Φτερά πετάρισαν και ο Πέριν, σηκώνοντας το βλέμμα, είδε ένα μεγάλο κοράκι να κάθεται σε μια βελανιδιά πενήντα βήματα παραπέρα, με τα μικρά, μαύρα μάτια του να κοιτάζουν τους τρεις άντρες. Το χέρι του έσπευσε στη φαρέτρα, αλλά τη στιγμή που τραβούσε τη χορδή για να αγγίξει το μάγουλό του, δύο βέλη έριξαν το κοράκι από κει που καθόταν. Ο Ταμ και ο Άμπελ ήδη ετοίμαζαν κι άλλα βέλη, ενώ τα βλέμματά τους χτένιζαν τα δέντρα και τον ουρανό για να βρουν αν είχε κι άλλα μαύρα πουλιά. Δεν υπήρχε τίποτα.
Το βέλος του Ταμ είχε πετύχει το κοράκι στο κεφάλι κι αυτό δεν ήταν έκπληξη, ούτε τύχη. Ο Πέριν δεν έλεγε ψέματα στη Φάιλε, όταν της είχε πει ότι αυτοί οι δύο άντρες ήταν καλύτεροι του στο τόξο, Κανένας στους Δύο Ποταμούς δεν παράβγαινε τον Ταμ στο σημάδι.
«Βρωμερά πουλιά», μουρμούρισε ο Άμπελ, πατώντας το κοράκι για να τραβήξει το βέλος του. Καθάρισε την αιχμή του στο χώμα και την ξανάβαλε στη φαρέτρα του. «Τον τελευταίο καιρό έχουν γεμίσει τον τόπο».
«Οι Άες Σεντάι μας είπαν γι' αυτά», είπε ο Ταμ, «ότι κατασκοπεύουν για τους Ξέθωρους κι εμείς το διαδώσαμε. Το ίδιο έκανε και ο Κύκλος των Γυναικών. Κανένας δεν έδινε μεγάλη σημασία, ώσπου άρχισαν να επιτίθενται σε πρόβατα, να τους βγάζουν τα μάτια, να τα σκοτώνουν. Και χωρίς αυτά δεν θα είναι καλή χρονιά φέτος για το μαλλί. Τι να πω, όχι ότι έχει μεγάλη σημασία. Με τους Λευκομανδίτες από τη μια και τους Τρόλοκ από την άλλη, αμφιβάλλω αν θα έρθουν έμποροι για το μαλλί φέτος».
«Κάποιος ανόητος το έχει παρακάνει», πρόσθεσε ο Άμπελ. «Μπορεί να μην είναι μόνο ένας. Βρήκαμε λογής-λογής σκοτωμένα ζώα. Λαγούς, ελάφια, αλεπούδες, μέχρι και μια αρκούδα. Τα σκοτώνει και τα αφήνει να σαπίσουν. Τα πιο πολλά ούτε που τα γδέρνει. Είναι άνθρωπος, ή άνθρωποι, όχι Τρόλοκ· βρήκα ίχνη από μπότες. Είναι ένας μεγαλόσωμος άντρας, αλλά μικρός για Τρόλοκ. Και κρίμα είναι, και άδικα πάνε».
Ο Μακελάρης. Ο Μακελάρης εδώ κι όχι μόνο στο λυκίσιο όνειρο. Ο Μακελάρης και οι Τρόλοκ. Ο άνθρωπος στο όνειρο φαινόταν γνώριμος. Ο Πέριν έσπρωξε χώμα και φύλλα στο νεκρό κοράκι με την μπότα του. Αργότερα θα είχε άφθονο χρόνο για τους Τρόλοκ. Μια ολόκληρη ζωή, αν χρειαζόταν. «Αφέντη Κώθον, υποσχέθηκα στον Ματ ότι θα προσέχω την Μποντ και την Έλντριν. Πόσο δύσκολο θα είναι να τις απελευθερώσουμε, μαζί με τους άλλους;»
«Δύσκολο», αναστέναξε ο Άμπελ και το πρόσωπό του κρέμασε. Ξαφνικά έδειχνε τα χρόνια του και ακόμα περισσότερα. «Πολύ δύσκολο. Πλησίασα τόσο, που είδα τη Νάτι όταν την πήραν, περπατούσε έξω από τη σκηνή που τους έχουν βάλει όλους. Μπορούσα να τη δω — με καμιά διακοσαριά Λευκομανδίτες ανάμεσά μας. Δεν πρόσεξα κι ένας απ' αυτούς με τρύπησε με ένα βέλος. Αν δεν με είχε σύρει ο Ταμ ως εδώ, στις Άες Σεντάι...»
«Είναι ένα μεγάλο στρατόπεδο», είπε ο Ταμ, «ακριβώς κάτω από το Λόφο της Σκοπιάς. Έχει επτακόσιους με οκτακόσιους άντρες. Περίπολα μέρα-νύχτα και τα περισσότερα είναι από τη Σκοπιά του Λόφου ως το Πεδίο του Έμοντ. Αν απλώνονταν παραπάνω θα ήταν πιο εύκολο για μας, όμως αν εξαιρέσεις τους περίπου εκατό άντρες που έχουν στο Τάρεν Φέρυ, έχουν παραδώσει τους υπόλοιπους Δύο Ποταμούς στους Τρόλοκ. Απ' ό,τι ακούω, είναι άσχημα τα πράγματα γύρω από το Ντέβεν Ράιντ. Κάθε νύχτα καίνε άλλο ένα αγρόκτημα. Το ίδιο κι ανάμεσα στο Λόφο της Σκοπιάς και στον ποταμό Τάρεν. Θα είναι δύσκολο να βγάλει από κει κανείς τη Νάτι και τους άλλους, και μετά θα πρέπει να ελπίσουμε ότι οι Άες Σεντάι θα τους επιτρέψουν να μείνουν εδώ. Αυτές οι δύο δεν θέλουν κανείς να ξέρει πού βρίσκονται».
«Σίγουρα κάποιοι θα τις κρύψουν», διαμαρτυρήθηκε ο Πέριν. «Μη μου λες ότι όλοι σας έχουν γυρίσει την πλάτη. Δεν φαντάζομαι να πιστεύουν στ' αλήθεια ότι είστε Σκοτεινόφιλοι;» Την ίδια στιγμή που το έλεγε, όμως, θυμόταν τον Τσεν Μπούι.
«Όχι, όχι αυτό», είπε ο Ταμ, «αν εξαιρέσεις κάνα-δυο ανόητους. Είναι πολλοί που θα μας δώσουν ένα πιάτο φαΐ ή θα μας αφήσουν να κοιμηθούμε μια νύχτα στον αχυρώνα τους, μερικές φορές και σε κρεβάτι, αλλά πρέπει να καταλάβεις ότι οι περισσότεροι διστάζουν να βοηθήσουν κάποιους τους οποίους κυνηγούν οι Λευκομανδίτες. Μην τους κατηγορείς. Τα πράγματα είναι πολύ άσχημα κι οι περισσότεροι θέλουν να φροντίσουν την οικογένειά τους όσο καλύτερα μπορούν. Αν ζητήσεις από κάποιον να φιλοξενήσει τη Νάτι και τα κορίτσια, τον Χάραλ και την Αλσμπετ... Ίσως να ζητάς πολλά».
«Και είχα σε εκτίμηση τους ανθρώπους των Δύο Ποταμών», μουρμούρισε ο Πέριν.
Ο Άμπελ κατάφερε να χαμογελάσει αμυδρά. «Οι πιο πολλοί νιώθουν εγκλωβισμένοι ανάμεσα σε δυο μυλόπετρες, Πέριν. Ελπίζουν να μη γίνουν λιώμα ανάμεσα σε Λευκομανδίτες και Τρόλοκ».
«Πρέπει να αφήσουν τις ελπίδες και να κάνουν κάτι». Για μια στιγμή ο Πέριν ένιωσε συστολή. Δεν ζούσε εδώ· δεν είχε ιδέα πώς θα ένιωθε. Αλλά είχε δίκιο. Όσο οι άνθρωποι κρύβονταν πίσω από τα Τέκνα του Φωτός, θα ήταν υποχρεωμένοι να ανέχονται ό,τι ζητούσαν τα Τέκνα, είτε έπαιρναν βιβλία, είτε συλλάμβαναν γυναίκες και κορίτσια. «Αύριο θα ρίξω μια ματιά στο στρατόπεδο των Λευκομανδιτών. Πρέπει να υπάρχει τρόπος να τους απελευθερώσουμε. Και όταν ελευθερωθούν, θα ασχοληθούμε με τους Τρόλοκ. Ένας Πρόμαχος μου είπε κάποτε ότι οι Τρόλοκ αποκαλούν την Ερημιά του Άελ “Γη Θανάτου”. Θέλω να δώσουν αυτό το όνομα στους Δύο Ποταμούς».