστούς αράχνης, που προφανώς είχαν ξεφύγει από το βιαστικό νοικοκύρεμα. Τέσσερις κουβέρτες ήταν απλωμένες στο πάτωμα, με σέλες, σακίδια και καλοδεμένα μπογαλάκια ακουμπισμένα στον τοίχο, ενώ ένα κατσαρολάκι στο πέτρινο τζάκι ανέδινε μυρωδιά μαγειρεμένου φαγητού, παρά την έλλειψη φωτιάς. Ένα μικρότερο κατσαρολάκι είχε νερό για τσάι και κόντευε να βράσει. Δύο Άες Σεντάι τους περίμεναν. Η Μάριν αλ'Βέρ έκλινε βιαστικά το γόνυ και επιδόθηκε με αγωνία σε ένα χείμαρρο συστάσεων και εξηγήσεων.
Ο Πέριν στήριζε το πηγούνι του στην άκρη του τόξου του. Είχε αναγνωρίσει τις Άες Σεντάι. Η μια ήταν η Βέριν Μάθχουιν, γεματούλα, με τετραγωνισμένο πρόσωπο και γκρίζες πινελιές στα καστανά μαλλιά της, παρά την αγέραστη όψη και τα δροσερά μάγουλα που είχαν οι Άες Σεντάι· ήταν του Καφέ Άτζα και σαν όλες τις Καφέ, συνήθως φαινόταν χαμένη στην έρευνα για γνώσεις, είτε ήταν αρχαίες, είτε καινούριες. Αλλά μερικές φορές τα μαύρα μάτια της διέψευδαν την ονειροπόλα έκφρασή της, όπως τώρα, καθώς τον κοιτούσε σχεδόν μέσα από τη Μάριν με κοφτερό βλέμμα. Ήταν μια από τις δύο Άες Σεντάι, εκτός της Μουαραίν, για τις οποίες ο Πέριν ήταν βέβαιος ότι ήξεραν για τον Ραντ· υποψιαζόταν ότι η Βέριν ήξερε περισσότερα γι' αυτόν απ' όσα έδειχνε. Τα μάτια της πάλι πήραν εκείνη την αφηρημένη έκφραση καθώς άκουγε τη Μάριν, όμως για μια στιγμή τον είχαν βάλει σε ζυγαριά και τον είχαν συνυπολογίσει στα σχέδιά της. Θα έπρεπε να είναι πολύ προσεκτικός μαζί της.