Κανένας άλλος δεν έφερε αντίρρηση. Ο Ταμ και ο Άμπελ νοιάστηκαν μόνο να βεβαιωθούν ότι όλοι ήξεραν να χρησιμοποιούν τα τόξα τους και να ιππεύουν, ενώ η Βέριν απλώς τους παρατηρούσε, κρατώντας σημειώσεις στο βιβλιαράκι της. Ο Τόμας φαινόταν να διασκεδάζει μ' αυτά και η Φάιλε είχε στρέψει την προσοχή της στο στεφάνι που έφτιαχνε από τα κόκκινα-της-καρδιάς, που τελικά ήταν για τον Πέριν. «Θα τους προσέχω όσο καλύτερα μπορώ, αφέντη αλ'Σήν», του υποσχέθηκε.
Ένα μίλι μετά τη φάρμα των αλ'Σήν, του φάνηκε ότι παραλίγο να χάσουν έναν-δυο τους, όταν ξαφνικά ξεπρόβαλαν από μια συστάδα ο Γκαούλ, η Μπάιν και η Τσιάντ και έτρεξαν να πλησιάσουν την ομάδα. Θα τους έχανε από Αελίτικα δόρατα. Ο Γουίλ και οι φίλοι του έριξαν μια ματιά στους Αελίτες και έσπευσαν να βάλουν βέλη στις χορδές των τόξων τους· οι Αελίτες, χωρίς να κόψουν ταχύτητα, ετοιμάστηκαν να πετάξουν τα δόρατα και φόρεσαν τα πέπλα τους. Χρειάστηκαν μερικά λεπτά για να λυθεί το ζήτημα. Ο Γκαούλ και οι δύο Κόρες το βρήκαν πολύ αστείο όταν κατάλαβαν, γέλασαν τρανταχτά, και αυτό ήταν κάτι που αναστάτωσε τους νεαρούς όσο και η ανακάλυψη ότι είχαν μπροστά τους Αελίτες, που μάλιστα οι δύο ήταν γυναίκες. Ο Γουίλ αποτόλμησε ένα χαμόγελο προς την Μπάιν και την Τσιάντ, και αντάλλαξαν ματιές και νεύματα. Ο Πέριν δεν ήξερε τι συνέβαινε, αποφάσισε όμως να τους αφήσει ήσυχους, εκτός αν ο Γουίλ ήθελε να πάει γυρεύοντας να του κόψουν το λαιμό. Αν μια Αελίτισσα έβγαζε το μαχαίρι της, θα προλάβαινε να τη σταματήσει. Ίσως ο Γουίλ να έπαιρνε ένα μάθημα για το πότε να χαμογελάει.
Ήθελε να προχωρήσουν προς το Λόφο της Σκοπιάς όσο πιο γρήγορα γινόταν, όμως περίπου ένα μίλι νότια του αγροκτήματος του αλ'Σήν είδε μια φάρμα, από της οποίας τις καμινάδες έβγαιναν οι καπνοί που είχαν δει νωρίτερα. Ο Ταμ τους πήγαινε από μακριά και οι άνθρωποι γύρω από τη φάρμα ήταν απλές μορφές από τέτοια απόσταση. Όχι, όμως, για τα μάτια του Πέριν· αυτός διέκρινε παιδιά στην αυλή. Και ο Τζιακ αλ'Σήν ήταν ο κοντινότερος γείτονας. Μέχρι σήμερα. Δίστασε και ύστερα γύρισε τον Γοργοπόδη προς τη φάρμα. Όχι ότι θα έβγαινε τίποτα, όμως έπρεπε να δοκιμάσει.
«Τι κάνεις;» ρώτησε ο Ταμ σμίγοντας τα φρύδια.
«Θα τους δώσω τις ίδιες συμβουλές που έδωσα και στον αφέντη αλ'Σήν. Ένα λεπτό θα κάνουμε».
Ο Ταμ ένευσε και οι υπόλοιποι τον ακολούθησαν. Η Βέριν κοίταζε τον Πέριν σκεφτικά. Οι Αελίτες απομακρύνθηκαν λίγο πριν από ι η φάρμα και πήγαν να περιμένουν προς το βορρά, με τον Γκαούλ να είναι σε κάποια απόσταση από τις Κόρες.
Ο Πέριν δεν ήξερε τους Τόρφιν, ούτε κι αυτοί τον ήξεραν, αλλά προς μεγάλη του έκπληξη, όταν πέρασε η αναστάτωση που δημιουργούν οι ξένοι, όταν σταμάτησαν να κοιτάζουν τον Τόμας, τη Βέριν και τη Φάιλε, άκουσαν τις συμβουλές του και άρχισαν να τα ζεύουν τα άλογα σε δύο άμαξες και σε δύο κάρα με ψηλές ρόδες, πριν καν η ομάδα συνεχίσει το δρόμο της.
Τρεις φορές ακόμα σταμάτησε όταν ο δρόμος τους έφερνε κοντά σε αγροικίες και μια φορά πήγε σε ένα σύμπλεγμα από πέντε μαζεμένες. Πάντα ήταν το ίδιο. Οι άνθρωποι διαμαρτύρονταν ότι δεν μπορούσαν να παρατήσουν τα αγροκτήματά τους, όμως κάθε φορά κατέληγαν να μαζεύουν τα πράγματα και τα ζώα τους.
Συνέβαινε και κάτι άλλο, επίσης. Δεν μπορούσε να εμποδίσει τον Γουίλ, τον ξάδερφό του και τους Λιούιν να μιλάνε με τους νεαρούς στις φάρμες. Η ομάδα τους αυξήθηκε κατά δεκατρείς, με τους Τόρφιν και τους αλ'Ντάι, τους Άχαν και τους Μάργουιν, που ήταν οπλισμένοι με τόξα και ίππευαν μια αταίριαστη ποικιλία από πόνυ και άλογα για όργωμα. Όλοι ήταν γεμάτοι ενθουσιασμό για να σώσουν τους αιχμαλώτους από τους Λευκομανδίτες.
Φυσικά δεν ήταν τόσο απλά τα πράγματα. Ο Γουίλ και οι άλλοι από τη φάρμα των αλ'Σήν θεώρησαν άδικο που ο Πέριν είχε προειδοποιήσει τους νεοφερμένους για τους Αελίτες, χαλώντας τους τη διασκέδαση όταν θα τους έβλεπαν να τινάζονται έκπληκτοι. Η αλήθεια ήταν ότι ξαφνιάζονταν συνεχώς και ενοχλούσαν τον Πέριν με τον τρόπο που κοίταζαν κάθε θάμνο και κάθε συστάδα δέντρων, δείχνοντας καθαρά ότι πίστευαν πως υπήρχαν κι άλλοι Αελίτες ολόγυρα, παρά τα όσα τους είχε πει. Στην αρχή ο Γουίλ προσπάθησε να το παίξει αρχηγός στους Τόρφιν και τους υπόλοιπους, με το σκεπτικό ότι ήταν ο πρώτος που είχε μπει στην ομάδα του Πέριν —ένας από τους πρώτους, παραδέχτηκε, όταν τον αγριοκοίταξαν ο Μπαν και οι Λιούιν― ενώ αυτοί ήταν νεοφερμένοι.
Ο Πέριν έδωσε ένα τέλος σ' αυτά, χωρίζοντάς τους σε δύο περίπου ίσες ομάδες και βάζοντας τον Ντάνιλ και τον Μπαν υπεύθυνο της καθεμιάς, αν και υπήρχαν γκρίνιες και γι' αυτό αρχικά. Οι αλ'Ντάι πίστευαν ότι οι αρχηγοί έπρεπε να επιλεγούν σύμφωνα με την ηλικία —ο Μπίλι αλ'Ντάι ήταν ο μεγαλύτερος κατά ένα χρόνο — αλλά οι υπόλοιποι πρόκριναν τον Χιου Μάργουιν ως καλύτερο ανιχνευτή και τον Τζάιμ Τόρφιν ως καλύτερο σκοπευτή, ενώ ο Κένλεϋ Άχαν πήγαινε συχνά στο Λόφο της Σκοπιάς πριν από τον ερχομό των Λευκομανδιτών και θα ήξερε τα κατατόπια στο χωριό. Έμοιαζαν να τα θεωρούν όλα αυτά ένα μεγάλο αστείο. Η φράση του Τελ, ότι έπρεπε να προτάξουν τα στήθη τους, επαναλήφθηκε αρκετές φορές.