Την άλλη, μια λιγνή, μελαψή γυναίκα με βαθυπράσινη, μεταξωτή στολή ιππασίας, η οποία ερχόταν σε αντίθεση με το απλό καφέ φόρεμα της Βέριν, που ήταν λεκιασμένο με μελάνι στα μανίκια, δεν την είχε γνωρίσει ποτέ και την είχε δει μόνο μία φορά. Η Αλάνα Μοσβάνι ήταν του Πράσινου Άτζα, αν θυμόταν καλά, μια όμορφη γυναίκα με μακριά, μαύρα μαλλιά και μαύρα, διαπεραστικά μάτια. Κι αυτά τα μάτια, επίσης, έψαξαν και τον βρήκαν, όσο άκουγε τη Μάριν. Του ξανάρθε κάτι που είχε πει η Εγκουέν. Κάποιες Άες Σεντάι που δεν θα έπρεπε να ξέρουν για τον Ραντ, δείχνουν υπερβολικό ενδιαφέρον γι αυτόν. Η Ελάιντα, παραδείγματος χάριν, και η Αλάνα Μοσβάνι. Νομίζω ότι δεν εμπιστεύομαι καμία τους. Ίσως να ήταν καλύτερο αν άφηνε την Εγκουέν να τον καθοδηγήσει, μέχρι να βρει αν ήταν έτσι.
Τα αφτιά του τεντώθηκαν όταν η Μάριν, ακόμα ταραγμένη, μίλησε. «Γι' αυτόν ρωτούσες, Βέριν Σεντάι. Εννοώ τον Πέριν. Και για τα τρία αγόρια, αλλά ένα απ' αυτά ήταν κι ο Πέριν. Μου φάνηκε ότι ο ευκολότερος τρόπος για να μη σκοτωθεί θα ήταν να τον φέρω σε σένα. Δεν προλάβαινα να ρωτήσω πρώτα. Πες ότι καταλ —»
«Δεν πειράζει, κυρά αλ'Βέρ», τη διέκοψε η Βέριν με ήρεμο τόνο, για να τη μαλακώσει. «Έκανες ακριβώς αυτό που έπρεπε. Τώρα ο Πέριν είναι στα κατάλληλα χέρια. Κι επίσης θα χαρώ με την ευκαιρία να μάθω κι άλλα για το Άελ, ενώ είναι πάντα ευχάριστο να συζητάς μ' έναν Ογκιρανό. Θα σε ξεψαχνίσω, Λόιαλ. Βρήκα μερικά συναρπαστικά πράγματα σε Ογκιρανά βιβλία».
Ο Λόιαλ της χάρισε ένα ευχαριστημένο χαμόγελο· φαινόταν να απολαμβάνει ό,τι είχε να κάνει με βιβλία. Ο Γκαούλ, αντιθέτως, αντάλλαξε επιφυλακτικές ματιές με την Μπάιν και την Τσιάντ.
«Δεν πειράζει, αρκεί να μην το ξανακάνεις», είπε η Αλάνα με σταθερή φωνή. «Εκτός αν... Είσαι μόνος;» ρώτησε τον Πέριν με φωνή που απαιτούσε απάντηση και μάλιστα εκείνη τη στιγμή. «Έχουν επιστρέψει και οι άλλοι δύο;»
«Τι θέλετε εδώ;» απαίτησε να μάθει κι αυτός με τη σειρά του.
«Πέριν!» τον μάλωσε η κυρά αλ'Βέρ. «Πρόσεχε τους τρόπους σου! Μπορεί να έμαθες πώς να γίνεσαι αγενής εκεί που πήγες, αλλά τώρα που γύρισες σπίτι καλά θα κάνεις να το ξεχάσεις».
«Μην ενοχλείσαι», της είπε η Βέριν. «Ο Πέριν κι εγώ είμαστε παλιόφιλοι τώρα πια. Τον καταλαβαίνω». Τα μαύρα μάτια της τον κοίταξαν λάμποντας για μια στιγμή.
«Θα τον περιποιηθούμε». Τα ψυχρά λόγια της Αλάνα έμοιαζαν να δέχονται διάφορες ερμηνείες.
Η Βέριν χαμογέλασε και χτύπησε τη Μάριν στον ώμο. «Καλύτερα να γυρίσεις στο χωριό. Δεν θέλουμε να αναρωτηθεί κανείς τι κάνεις και περπατάς στο δάσος».
Η κυρά αλ'Βέρ ένευσε. Κοντοστάθηκε δίπλα στον Πέριν και ακούμπησε το μπράτσο του. «Λυπάμαι πολύ, το ξέρεις», του είπε στοργικά. «Αλλά μην ξεχνάς ότι δεν θα βοηθήσει καθόλου αν σκοτωθείς. Κάνε ό,τι σου λένε οι Άες Σεντάι». Αυτός μουρμούρισε κάτι αόριστο, που όμως έδειξε να την ικανοποιεί.
Όταν έφυγε η κυρά αλ'Βέρ, η Βέριν μίλησε. «Λυπόμαστε κι εμείς, Πέριν. Αν μπορούσαμε να κάνουμε κάτι, θα το είχαμε κάνει».
Αυτός δεν ήθελε να σκεφτεί τώρα την οικογένειά του. «Ακόμα δεν απάντησες στην ερώτησή μου».
«Πέριν!» Η Φάιλε κατάφερε να μιμηθεί σχεδόν ακριβώς τον τόνο της κυράς αλ'Βέρ, αλλά αυτός δεν της έδωσε σημασία.
«Τι κάνετε εδώ; Μου φαίνεται ότι παραείναι μεγάλη η σύμπτωση. Λευκομανδίτες, Τρόλοκ κι εσείς οι δυο έτυχε να βρεθείτε εδώ τον ίδιο καιρό».
«Δεν είναι καθόλου σύμπτωση», απάντησε η Βέριν. «Α, το νερό για το τσάι έβρασε». Το νερό που κόχλαζε καταλάγιασε και η Βέριν άρχισε να ετοιμάζει το τσάι. Έριξε μια χούφτα φύλλα στο κατσαρολάκι και έβαλε τη Φάιλε να βρει μεταλλικά κύπελλα σ' ένα από τα μπογαλάκια που ήταν ακουμπισμένα στον τοίχο. Η Αλάνα, με τα χέρια σταυρωμένα κάτω από το στήθος της, δεν τράβηξε καθόλου το βλέμμα της από τον Πέριν ― ένα φλογισμένο βλέμμα που ερχόταν σε αντίθεση με το ψυχρό πρόσωπό της. «Χρόνο με το χρόνο», συνέχισε η Βέριν, «βρίσκουμε ολοένα και λιγότερα κορίτσια που μπορούν να μάθουν να διαβιβάζουν. Η Σέριαμ πιστεύει ότι περάσαμε τα τελευταία τρεις χιλιάδες χρόνια αποκόπτοντας αυτή την ικανότητα από την ανθρωπότητα, με το να ειρηνεύουμε όσους άντρες βρίσκουμε που μπορούν να διαβιβάζουν. Η απόδειξη γι' αυτό, λέει, είναι το πόσο λίγους άντρες βρίσκουμε. Ακόμα και πριν από εκατό χρόνια, λένε τα αρχεία, υπήρχαν δυο-τρεις κάθε χρόνο, ενώ πριν από πεντακόσια χρόνια —»
Η Αλάνα έβηξε. «Τι άλλο να κάνουμε, Βέριν; Να τους αφήσουμε να τρελαθούν; Να ακολουθήσουμε το τρελό σχέδιο του Λευκού Άτζα;»
«Νομίζω πως όχι», απάντησε ατάραχα η Βέριν. «Ακόμα κι αν βρίσκαμε γυναίκες πρόθυμες να κάνουν παιδιά με ειρηνεμένους άντρες, δεν υπάρχει εγγύηση ότι τα παιδιά θα μπορούσαν να διαβιβάσουν, ή ότι θα ήταν κορίτσια. Πρότεινα ότι, αν ήθελαν να αυξήσουν τον αριθμό τους, οι Άες Σεντάι θα έπρεπε να είναι αυτές που θα κάνουν τα παιδιά· και μάλιστα εκείνες ακριβώς που είχαν θέσει το ζήτημα. Η Αλβιάριν δεν το είχε βρει καθόλου αστείο».