Στο τέλος, ο Πέριν στράφηκε προς το μέρος τους με παγωμένο θυμό και τους ανάγκασε όλους να σταθούν στο χορτάρι, ανάμεσα σε δύο συστάδες δέντρων. «Δεν είναι παιχνίδι και δεν είναι ο χορός του Μπελ Τάιν. Θα κάνετε ό,τι σας λένε, αλλιώς θα γυρίσετε στο σπίτι. Εξάλλου, δεν ξέρω αν σας χρειάζομαι και δεν θέλω να σκοτωθείτε, επειδή νομίζετε ότι ξέρετε τι κάνετε. Σχηματίστε φάλαγγες και βγάλτε το σκασμό. Κάνετε σαν μάζωξη του Κύκλου των Γυναικών».
Αυτό έκαναν και παρατάχθηκαν σε δύο ευθείες πίσω από τον Μπαν και τον Ντάνιλ. Ο Γουίλ και ο Μπίλι είχαν μουτρώσει αποθαρρυμένοι, όμως κράτησαν τις όποιες αντιρρήσεις τους για τον εαυτό τους. Η Φάιλε κοίταξε τον Πέριν επιδοκιμαστικά, το ίδιο και ο Τόμας. Η Βέριν τα παρακολουθούσε όλα αυτά με μια ήρεμη έκφραση στο πρόσωπο, το οποίο δεν αποκάλυπτε τα συναισθήματά της, και χωρίς αμφιβολία πίστευε ότι έβλεπε έναν τα'βίρεν επί τω έργω. Ο Πέριν δεν βρήκε λόγο να της πει ότι είχε προσπαθήσει να σκεφτεί τι θα έλεγε ένας Σιναρανός που ήξερε, ένας στρατιώτης ονόματι Ούνο, αν και σίγουρα ο Ούνο θα τα έλεγε πιο ωμά.
Πλησιάζοντας το Λόφο της Σκοπιάς, τα αγροκτήματα ήταν συχνότερα και σχημάτιζαν ομάδες, ώσπου στο τέλος ήταν το ένα μετά το άλλο, όπως γινόταν κοντά στο Πεδίο του Έμοντ, ένα γεωμετρικό σχήμα από χωράφια με ξύλινους ή πέτρινους φράχτες που τα χώριζαν στενά μονοπάτια, δρομάκια και δρόμοι για άμαξες. Παρ' όλο που είχαν κάνει στάση σε τέσσερις φάρμες, ακόμα δεν είχε σκοτεινιάσει για τα καλά και οι άντρες ακόμα δούλευαν στα σπαρτά τους, ενώ τα αγόρια έφερναν τα πρόβατα και τα γελάδια από τα λιβάδια για τη νύχτα. Αυτούς τους καιρούς κανένας δεν άφηνε τα ζωντανά του έξω.
Ο Ταμ πρότεινε στον Πέριν να πάψει να προειδοποιεί τον κόσμο κι αυτός συμφώνησε απρόθυμα. Εδώ όλοι θα κατευθύνονταν προς το Λόφο της Σκοπιάς, προειδοποιώντας έτσι τους Λευκομανδίτες. Ήδη οι είκοσι καβαλάρηδες τραβούσαν αρκετά βλέμματα, αν και οι περισσότεροι ήταν τόσο απασχολημένοι, που τους έριχναν μόνο μια ματιά. Κάποια στιγμή, όμως, έπρεπε να γίνει, κι όσο πιο σύντομα τόσο το καλύτερο. Όσο οι άνθρωποι έμεναν στην ύπαιθρο και χρειάζονταν την προστασία των Λευκομανδιτών, οι Λευκομανδίτες θα είχαν πάτημα στους Δύο Ποταμούς και μπορεί να μην ήθελαν να τους εγκαταλείψουν.
Ο Πέριν είχε το νου του για τυχόν περίπολα των Λευκομανδιτών, αλλά με εξαίρεση ένα σύννεφο σκόνης προς το Βόρειο Δρόμο, το οποίο έμοιαζε να πηγαίνει νότια, δεν είδε τίποτα. Ύστερα από λίγο, ο Ταμ πρότεινε να ξεπεζέψουν και να τραβάνε τα άλογα δίπλα τους. Πεζοί θα είχαν λιγότερες πιθανότητες να τους εντοπίσουν, ενώ οι φράχτες και οι χαμηλοί μαντρότοιχοι θα τους προστάτευαν λιγάκι.
Ο Ταμ και ο Άμπελ ήξεραν ένα σύδεντρο που πρόσφερε καλή θέα προς το στρατόπεδο των Λευκομανδιτών ― ένα σύμπλεγμα από βελανιδιές, ξινομαστιχιές και λέδερλιφ που κάλυπταν μια έκταση τριών ή τεσσάρων τομαριών, ένα μίλι ή λιγότερο νότια και δυτικά του Λόφου της Σκοπιάς, πέρα από μια ανοιχτή έκταση εδάφους. Μπήκαν από το νότο βιαστικά. Ο Πέριν έλπιζε να μην τους είχε δει κανείς να μπαίνουν, κάποιος που θα αναρωτιόταν γιατί δεν είχαν ξαναβγεί και θα το σχολίαζε.
«Μείνετε εδώ», είπε στον Γουίλ και τους άλλους νεαρούς, καθώς έδεναν τα άλογα στα κλαριά. «Να έχετε τα τόξα πρόχειρα και να είστε έτοιμοι να τρέξετε, αν ακούσετε φωνή. Αλλά μη σαλέψετε, αν δεν με ακούσετε να φωνάζω. Κι αν κάνει κάποιος φασαρία, θα τον βαρέσω σαν αμόνι. Ήρθαμε εδώ για να κοιτάξουμε, όχι για να τραβήξουμε τους Λευκομανδίτες τριγυρνώντας σαν τυφλοί ταύροι». Ένευσαν, κρατώντας τα τόξα νευρικά. Μάλλον είχαν αρχίσει να καταλαβαίνουν τι ακριβώς έκαναν. Τα Τέκνα του Φωτός ίσως να μην αντιμετώπιζαν με κατανόηση μια οπλισμένη ομάδα Δυποταμιτών καβαλάρηδων.
«Ήσουν ποτέ στρατιώτης;» ρώτησε απορημένη η Φάιλε με χαμηλή φωνή. «Μερικοί από τους... φρουρούς του πατέρα μου μιλούσαν μ' αυτό τον τρόπο».
«Είμαι σιδεράς». Ο Πέριν γέλασε. «Απλώς έχω ακούσει στρατιώτες να μιλάνε. Φαίνεται να φέρνει αποτέλεσμα». Ακόμα και ο Γουίλ και ο Μπίλι κοίταζαν γύρω ανήσυχα και δεν τολμούσαν να σαλέψουν.