«Ενδιαφέρον σχέδιο», είπε ο Λουκ, ενώ περιεργαζόταν τον Πέριν. Το πρόσωπό του δεν έδειχνε αν το επιδοκίμαζε ή όχι. «Θα παρακολουθήσω για να δω τι αποτέλεσμα θα έχει. Και τώρα, αφέντη αλ'Σήν, πρέπει να πηγαίνω. Πέρασα μόνο για να δω τι κάνεις». Ο Τζιακ και η Ελίσα τον συνόδευσαν ως την πόρτα, όμως οι άλλοι ήταν απορροφημένοι στις συζητήσεις τους και δεν του έδωσαν σημασία. Ο Λουκ έφυγε με σφιγμένο το στόμα. Ο Πέριν είχε την αίσθηση ότι η αναχώρησή του ήταν συνήθως εξίσου μεγαλοπρεπής με την είσοδό του.
Ο Τζιακ από την πόρτα πήγε κατευθείαν στον Πέριν. «Είναι τολμηρό το σχέδιό σου. Παραδέχομαι ότι δεν μου πολυαρέσει η ιδέα να εγκαταλείψω τη φάρμα μου, αλλά μιλάς λογικά. Δεν ξέρω, όμως, τι θα σκεφτούν τα Τέκνα του Φωτός. Πολύ καχύποπτοι μου φαίνονται. Ίσως νομίσουν ότι σχεδιάζουμε κάτι εναντίον τους, αφού μαζευόμαστε όλοι μαζί».
«Ας το νομίσουν», είπε ο Πέριν. «Ένα χωριό γεμάτο ανθρώπους μπορεί να ακολουθήσει τη συμβουλή του Λουκ και να τους πει να πάνε αλλού να κάνουν τις δουλειές τους. Ή μήπως νομίζεις ότι είναι καλύτερο να μείνετε ευάλωτοι, μόνο και μόνο για να μη χάσετε την όποια καλή θέληση των Λευκομανδιτών;»
«Όχι. Όχι, καταλαβαίνω τι εννοείς. Με έπεισες. Και όλους τους άλλους, απ' ό,τι φαίνεται».
Έμοιαζε να είναι αλήθεια. Τα μουρμουρητά των συζητήσεων καταλάγιαζαν, αλλά μόνο επειδή όλοι έδειχναν να συμφωνούν. Ακόμα και η Αντίνε, η οποία είχε επιστρατεύσει τις κόρες της και έδινε διαταγές να πακετάρουν τα πράγματα αμέσως. Έφτασε μάλιστα στο σημείο να νεύσει στρυφνά, αλλά επιδοκιμαστικά, στον Πέριν.
«Πότε λες να φύγετε;» ρώτησε ο Πέριν τον Τζιακ.
«Μόλις καταφέρω να ετοιμαστούν όλοι. Μπορούμε να φτάσουμε στο σπίτι του Γιον Γκάελιν, στο Βόρειο Δρόμο, πριν σκοτεινιάσει. Θα πω στον Γιον τι λες και όλοι θα πάμε στο Πεδίο του Έμοντ. Καλύτερα εκεί, παρά στο Λόφο της Σκοπιάς. Αφού θέλουμε να ξεφύγουμε όχι μόνο από τους Τρόλοκ, αλλά και από την μπότα των Λευκομανδιτών, ας μην είμαστε κάτω από τη μύτη τους», Ο Τζιακ έξυσε τη στενή λωρίδα των μαλλιών του με ένα δάχτυλο. «Πέριν, δεν νομίζω ότι τα Τέκνα θα έφταναν στο σημείο να πειράξουν τη Νάτι Κώθον και τα κορίτσια, ή τους Λούχαν, αλλά ανησυχώ. Αν σκεφτούν ότι συνωμοτούμε, τότε ποιος ξέρει τι θα κάνουν;»
«Σκοπεύω να τους ελευθερώσω μόλις μπορέσω, αφέντη αλ'Σήν. Και επίσης όσους άλλους συλλάβουν οι Λευκομανδίτες».
«Τολμηρό σχέδιο», επανέλαβε ο Τζιακ. «Θα πρέπει να τους βάλω να δουλέψουν, αν είναι να φτάσουμε στον Γιον ως το ηλιοβασίλεμα. Το Φως μαζί σου, Πέριν».
«Πολύ τολμηρό σχέδιο», είπε η Βέριν πλησιάζοντας, ενώ ο αφέντης αλ'Σήν έτρεχε να δώσει διαταγές για να βγάλουν έξω τις άμαξες και να πακετάρουν ό,τι μπορούσαν να κουβαλήσουν. Μελετούσε τον Πέριν με ενδιαφέρον, με το κεφάλι γερμένο στο πλάι, όχι όμως όσο η Φάιλε δίπλα της. Η Φάιλε τον κοίταζε σαν να μην τον είχε ξαναδεί άλλοτε.
«Δεν ξέρω γιατί το λένε όλοι έτσι», είπε αυτός. «Εννοώ που το λένε σχέδιο. Αυτός ο Λουκ έλεγε ανοησίες. Βγείτε στην πόρτα και αψηφήστε τους Λευκομανδίτες. Βάλτε αγόρια στη στέγη να κοιτάνε για Τρόλοκ. Ανοιχτές πόρτες για να μπει η συμφορά. Εγώ απλώς το επισήμανα. Το ίδιο έπρεπε να κάνουν οι άλλοι από την αρχή. Αυτός ο άνθρωπος...» Σταμάτησε πριν πει ότι ο Λουκ τον ενοχλούσε. Δεν θα το έλεγε μπροστά στη Φάιλε. Μπορεί να τον παρεξηγούσε.
«Φυσικά», είπε γλυκά η Βέριν. «Δεν είχα άλλοτε την ευκαιρία να το δω επί τω έργω. Ή μπορεί να το είχα δει και να μην το είχα καταλάβει».
«Τι λες τώρα; Τι να δεις;»
«Πέριν, όταν φτάσαμε, αυτοί οι άνθρωποι ήταν έτοιμοι να αγκιστρωθούν σ' αυτό το μέρος πάση θυσία. Τους πρόσφερες συνετά επιχειρήματα και δυνατά συναισθήματα, αλλά νομίζεις ότι, αν έκανα εγώ το ίδιο, ή ο Ταμ, ή ο Άμπελ, θα είχαν αλλάξει γνώμη; Εσύ ξέρεις καλύτερα απ' όλους πόσο πεισματάρηδες είναι οι Δυποταμίτες. Ήδη μετέβαλες την πορεία που θα ακολουθούσαν τα γεγονότα στους Δύο Ποταμούς χωρίς εσένα. Με λίγα λόγια, ειπωμένα υπό το κράτος του... εκνευρισμού; Οι τα'βίρεν πράγματι παρασέρνουν τις ζωές των άλλων στο δικό τους Σχήμα. Συναρπαστικό. Ελπίζω να μου δοθεί η ευκαιρία να παρατηρήσω ξανά τον Ραντ».
«Ό,τι κι αν είναι», μουρμούρισε ο Πέριν, «είναι για καλό. Όσο περισσότερος κόσμος είναι μαζεμένος σ' ένα μέρος, τόσο πιο ασφαλής είναι».
«Φυσικά. Να συμπεράνω ότι ο Ραντ έχει το σπαθί;»
Ο Πέριν έσμιξε τα φρύδια, αλλά δεν βρήκε λόγο να μην της το πει. Η Βέριν ήξερε για τον Ραντ, ήξερε τι νόημα είχε το Δάκρυ. «Το έχει».
«Το νου σου στην Αλάνα, Πέριν».
«Τι;» Ο τρόπος που η Βέριν άλλαζε γοργά θέμα είχε αρχίσει να τον μπερδεύει. Ειδικά όταν του έλεγε να κάνει κάτι που ο Πέριν είχε ήδη σκεφτεί και ήθελε να της το κρατήσει κρυφό. «Γιατί;»
Η έκφραση της Βέριν δεν άλλαξε, όμως στα μαύρα μάτια της ξαφνικά φάνηκε ένα βλέμμα λαμπερό και κοφτερό, σαν πουλιού. «Στο Λευκό Πύργο υπάρχουν πολλά... σχέδια. Δεν είναι όλα κακόβουλα, ελάχιστα είναι αυτά, όμως μερικές φορές είναι δύσκολο να τα ξεχωρίσεις, παρά μόνο όταν είναι πολύ αργά. Και ακόμα και τα πιο καλοκάγαθα συχνά αφήνουν περιθώριο για μερικά νήματα να κοπούν στην ύφανση, μερικά καλάμια να σπάσουν και να πεταχτούν στο φτιάξιμο του καλαθιού. Ο τα'βίρεν θα γινόταν χρήσιμο καλάμι σε πολλά πιθανά σχέδια». Εξίσου απότομα, κοίταξε λιγάκι μπερδεμένη τη φασαρία γύρω της, σαν να ένιωθε πιο άνετα μ' ένα βιβλίο ή με τις σκέψεις της, παρά στον αληθινό κόσμο. «Αχ, δες. Ο αφέντης αλ'Σήν δεν χασομερά καθόλου, έτσι δεν είναι; Θα δω αν του περισσεύει κανένας να μας φέρει τα άλογα».