Προχωρώντας σκυφτά από δέντρο σε δέντρο, ο Πέριν και η Φάιλε ακολούθησαν τον Ταμ και τον Άμπελ στο σημείο που οι Αελίτες έσκυβαν ζαρωμένοι κοντά στη βόρεια άκρη του σύδεντρου. Ήταν εκεί η Βέριν και ο Τόμας, φυσικά. Οι θάμνοι σχημάτιζαν ένα λεπτό δίχτυ από φύλλα, που αρκούσε για να τους κρύψει, αλλά δεν τους εμπόδιζε να παρατηρούν.
Το στρατόπεδο των Λευκομανδιτών απλωνόταν στα ριζά του Λόφου της Σκοπιάς, ίδιο κι αυτό με χωριό. Εκατοντάδες άντρες, μερικοί αρματωμένοι, τριγυρνούσαν ανάμεσα σε μακριές, ίσιες σειρές από άσπρες σκηνές, ενώ τα άλογα σχημάτιζαν πέντε ευθείες που εκτείνονταν προς τα ανατολικά και τα δυτικά. Κάποιοι ξεσέλωναν άλογα και τα ξύστριζαν, προφανώς μια περίπολος που είχε τελειώσει τη δουλειά της μέρας, ενώ μια διπλή φάλαγγα, με περίπου εκατό άντρες με άψογη εμφάνιση και ακρίβεια στις κινήσεις, ξεκινούσε προς το Δυτικό Δάσος με ταχύ βήμα, με τις λόγχες γερμένες στην ίδια γωνία. Κατά διαστήματα, σκοποί με λευκούς μανδύες πηγαινοέρχονταν γύρω από το στρατόπεδο, με τις λόγχες στον ώμο σαν δόρατα, ενώ τα στιλβωμένα κράνη τους έλαμπαν στον ήλιο που βασίλευε.
Ένα μπουμπουνητό έφτασε στα αφτιά του Πέριν. Σε κάποια απόσταση προς τα δυτικά εμφανίστηκαν είκοσι καβαλάρηδες, που έρχονταν καλπάζοντας από την κατεύθυνση του Πεδίου του Έμοντ προς τις σκηνές, από την κατεύθυνση που είχαν έρθει ο Πέριν και οι άλλοι. Λίγα λεπτά να είχαν καθυστερήσει και σίγουρα θα τους είχαν δει. Ένα κέρας ήχησε και οι άντρες ξεκίνησαν για τις φωτιές των μαγειρείων.
Παραδίπλα υπήρχε ένα μικρότερο στρατόπεδο, με σκηνές βαλμένες όπως-όπως. Κάποιες έγερναν στα σκοινιά τους. Όποιοι κι αν έμεναν εκεί, τώρα οι περισσότεροι έλειπαν. Το μόνο που έδειχνε ότι υπήρχε κάποιος εκεί ήταν κάποια άλογα, που τίναζαν τις ουρές τους για να γλιτώσουν από τις μύγες, δεμένα σε πασσάλους. Δεν ήταν Λευκομανδίτες. Τα Τέκνα του Φωτός παραήταν σχολιαστικά και νοικοκυρεμένα για να βρίσκονται σ' αυτό το στρατόπεδο.
Ανάμεσα στο σύδεντρο και στα δύο στρατόπεδα υπήρχε μια έκταση με χορτάρι και αγριολούλουδα. Το πιθανότερο ήταν ότι οι ντόπιοι αγρότες την είχαν για βοσκή. Τώρα, όμως, όχι. Ήταν ένα αρκετά επίπεδο έδαφος. Αν οι Λευκομανδίτες κάλπαζαν, μπορούσαν να τη διασχίσουν μέσα σε ένα λεπτό.
Ο Άμπελ έδειξε στον Πέριν το μεγάλο στρατόπεδο. «Βλέπεις εκείνη τη σκηνή προς το κέντρο, που έχει ένα σκοπό σε κάθε άκρη; Τη διακρίνεις;» Ο Πέριν ένευσε. Ο ήλιος που είχε χαμηλώσει έριχνε έντονες, λοξές σκιές προς τα ανατολικά, όμως ο Πέριν έβλεπε αρκετά καλά. «Εκεί είναι η Νάτι και τα κορίτσια. Και οι Λούχαν. Τους έχω δει να βγαίνουν και να ξαναμπαίνουν. Ένας-ένας, πάντα με φρουρό, ακόμα και για το αποχωρητήριο».
«Τρεις φορές προσπαθήσαμε να τρυπώσουμε μέσα τη νύχτα», είπε ο Ταμ, «όμως φυλάνε καλά την περίμετρο του στρατοπέδου. Την τελευταία φορά μόλις που προλάβαμε να ξεφύγουμε».
Θα ήταν σαν να προσπαθούσες να βάλεις το χέρι σε μια σφηκοφωλιά χωρίς να σε τσιμπηθείς. Ο Πέριν κάθισε στη ρίζα ενός ψηλού λέδερλιφ με το τόξο στα γόνατα. «Θέλω να το σκεφτώ λιγάκι. Αφέντη αλ'Θόρ, μπορείς να ησυχάσεις τον Γουίλ και τους φίλους του; Δες μη σηκωθεί κανείς και φύγει για το σπίτι του. Να δεις που, αν φύγει κανείς, θα πάει ίσια στο Βόρειο Δρόμο χωρίς να το σκεφτεί και θα έρθουν εδώ εκατό Λευκομανδίτες να ερευνήσουν. Αν σκέφτηκε κανείς να φέρει φαγητό, βάλε τους να φάνε. Αν χρειαστεί να τρέξουμε, ίσως περάσουμε όλη τη νύχτα στη σέλα».
Ξαφνικά κατάλαβε ότι έδινε διαταγές, αλλά όταν προσπάθησε να απολογηθεί, ο Ταμ χαμογέλασε. «Πέριν, πήρες τα ηνία απ' όταν ήμασταν στη φάρμα του Τζιακ. Δεν είναι η πρώτη φορά που ακολούθησα νεότερο άντρα, που ξέρει τι πρέπει να γίνει», είπε.
«Καλά τα πας, Πέριν», είπε ο Άμπελ, πριν οι δύο άντρες χαθούν στα δέντρα.
Ο Πέριν έξυσε μπερδεμένος τη γενειάδα του. Είχε πάρει τα ηνία; Τώρα που το σκεφτόταν, ούτε ο Ταμ, ούτε ο Άμπελ είχαν πάρει καμιά απόφαση από τότε που είχε φύγει η ομάδα από το αγρόκτημα του Τζιακ, απλώς έκαναν υποδείξεις και άφηναν αυτόν να αποφασίσει. Και από κει και μετά, κανένας δεν τον έλεγε «παλικάρι».
«Ενδιαφέρον», είπε η Βέριν. Είχε βγάλει το βιβλιαράκι της. Ο Πέριν ευχήθηκε να μπορούσε να δει τι είχε γράψει.
«Θα με προειδοποιήσεις πάλι να μη φερθώ ανόητα;» της είπε.
Αντί να απαντήσει, του μίλησε στοχαστικά. «Θα είναι ακόμα πιο ενδιαφέρον να δω τι θα κάνεις μετά. Δεν μπορώ να πω ότι μετακινείς τον κόσμο από τα θεμέλιά του, όπως κάνει ο Ραντ αλ'Θόρ, αλλά οι Δύο Ποταμοί κουνιούνται. Αναρωτιέμαι αν έχεις ιδέα πού τους πας».
«Θέλω να ελευθερώσω τους Λούχαν και τους Κώθον», της είπε θυμωμένα. «Αυτό είναι όλο!» Είχε αφήσει τους Τρόλοκ κατά μέρος. Έγειρε πάλι το κεφάλι στον κορμό του λέδερλιφ και έκλεισε τα μάτια. «Απλώς κάνω αυτό που πρέπει να κάνω. Οι Δύο Ποταμοί θα μείνουν εκεί που ήταν πάντα».