«Μόνο ένας τρόπος υπάρχει για να τις φέρεις βόλτα αυτές», είπε ο Άμπελ νεύοντας. «Άσε τη να νομίζει ότι αυτή έχει το πάνω χέρι. Μ' αυτό τον τρόπο, όταν κάτι είναι σημαντικό και πεις άλλο απ' αυτήν, μέχρι να συνέρθει από την κατάπληξη θα έχεις κανονίσει τα πράγματα όπως τα θες και θα είναι αργά για να σου πει να τα αλλάξεις».
Του Πέριν αυτό του φάνηκε να μοιάζει πολύ με εκείνα που είχε πει η κυρά αλ'Βέρ στη Φάιλε για το πώς να κάνει κουμάντο τους άντρες. Αναρωτήθηκε αν ο Άμπελ και η Μάριν είχαν συγκρίνει την τεχνική τους. Μάλλον όχι. Μάλλον θα άξιζε να το δοκιμάσει με τη Φάιλε. Μόνο που έμοιαζε να περνά συνέχεια το δικό της.
Έριξε μια ματιά πάνω από τον ώμο του. Το αναρρωτήριο ήταν σχεδόν κρυμμένο από τα δέντρα. Σίγουρα ήταν ασφαλείς από τα αφτιά των Άες Σεντάι. Αφουγκράστηκε προσεκτικά και πήρε μια βαθιά ανάσα. Κάπου στο βάθος ακουγόταν ένας δρυοκολάπτης να σφυροκοπά. Στα γεμάτα φύλλα κλαριά από πάνω τους υπήρχαν σκίουροι, ενώ μια αλεπού είχε περάσει πρόσφατα από εδώ με τη λεία της, ένα λαγό. Εκτός από τους τρεις, δεν υπήρχε ανθρώπινη οσμή, τίποτα που να δείχνει ότι ένας Πρόμαχος είχε κρυφτεί για να ακούσει. Ίσως να παραήταν επιφυλακτικός, αλλά είτε είχε λόγο, είτε όχι, δεν μπορούσε να ξεπεράσει τη σύμπτωση ότι και οι δύο Άες Σεντάι ήταν γυναίκες τις οποίες είχε ξανασυναντήσει, εκ των οποίων τη μία δεν εμπιστευόταν η Εγκουέν και την άλλη δεν ήξερε ο ίδιος αν την εμπιστευόταν.
«Μένετε εδώ;» ρώτησε. «Με τη Βέριν και την Αλάνα;»
«Μπα», αποκρίθηκε ο Άμπελ. «Πώς μπορεί ένας άντρας να κοιμηθεί κάτω από την ίδια στέγη με μια Άες Σεντάι; Την όποια στέγη υπάρχει».
«Σκεφτήκαμε ότι θα ήταν ένα καλό μέρος για να κρυφτούμε», είπε ο Ταμ, «όμως αυτές ήταν εδώ πριν από μας. Νομίζω ότι οι Πρόμαχοι θα μας σκότωναν και τους δύο, αν δεν ήταν εδώ τότε η Μάριν και κάποιες γυναίκες από τον Κύκλο των Γυναικών».
Ο Άμπελ έκανε μια γκριμάτσα. «Νομίζω ότι τους σταμάτησε το γεγονός ότι οι Άες Σεντάι έμαθαν ποιοι είμαστε. Ποιοι είναι οι γιοι μας, εννοώ. Δείχνουν μεγάλο ενδιαφέρον για σας τ' αγόρια κι αυτό δεν μου αρέσει καθόλου». Δίστασε και άγγιξε το τόξο του. «Της Αλάνα της ξέφυγε κατά λάθος ότι είστε τα’βίρεν και οι τρεις. Έχω ακούσει ότι οι Άες Σεντάι δεν μπορούν να πουν ψέματα».
«Σε μένα δεν είδα σημάδια για κάτι τέτοιο», είπε πικρόχολα ο Πέριν. «Ούτε στον Ματ».
Ο Τζονάι τον κοίταξε όταν δεν ανάφερε τον Ραντ ― έπρεπε να μάθει να λέει καλύτερα ψέματα, να φυλάει και τα δικά του μυστικά και όλων των άλλων. «Ίσως να μην ξέρεις πού να κοιτάξεις. Πώς κατέληξες να συνταξιδεύεις με έναν Ογκιρανό και τρεις Αελίτες;» του είπε τελικά.
«Ο τελευταίος πραματευτής που είδα είπε ότι υπήρχαν Αελίτες στην από δω μεριά της Ραχοκοκαλιάς του Κόσμου», παρενέβη ο Άμπελ, «αλλά δεν τον πίστεψα. Είπε ότι είχε ακούσει πως υπήρχαν Αελίτες στο Μουράντυ, αν είναι δυνατόν να υπάρχουν σ' αυτό το μέρος, ή ίσως στην Αλτάρα. Δεν ήταν σίγουρος πού ακριβώς, αλλά είχαν φτάσει πολύ μακριά από την Ερημιά».
«Αυτά δεν έχουν καμία σχέση με το να είσαι τα’βίρεν», είπε ο Πέριν. «Ο Λόιαλ είναι φίλος και ήρθε να με βοηθήσει. Κι ο Γκαούλ, επίσης, είναι φίλος, νομίζω. Η Μπάιν και η Τσιάντ ήρθαν με τη Φάιλε, όχι με μένα. Είναι μπερδεμένο, αλλά έτσι έτυχε. Δεν έχει σχέση με τα’βίρεν».
«Τέλος πάντων, όποιος κι αν είναι ο λόγος», είπε ο Άμπελ, «οι Άες Σεντάι ενδιαφέρονται για εσάς τους τρεις. Ο Ταμ κι εγώ ταξιδέψαμε ως την Ταρ Βάλον πέρυσι για να βρούμε πού ήσασταν. Είδαμε και πάθαμε μέχρι να βρούμε κάποια που να παραδεχτεί ότι ήξερε τα ονόματά σας, αλλά ήταν φανερό ότι κάτι έκρυβαν. Η Τηρήτρια των Χρονικών μας έβαλε σ' ένα καράβι που κατέβαινε το ποτάμι και μας γέμισε τις τσέπες με χρυσάφι και το κεφάλι με αόριστες διαβεβαιώσεις, πριν καλά-καλά προλάβουμε να υποκλιθούμε. Δεν μου αρέσει η ιδέα ότι ο Πύργος ίσως εκμεταλλεύεται με κάποιον τρόπο τον Ματ».
Ο Πέριν ευχήθηκε να μπορούσε να πει στον πατέρα του Ματ ότι δεν συνέβαινε τίποτα τέτοιο, αλλά δεν ήξερε αν μπορούσε να πει ένα τόσο μεγάλο ψέμα χωρίς να τον προδώσει το πρόσωπό του. Η Μουαραίν δεν παρακολουθούσε τον Ματ επειδή της άρεσε το χαμόγελό του. Ο Ματ ήταν μπλεγμένος με τον Πύργο όσο κι ο ίδιος ο Πέριν, μπορεί και χειρότερα. Οι τρεις τους ήταν δεμένοι χειροπόδαρα κι ο Πύργος έσφιγγε τα σκοινιά.
Τους τύλιξε η σιωπή, ώσπου στο τέλος ο Ταμ μίλησε χαμηλόφωνα. «Παλικάρι μου, για την οικογένειά σου. Έχω άσχημα νέα».
«Το ξέρω», είπε γοργά ο Πέριν και βουβάθηκαν ξανά, κοιτώντας καθένας τις μπότες του. Αυτό που χρειαζόταν ήταν λίγη ησυχία. Μερικές στιγμές για να απομακρυνθεί λίγο από τα οδυνηρά συναισθήματα και την ντροπή του να τα φανερώνει στο πρόσωπό του.