Μόλις βολεύτηκαν οι καλεσμένοι, ο Τζιακ αλ'Σήν στάθηκε μπροστά στο πλατύ, πέτρινο τζάκι. Ήταν ένας άντρας με στιβαρό κορμί, τετράγωνους ώμους και λιγότερα μαλλιά από τον αφέντη αλ'Βέρ, του οποίου ήταν εξίσου γκρίζα. Ένα ρολόι έκανε τικ-τακ στην κορνίζα του τζακιού πίσω από το κεφάλι του, ανάμεσα σε δύο μεγάλα, ασημένια κύπελλα, δείγμα ότι είχε προκόψει ως αγρότης. Το σούσουρο καταλάγιασε όταν σήκωσε το χέρι του, αν και ο ξάδερφός του, ο Γουίτ, με τον οποίο ήταν σαν δίδυμοι με μόνη διαφορά ότι εκείνος δεν είχε καθόλου μαλλιά, και ο Φλαν Λιούιν, ένας ροζιασμένος κοκαλιάρης με ψαρά μαλλιά, έκαναν κι αυτοί νόημα στους δικούς τους να σιωπήσουν.
«Κυρά Μάθχουιν, Αρχόντισσα Φάιλε», είπε ο Τζιακ, υποκλινόμενος αδέξια στην καθεμιά τους. «Είστε καλοδεχούμενες εδώ για όσο θέλετε. Πρέπει, όμως, να σας προειδοποιήσω. Ξέρετε τι μπελάδες έχουμε εδώ, στην ύπαιθρο. Το καλύτερο για σας θα ήταν να πάτε κατευθείαν στο Πεδίο του Έμοντ ή στο Λόφο της Σκοπιάς και να μείνετε εκεί. Είναι μεγάλα χωριά και αποκλείεται να έχουν φασαρίες. Θα σας συμβούλευα να αποφύγετε εντελώς τους Δύο Ποταμούς, αλλά απ' όσο ξέρω, τα Τέκνα του Φωτός δεν αφήνουν κανέναν να περάσει τον Τάρεν. Δεν ξέρω γιατί, μα έτσι είναι».
«Μα υπάρχουν τόσο καλές ιστορίες στην ύπαιθρο», είπε η Βέριν, παίζοντας ήρεμα τα ματόκλαδά της. «Θα τις έχανα όλες αν έμενα σε χωριό». Χωρίς να πει κάποιο ψέμα, κατάφερε να δώσει την εντύπωση ότι είχε έρθει στους Δύο Ποταμούς για να ψάξει για παλιές ιστορίες, όπως είχε κάνει και η Μουαραίν πριν από λίγο καιρό, που τώρα φάνταζε πολύ μακρινός. Το δαχτυλίδι με το Μεγάλο Ερπετό ήταν στο θύλακο της ζώνης της, αλλά ο Πέριν αμφέβάλε αν αυτοί οι άνθρωποι ήξεραν τη σημασία του.
Η Ελίσα αλ'Σήν έσιαξε τη λευκή ποδιά της και χαμογέλασε σοβαρά στη Βέριν. Αν και τα μαλλιά της δεν ήταν τόσο γκρίζα όσο του συζύγου της, έμοιαζε μεγαλύτερη από τη Βέριν και το ρυτιδιασμένο πρόσωπό της είχε μια μητρική έκφραση. Πιθανότατα αυτό να πίστευε, ότι ήταν μεγαλύτερή της. «Είναι τιμή μας να έχουμε μια λόγια κάτω από τη στέγη μας, αλλά ο Τζιακ έχει δίκιο», είπε σταθερά. «Είστε πράγματι ευπρόσδεκτες να μείνετε εδώ, αλλά όταν φύγετε, πρέπει να πάτε αμέσως σε κάποιο χωριό. Δεν είναι ασφαλές να ταξιδεύει κανείς εδώ γύρω. Το ίδιο ισχύει και για σένα, Αρχόντισσά μου», πρόσθεσε προς τη Φάιλε. «Οι γυναίκες δεν πρέπει να αντιμετωπίζουν Τρόλοκ με μόνη προστασία μερικούς άντρες».
«Θα το σκεφτώ», είπε ήρεμα η Φάιλε. «Σε ευχαριστώ για την έγνοια σου». Ήπιε μια γουλιά τσάι, ανέμελη σαν τη Βέριν, η οποία είχε αρχίσει να γράφει στο βιβλιαράκι της και σήκωσε το κεφάλι μόνο για να χαμογελάσει στην Ελίσα και να μουρμουρίσει: «Υπάρχουν τόσες ιστορίες στην ύπαιθρο». Η Φάιλε δέχτηκε ένα κουλουράκι βουτύρου από μια νεαρή κοπέλα των αλ'Σήν, η οποία έκλινε το γόνυ και έγινε κατακόκκινη, ενώ κοίταζε τη Φάιλε με τα μάτια γουρλωμένα από το θαυμασμό.
Ο Πέριν χαμογέλασε. Όταν η Φάιλε φορούσε το πράσινο, μεταξωτό φόρεμα ιππασίας της, όλοι την έπαιρναν για αριστοκράτισσα· ο Πέριν παραδεχόταν ότι έπαιζε το ρόλο τέλεια. Όταν ήθελε. Η κοπελίτσα μπορεί να μην τη θαύμαζε αν την είχε πετύχει πάνω στα νεύρα της, όταν η γλώσσα της έγδερνε ακόμα και το τομάρι αμαξά.
Η κυρά αλ'Σήν στράφηκε προς το σύζυγό της, κουνώντας το κεφάλι· η Φάιλε και η Βέριν δεν πείθονταν. Ο Τζιακ κοίταξε τον Τόμας. «Μπορείς να τις πείσεις;»
«Πάω όπου μου λέει», απάντησε ο Τόμας. Παρ' όλο που καθόταν εκεί με ένα φλιτζάνι τσάι στο χέρι, ο Πρόμαχος έμοιαζε έτοιμος να ξιφουλκήσει.
Ο αφέντης αλ'Σήν αναστέναξε και έστρεψε αλλού την προσοχή του. «Πέριν, οι περισσότεροι σε έχουμε γνωρίσει κάτω, στο Πεδίο του Έμοντ. Σε ξέρουμε κατά κάποιον τρόπο. Τουλάχιστον σε ξέραμε πριν το σκάσεις πέρυσι. Ακούσαμε μερικά ανησυχητικά πράγματα, όμως φαντάζομαι ότι ο Ταμ και ο Άμπελ δεν θα ήταν μαζί σου, αν ήταν αληθινά».
Η σύζυγος του Φλαν, η Αντίνε, μια παχουλή γυναίκα με αυτάρεσκο βλέμμα, ξεφύσησε απότομα. «Άκουσα πράγματα και για τον Ταμ και τον Άμπελ. Για τα αγόρια τους, που έτρεξαν να φύγουν με Άες Σεντάι. Με Άες Σεντάι! Με καμιά δεκαριά από δαύτες! Όλοι θυμάστε τότε που το Πεδίο του Έμοντ κάηκε ολόκληρο. Το Φως μόνο ξέρει τι πήγαν και κάνουν. Άκουσα να λένε ότι απήγαγαν την κοπελίτσα των αλ'Βέρ». Η Φλαν κούνησε καρτερικά το κεφάλι και κοίταξε απολογητικά τον Τζιακ.
«Αφού το πίστεψες αυτό», είπε πικρόχολα ο Γουίτ, «τότε θα πιστεύεις ό,τι σου λέει ο καθένας. Μίλησα με τη Μάριν αλ'Βέρ πριν από δυο βδομάδες και είπε ότι το κορίτσι της έφυγε με τη θέληση του. Και ήταν μόνο μία Άες Σεντάι».
«Τι θες να πεις, Αντίνε;» Η Ελίσα αλ'Σήν στάθηκε με τις γροθιές στους γοφούς της. «Πες το καθαρά». Το τόνος της φωνής της έλεγε, «αν τολμάς».