Εκείνη τη στιγμή στέκονταν τριγύρω και κοίταζαν χάσκοντας τη Φάιλε και τον Λουκ, ενώ μόνο τέσσερις ή πέντε είχαν τόξο στο χέρι. Τα υπόλοιπα τόξα ήταν μαζί με τα στρωσίδια τους, όπως και οι περισσότερες φαρέτρες. Ο Λουκ στεκόταν νωχελικά εκεί, φορώντας κόκκινο σακάκι και τινάζοντας τα χαλινάρια του ψηλού, μαύρου επιβήτορά του, η προσωποποίηση της αλαζονείας και της χλιαρότητας, ενώ τα παγερά, γαλάζια μάτια του αγνοούσαν τους άντρες ολόγυρά του. Η μυρωδιά του ξεχώριζε ανάμεσα στις μυρωδιές των άλλων, σχεδόν σαν να μην είχε τίποτα κοινό με τους άντρες γύρω του, ούτε καν την ανθρωπιά.
Η Φάιλε πλησίασε γοργά τον Πέριν για να τον χαιρετήσει μ'
ένα χαμόγελο, με τη στενή, σχιστή φούστα ιππασίας της να θροΐζει απαλά, καθώς το γκρίζο μετάξι τριβόταν στο μετάξι. Είχε την αχνή οσμή του σαπουνιού με βότανα, καθώς και τη δική της μυρωδιά. «Ο αφέντης Λούχαν είπε ότι μπορεί να σε βρούμε εδώ».
Ο Πέριν ήταν έτοιμος να τη ρωτήσει τι γύρευε εδώ, αλλά αντίθετα την αγκάλιασε. «Χαίρομαι που σε βλέπω. Μου έλειψες», της είπε, έχοντας το πρόσωπο στα μαλλιά της.
Εκείνη τον έσπρωξε πίσω και σήκωσε το βλέμμα πάνω του. «Δείχνεις κουρασμένος».
Αυτός δεν απάντησε· δεν είχε χρόνο για κούραση. «Τους πήγες όλους ασφαλείς στο Πεδίο του Έμοντ;»
«Είναι στο Πανδοχείο της Οινοπηγής». Ξαφνικά του χαμογέλασε. «Ο αφέντης αλ'Βέρ βρήκε ένα παλιό λογχοπέλεκυ και λέει ότι, αν οι Λευκομανδίτες τους ζητήσουν, θα πρέπει να τα βάλουν μαζί του. Τώρα είναι όλοι στο χωριό, Πέριν. Η Βέριν και η Αλάνα, οι Πρόμαχοι. Προσποιούνται, φυσικά, ότι είναι άλλοι. Και ο Λόιαλ. Αυτός να δεις αίσθηση που προκάλεσε. Περισσότερη από την Μπάιρ και την Τσιάντ». Το χαμόγελο έσβησε, το διαδέχτηκε ένα συννέφιασμα. «Μου ζήτησε να σου μεταφέρω ένα μήνυμα. Η Αλάνα δυο φορές εξαφανίστηκε δίχως να πει κουβέντα, τη δεύτερη φορά μόνη της. Ο Λόιαλ και ο Ίχβον ξαφνιάστηκαν, όταν είδαν ότι έλειπε. Είπε να μην το πω σε κανέναν άλλο». Περιεργάστηκε το πρόσωπό του. «Τι σημαίνει αυτό, Πέριν;»
«Μπορεί να μη σημαίνει τίποτα. Απλώς ότι δεν ξέρω αν μπορώ να την εμπιστευτώ. Η Βέριν με προειδοποίησε γι' αυτήν, όμως μπορώ άραγε να εμπιστευτώ τη Βέριν; Είπες ότι η Μπάιρ και η Τσιάντ είναι στο Πεδίο του Έμοντ; Άρα αυτό σημαίνει ότι ξέρει γι' αυτές». Έδειξε τον Λουκ με ένα νεύμα του κεφαλιού. Μερικοί άντρες τον είχαν πλησιάσει και του έκαναν ερωτήσεις όλο σεβασμό κι αυτός απαντούσε μ' ένα συγκαταβατικό χαμόγελο.
«Ήρθαν μαζί μας», του είπε αργά. «Τώρα κάνουν ανίχνευση γύρω από το στρατόπεδό σου. Νομίζω ότι δεν έχουν σε μεγάλη εκτίμηση τους σκοπούς σου. Πέριν, γιατί δεν θέλεις να ξέρει ο Λουκ για τους Αελίτες;»
«Μίλησα με μερικούς ανθρώπους που τους έκαψαν τις φάρμες». Ο Λουκ ήταν μακριά και σίγουρα δεν άκουγε, αλλά καλού-κακού ο Πέριν μίλησε χαμηλόφωνα. «Αν υπολογίσουμε και το μέρος του Φλαν Λιούιν, σε πέντε φάρμες που δέχτηκαν επίθεση ο Λουκ βρισκόταν εκεί την ίδια μέρα ή την προηγούμενη».
«Πέριν, ο άνθρωπος είναι αλαζόνας και ανόητος —νομίζω ότι άφησε να υπαινιχθεί ότι διεκδικεί ένα Μεθορίτικο θρόνο, παρ' ήλο που μας είπε ότι είναι από το Μουράντυ― αλλά δεν μπορεί να πιστεύεις ότι είναι Σκοτεινόφιλος. Στο Πεδίο του Έμοντ έδωσε μερικές καλές συμβουλές. Όταν είπα ότι όλοι ήταν εκεί, εννοούσα όλοι». Κούνησε το κεφάλι θαυμάζοντας. «Εκατοντάδες άνθρωποι έχουν έρθει από το βορρά και το νότο, από κάθε κατεύθυνση, με τα γελάδια και τα πρόβατά τους, κι όλοι μιλάνε για την προειδοποίηση του Πέριν του Χρυσομάτη. Το χωριουδάκι σου είναι έτοιμο να υπερασπιστεί τον εαυτό του, αν χρειαστεί, και ο Λουκ τις τελευταίες μέρες ήταν παντού».
«Τίνος Πέριν;» είπε αυτός έκπληκτος, μορφάζοντας. Προσπάθησε να αλλάξει θέμα. «Από το νότο; Μα εγώ δεν έχω πάει πιο νότια από δω. Δεν έχω μιλήσει με αγρότη που να είναι ένα μίλι πιο κάτω από το Νερό της Οινοπηγής», της είπε.
Η Φάιλε του τράβηξε τη γενειάδα γελώντας. «Τα νέα διαδίδονται, καλέ μου στρατηγέ. Νομίζω ότι οι μισοί περιμένουν ότι θα τους οργανώσεις σε στρατό και θα κυνηγήσεις τους Τρόλοκ μέχρι τη Μεγάλη Μάστιγα. Χίλια χρόνια θα λένε ιστορίες για σένα στους Δύο Ποταμούς. Πέριν ο Χρυσομάτης, κυνηγός των Τρόλοκ».