«Υπηρετήσαμε κάποτε τις Άες Σεντάι», είπε ανέκφραστα η Μπάιρ. «Τότε αποτύχαμε στο καθήκον μας. Ίσως προοριζόμαστε να υπηρετήσουμε πάλι». Η Μελαίν αναψοκοκκίνισε από ντροπή.
Η Μουαραίν δεν έδειχνε να το έχει δει αυτό, ούτε να έχει ακούσει τα λόγια που είχαν ειπωθεί πριν. Με εξαίρεση το σφίξιμο γύρω από τα μάτια, έδειχνε γαλήνια. «Θα βοηθήσω όσο μπορώ», είπε ατάραχα, «αλλά δεν έχω μεγάλη επιρροή στον Ραντ. Προς το παρόν, υφαίνει το Σχήμα με τις δικές του επιλογές».
«Τότε πρέπει να τον παρακολουθούμε στενά και να ελπίζουμε». Η Μπάιρ αναστέναξε. «Αβιέντα, θα βρίσκεις τον Ραντ αλ'Θόρ κάθε μέρα όταν ξυπνά και δεν θα τον αφήνεις, παρά μόνο όταν πηγαίνει στις κουβέρτες του το βράδυ. Θα μένεις κοντά του σαν τις τρίχες των μαλλιών του. Φοβάμαι ότι θα πρέπει να βολέψουμε όπως-όπως την εκπαίδευσή σου· θα είναι δύσκολο για σένα, που θα κάνεις δύο πράγματα μαζί, αλλά δεν γίνεται αλλιώς. Αν του μιλάς —και ειδικά αν ακούς― δεν θα δυσκολευτείς να μείνεις κοντά του. Λίγοι άντρες θα διώξουν μια όμορφη κοπέλα, που ακούει αυτά που λένε. Μπορεί να του ξεφύγει κάτι».
Η άλλη πάγωνε ολοένα και περισσότερο με κάθε λέξη. «Δεν θα το κάνω!» Η Αβιέντα σχεδόν έφτυσε τις λέξεις, όταν τελείωσε η Μπάιρ. Έπεσε σιωπή και όλα τα βλέμματα γύρισαν πάνω της, όμως αυτή τα αψήφησε.
«Δεν θα το κάνεις;» είπε μαλακά η Μπάιρ. «Δεν θα το κάνεις». Έμοιαζε να γεύεται λέξεις παράξενες στο στόμα της.
«Αβιέντα», είπε γλυκά η Εγκουέν, «κανένας δεν σου ζητά να προδώσεις την Ηλαίην, μόνο να του μιλάς». Όταν το άκουσε αυτό η πρώην Κόρη του Δόρατος, φάνηκε να ψάχνει για όπλο.
«Τέτοια πειθαρχία μαθαίνουν τώρα οι Κόρες;» είπε αυστηρά η Άμυς. «Αν ναι, τότε θα δεις ότι εμείς είμαστε πιο αυστηρές όταν διδάσκουμε. Αν υπάρχει κάποιος λόγος που δεν μπορείς να μείνεις κοντά στον Ραντ αλ'Θόρ, πες τον». Το αποφασισμένο βλέμμα της Αβιέντα κλονίστηκε λίγο· μουρμούρισε κάτι που δεν ακουγόταν. Η φωνή της Άμυς έγινε κοφτερή σαν μαχαίρι. «Πες το, είπα!»
«Δεν μου αρέσει!» ξέσπασε η Αβιέντα. «Τον μισώ! Τον μισώ!» Αν η Εγκουέν δεν την ήξερε καλά, θα έλεγε ότι ήταν έτοιμη να βάλει τα κλάματα. Τα λόγια της, όμως, την άφησαν εμβρόντητη· αποκλείεται να το εννοούσε.
«Δεν σου ζητάμε να τον αγαπήσεις, ή να τον βάλεις στο κρεβάτι σου», την αποπήρε η Σεάνα. «Αυτό που σου λέμε είναι να τον ακούς και θα μας υπακούσεις!»
«Παιδιαρίσματα!» ξεφύσησε η Άμυς. «Τι νεαρές βγάζει τώρα ο κόσμος; Καμία σας δεν ωριμάζει;»
Η Μπάιρ και η Μελαίν ήταν ακόμα πιο αυστηρές· η μεγαλύτερη απείλησε να δέσει την Αβιέντα στο άλογο του Ραντ, στη θέση της σέλας του —έμοιαζε να εννοεί αυτό ακριβώς― και η Μελαίν πρότεινε ότι τα βράδια η Αβιέντα, αντί να κοιμάται, θα μπορούσε να σκάβει λάκκους και να τους γεμίζει, για να ξεδιαλύνει τις σκέψεις της. Η Εγκουέν συνειδητοποίησε ότι οι απειλές δεν είχαν σκοπό να τη φοβίσουν· αυτές οι γυναίκες περίμεναν και ζητούσαν υπακοή. Για τον άσκοπο μόχθο στον οποίο θα υποβάλλονταν η Αβιέντα, θα έφταιγε το πείσμα της. Αυτό το πείσμα έμοιαζε να φθίνει, καθώς την τρυπούσαν τα βλέμματα των τεσσάρων Σοφών —κουλουριάστηκε σε αμυντική θέση, στα γόνατά της― αλλά άντεχε ακόμα.
Η Εγκουέν έγειρε και ακούμπησε τον ώμο της Αβιέντα. «Μου είπες ότι είμαστε κονταδελφές και νομίζω ότι είμαστε. Θα το κάνεις για μένα; Σκέψου ότι τον φροντίζεις εκ μέρους της Ηλαίην. Ξέρω ότι τη συμπαθείς κι αυτήν. Μπορείς να του πεις ότι εννοούσε αυτά που του έλεγε στα γράμματά της. Θα του αρέσει αυτό».
Το πρόσωπο της Αβιέντα συσπάστηκε. «Θα το κάνω», είπε καμπουριάζοντας. «Θα τον προσέχω, για την Ηλαίην. Για την Ηλαίην».
Η Αμυς κούνησε το κεφάλι. «Ανοησίες. Θα τον προσέχεις επειδή σου το είπαμε, κορίτσι μου. Αν νομίζεις ότι έχεις άλλο λόγο, θα μάθεις ότι κάνεις μεγάλο λάθος. Κι άλλο νερό. Ο ατμός φεύγει».
Η Αβιέντα έριξε άλλη μια χούφτα στις πέτρες σαν να πετούσε δόρυ. Η Εγκουέν χάρηκε βλέποντας τη ζωντάνια της να επιστρέφει, όμως σκέφτηκε ότι θα έπρεπε να της δώσει μερικές συμβουλές όταν θα έμεναν μόνες. Καλή η ζωντάνια, όμως υπήρχαν γυναίκες —αυτές οι τέσσερις γυναίκες, για παράδειγμα, όπως και η Σιουάν Σάντσε― με τις οποίες έπρεπε να την κρατάς χαλινωμένη. Μπορούσες να βάλεις τις φωνές στον Κύκλο των Γυναικών και να το κάνεις αυτό ολόκληρη τη μέρα, όμως στο τέλος πάλι θα κατέληγες να κάνεις ό,τι σου είχαν πει και θα ευχόσουν να είχες κρατήσει το στόμα κλειστό.
«Τώρα που το ξεκαθαρίσαμε αυτό», είπε η Μπάιρ, «ας απολαύσουμε τον ατμό σιωπηλά, όσο μπορούμε. Μερικές από μας έχουν πολλά να κάνουν απόψε, καθώς και τις νύχτες που έρχονται, για να προετοιμάσουμε τη σύναξη στο Άλκαιρ Νταλ για τον Ραντ αλ'Θόρ».