«Ποιο χωριό;» Η φωνή του Μπραν έδειχνε αξιοπρέπεια και ανησυχία. «Όλοι ξέρουμε κόσμο στο Λόφο της Σκοπιάς και στο Ντέβεν Ράιντ».
«Ο Λόφος της Σκοπιάς παραμένει ανενόχλητος», αποκρίθηκε ο Μπόρνχαλντ, «και δεν ξέρω τίποτα για το Ντέβεν Ράιντ. Σήμερα το πρωί ένας έφιππος μου έφερε την είδηση ότι το Τάρεν Φέρυ σχεδόν δεν υπάρχει πια. Αν έχετε φίλους εκεί, πολλοί κατόρθωσαν να δραπετεύσουν στην άλλη όχθη του ποταμού. Στην άλλη όχθη». Το πρόσωπό του σφίχτηκε για μια στιγμή. «Εγώ προσωπικά έχασα πενήντα καλούς στρατιώτες».
Η είδηση προκάλεσε ανήσυχα μουρμουρητά· σε κανέναν δεν άρεσε αυτό, αλλά από την άλλη μεριά, δεν υπήρχε κανείς εκεί που να ξέρει κάποιον στο Τάρεν Φέρυ. Πιθανότατα οι περισσότεροι δεν είχαν βρεθεί ποτέ τόσο μακριά.
Ο Λουκ βγήκε με το άλογό του πιο μπροστά και το άτι έκανε να δαγκώσει τον Γοργοπόδη. Ο Πέριν τράβηξε τα χαλινάρια του δικού του αλόγου πριν τα δύο αρχίσουν να μάχονται, όμως ο Λουκ δεν φάνηκε να το προσέχει, ή να τον ενδιαφέρει. «Το Τάρεν Φέρυ;» είπε με ανέκφραστη φωνή. «Τρόλοκ επιτέθηκαν στο Τάρεν Φέρυ χθες τη νύχτα;»
Ο Μπόρνχαλντ σήκωσε τους ώμους. «Αυτό δεν είπα; Φαίνεται ότι οι Τρόλοκ αποφάσισαν τελικά να επιτεθούν στα χωριά. Εσείς, από κάποια εύνοια της τύχης, προειδοποιηθήκατε εγκαίρως για να ετοιμάσετε αυτά τα θαυμάσια αμυντικά έργα». Η ματιά του διέτρεξε το μυτερό φράχτη και τους άντρες πίσω του, πριν σταθεί στον Πέριν.
«Εκείνος που λέγεται Ορντήθ ήταν στο Τάρεν Φέρυ χθες τη νύχτα;» ρώτησε ο Λουκ.
Ο Πέριν τον κάρφωσε με το βλέμμα. Δεν ήξερε ότι ο Λουκ γνώριζε τον Πάνταν Φάιν, ή το όνομα που χρησιμοποιούσε τώρα. Αλλά οι άνθρωποι μιλούν μεταξύ τους, ειδικά όταν κάποιος τον οποίο ήξεραν ως πραματευτή ξαναγυρνούσε με εξουσίες μεταξύ των Λευκομανδιτών.
Η αντίδραση του Μπόρνχαλντ ήταν εξίσου παράξενη με την ερώτηση. Τα μάτια του άστραψαν με ένα μίσος δυνατό, σαν εκείνο που είχε δείξει για τον Πέριν, όμως το πρόσωπό του χλώμιασε και έτριψε τα χαλαρά χείλη του με τη ράχη της παλάμης του, σαν να είχε ξεχάσει ότι φορούσε γάντια με ατσάλινη επένδυση στη ράχη. «Ξέρεις τον Ορντήθ;» είπε σκύβοντας πάνω στη σέλα προς τον Λουκ.
Ήταν η σειρά του Λουκ να σηκώσει αδιάφορα τους ώμους. «Τον βλέπω εδώ κι εκεί από τότε που ήρθα στους Δύο Ποταμούς. Άνθρωπος ελεεινής εμφάνισης και οι άντρες που τον ακολουθούν ακόμα χειρότεροι. Είναι απ' αυτούς που θα μπορούσαν να φανούν αρκετά απρόσεκτοι ώστε να επιτρέψουν να επιτύχει μια επίθεση των Τρόλοκ. Ήταν εκεί; Αν ναι, τότε θα ήλπιζε κανείς ότι η αφροσύνη του τον οδήγησε στο θάνατο. Αν όχι, τότε θα ήλπιζε κανείς να τον έχεις εδώ, μαζί σου, για να τον προσέχεις καλά».
«Δεν ξέρω πού είναι», ξέσπασε ο Μπόρνχαλντ. «Ούτε με νοιάζει! Δεν ήρθα εδώ για να μιλήσω για τον Ορντήθ!» Το άλογό του χοροπήδησε νευρικά, καθώς ο Μπόρνχαλντ άπλωνε το χέρι για να δείξει τον Πέριν. «Σε συλλαμβάνω ως Σκοτεινόφιλο. Θα προσαχθείς στο Άμαντορ και εκεί θα δικαστείς κάτω από το Θόλο της Αλήθειας».
Ο Μπάυαρ κοίταξε τον Διοικητή του χωρίς να μπορεί να το πιστέψει. Πίσω από το φράγμα που χώριζε Λευκομανδίτες από Δυποταμίτες, οι άντρες ύψωσαν θυμωμένα μουρμουρητά, ζύγιασαν δόρατα και αλαβάρδες, ύψωσαν τόξα. Οι πιο μακρινοί Λευκομανδίτες απλώθηκαν σχηματίζοντας μια λαμπερή γραμμή, υπό τις διαταγές ενός άντρα που ήταν μεγαλόσωμος μέσα στην αρματωσιά του όσο ο αφέντης Λούχαν, τοποθέτησαν τις λόγχες σε στηρίγματα πλάι στις σέλες και έπιασαν τα κοντά τόξα τους. Απ' αυτή την απόσταση δεν θα μπορούσαν να κάνουν κάτι παραπάνω από το να καλύψουν τη φυγή του Μπόρνχαλντ και των άλλων που ήταν μαζί του, αν όντως κατόρθωναν να διαφύγουν, όμως ο Μπόρνχαλντ δεν έδειχνε να βλέπει κάποιον κίνδυνο, δεν έδειχνε να βλέπει τίποτα εκτός από τον Πέριν.
«Δεν θα συλληφθεί κανένας», είπε κοφτά ο Μπραν. «Το αποφασίσαμε. Όχι άλλες συλλήψεις χωρίς αποδείξεις ότι έγινε κάποιο έγκλημα, και μάλιστα αποδείξεις τις οποίες να πιστέψουμε εμείς. Ό,τι και να μου δείξεις, δεν με πείθεις ότι ο Πέριν είναι Σκοτεινόφιλος, γι' αυτό κατέβασε το χέρι σου».
«Πρόδωσε τον πατέρα μου και προκάλεσε το θάνατό του στο Φάλμε», φώναξε ο Μπόρνχαλντ. Τον έσειε η οργή. «Τον πρόδωσε στους Σκοτεινόφιλους και τις μάγισσες της Ταρ Βάλον, που δολοφόνησαν χίλια Τέκνα με τη Μία Δύναμη». Ο Μπάυαρ ένευσε με ενθουσιασμό.
Μερικοί Δυποταμίτες ανασάλεψαν αβέβαια· τα νέα γι' αυτό που είχαν κάνει η Βέριν και η Αλάνα το πρωί είχαν απλωθεί παντού και οι πράξεις τους παρουσιάζονταν όλο και πιο παραφουσκωμένες. Όποια γνώμη κι αν είχαν για τον Πέριν, εκατό ιστορίες για τις Άες Σεντάι, που ήταν σχεδόν όλες λανθασμένες, τους είχαν προετοιμάσει ώστε να πιστέψουν ότι οι Άες Σεντάι είχαν εξοντώσει χίλιους Λευκομανδίτες. Και αν το πίστευαν αυτό, τότε ίσως κατέληγαν να πιστέψουν και τα υπόλοιπα.