Ο Πέριν έξυσε τη γενειάδα του. Έπρεπε να το περιμένει αυτό, έπρεπε να το ξέρει. Είχε δει τη Μουαραίν να αντιμετωπίζει Τρόλοκ και είχε κάποια ιδέα για το τι μπορούσε να κάνει και τι όχι. Συνειδητοποίησε ότι αυτό που είχε στο νου του ήταν ο τρόπος που ο Ραντ είχε σκοτώσει όλους τους Τρόλοκ στην Πέτρα, αλλά ο Ραντ ήταν ισχυρότερος απ' αυτές τις Άες Σεντάι, ισχυρότερος ίσως και από τις δύο μαζί. Πάντως, είτε τον βοηθούσαν, είτε όχι, σκόπευε να καθαρίσει τους Δύο Ποταμούς απ' όλους τους Τρόλοκ. Αφού πρώτα θα έσωζε την οικογένεια του Ματ και τους Λούχαν. Αν το σκεφτόταν με προσοχή, σίγουρα θα έβρισκε έναν τρόπο. Ο μηρός του τον πονούσε ανυπόφορα.
«Έχεις τραυματιστεί». Η Αλάνα άφησε το κύπελλό της στο πάτωμα, πλησίασε, γονάτισε δίπλα του και πήρε το κεφάλι του στα χέρια της. Ο Πέριν ένιωσε να τον διατρέχει ένα γαργαλητό. «Ναι. Καταλαβαίνω. Απ' ό,τι φαίνεται, δεν το έπαθες στο ξύρισμα».
«Ήταν οι Τρόλοκ, Άες Σεντάι», είπε η Μπάιν. «Όταν βγήκαμε από τις Οδούς στα βουνά». Η Τσιάντ της άγγιξε το μπράτσο κι αυτή σταμάτησε.
«Κλείδωσα την Πύλη», πρόσθεσε γρήγορα ο Λόιαλ. «Δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί, αν δεν την ανοίξει κάποιος από την εδώ μεριά».
«Σκεφτόμουν ότι έτσι πρέπει να έρχονταν», μουρμούρισε η Βέριν σχεδόν μονολογώντας. «Η Μουαραίν είπε ότι χρησιμοποιούσαν τις Οδούς. Κάποια στιγμή αυτό θα μας φέρει αντιμέτωπους μ' ένα πραγματικό πρόβλημα».
Ο Πέριν αναρωτήθηκε ποιο πρόβλημα να σκεφτόταν.
«Οι Οδοί», είπε η Αλάνα, κρατώντας ακόμα το κεφάλι του. «Τα’βίρεν! Νεαροί ήρωες!» Πρόφερε τις λέξεις αποδοκιμαστικά και συνάμα σαν βλαστήμιες.
«Δεν είμαι ήρωας», της είπε πεισμωμένα. «Οι Οδοί ήταν ο πιο γρήγορος τρόπος για να φτάσουμε. Αυτό είναι όλο».
Η Πράσινη αδελφή συνέχισε, σαν να μην είχε ανοίξει το στόμα του. «Ποτέ δεν θα καταλάβω γιατί η Έδρα της Άμερλιν σας άφησε να κάνετε του κεφαλιού σας. Η Ελάιντα φωνάζει και ωρύεται για σας τους τρεις, και δεν είναι η μόνη, απλώς είναι η πιο εκφραστική. Με τις σφραγίδες να εξασθενούν και την Τελευταία Μάχη να έρχεται, το τελευταίο που θέλουμε είναι τρεις τα'βίρεν να τριγυρνάνε αδέσποτοι. Εγώ θα σας έδενα με σπάγκο, για να μην πω ότι θα σας δέσμευα κιόλας». Ο Πέριν προσπάθησε να τραβηχτεί, αλλά εκείνη τον έσφιξε πιο δυνατά και χαμογέλασε. «Δεν έχω απομακρυνθεί τόσο από τα έθιμά μας, ώστε να δεσμεύσω άντρα ενάντια στη θέλησή του. Όχι ακόμα». Ο Πέριν δεν ήταν σίγουρος πόσο ακόμα ήθελε γι' αυτό· το χαμόγελο δεν καθρεφτιζόταν στην έκφραση των ματιών της. Του άγγιξε με το δάχτυλο το μισογιατρεμένο τραύμα στο μάγουλο. «Πέρασε καιρός από τότε που το έπαθες. Ακόμα και η Θεραπεία θα αφήσει σημάδι».
«Δεν χρειάζεται να είμαι ωραίος», μουρμούρισε —του αρκούσε να είναι γερός για να κάνει αυτό που είχε να κάνει― και η Φάιλε γέλασε ηχηρά.
«Ποιος σου το είπε;» είπε η Φάιλε. Και, κάτι εκπληκτικό, αντάλλαξε ένα χαμόγελο με την Αλάνα.
Ο Πέριν κατσούφιασε, ενώ αναρωτιόταν αν τον περιγελούσαν, αλλά πριν πει κάτι τον χτύπησε η Θεραπεία κι ήταν σαν να μετατρεπόταν σε πάγο. Το μόνο που μπόρεσε να κάνει ήταν να αφήσει μια κοφτή κραυγή. Οι λίγες στιγμές που πέρασαν μέχρι να τον αφήσει η Αλάνα έμοιαζαν ατέλειωτες.
Όταν ξαναβρήκε την ανάσα του, η Πράσινη αδελφή είχε το πυρόξανθο κεφάλι της Μπάιν στα χέρια της. Η Βέριν φρόντιζε τον Γκαούλ και η Τσιάντ δοκίμαζε το αριστερό της χέρι, κουνώντας το μπρος-πίσω με μια έκφραση ικανοποίησης.
Η Φάιλε πήρε τη θέση της Αλάνα πλάι στον Πέριν και του χάιδεψε με το δάχτυλο το μάγουλο, ακολουθώντας την ουλή κάτω από το μάτι του. «Σημάδι ομορφιάς», του είπε μ' ένα μικρό χαμόγελο.
«Τι πράγμα;»
«Α, κάτι που κάνουν οι Ντομανές. Μια ανούσια παρατήρηση».
Παρά το χαμόγελό της, ή ίσως εξαιτίας αυτού, την κοίταξε βλοσυρά, καχύποπτα. Όντως τον περιγελούσε, όμως δεν καταλάβαινε πώς ακριβώς.
Ο Ίχβον μπήκε στο δωμάτιο, ψιθύρισε κάτι στο αφτί της Αλάνα και ύστερα χάθηκε πάλι έξω, μετά το δικό της ψίθυρο. Δεν έκανε θόρυβο ούτε ακόμα και στο ξύλινο πάτωμα. Ύστερα από μερικές στιγμές, ο ήχος από μπότες στα σκαλιά ανακοίνωσε καινούριες αφίξεις.
Ο Πέριν πετάχτηκε όρθιος, όταν ο Ταμ αλ'Θόρ και ο Άμπελ Κώθον φάνηκαν στο κατώφλι κρατώντας τόξα στα χέρια, με τσαλακωμένα ρούχα και αξύριστα, βρώμικα γένια δύο ημερών, σαν άνθρωποι που κοιμούνταν σε δύσκολες συνθήκες. Είχαν βγει για κυνήγι· τέσσερις λαγοί κρέμονταν από τη ζώνη του Ταμ, τρεις από του Άμπελ. Ήταν φανερό ότι περίμεναν να δουν τις Άες Σεντάι και επισκέπτες, αλλά κοίταξαν έκπληκτοι τον Λόιαλ, που ήταν μιάμιση φορά ψηλότερός τους, με τα φουντωτά αφτιά του και την πλατιά μύτη του. Βλέποντας τους Αελίτες, μια λάμψη στο σκληρό, ρυτιδιασμένο πρόσωπο του Ταμ έδειξε ότι τους είχε αναγνωρίσει.