«Υπέροχη ιδέα», είπε μ’ ένα πλατύ χαμόγελο η Ηλαίην. «Ο Γκάλαντ θα ψάχνει δύο γυναίκες, όχι ένα θίασο από ζώα και ταχυδακτυλουργούς. Και ούτε που θα σκεφτεί ότι ίσως να κατευθυνόμαστε προς την Γκεάλνταν».
Αυτό δεν είχε περάσει από το νου της Νυνάβε. Σκεφτόταν να βάλει τον Λούκα να πάει ίσια στο Δάκρυ. Ήταν σίγουρη ότι ένα τέτοιο θηριοτροφείο, που διέθετε όχι μόνο ζώα αλλά επίσης σαλτιμπάγκους και ταχυδακτυλουργούς, θα έβγαζε χρήματα παντού. Αλλά, αν ερχόταν να τους βρει ο Γκάλαντ, ή αν έστελνε κάποιον, θα ήταν προς τα ανατολικά. Και ίσως του έκοβε αρκετά για να ψάξει ακόμα και μέσα σε θηριοτροφείο· οι άνδρες καμιά φορά έδειχναν μυαλό, συνήθως εκεί που δεν το περίμενες. «Ήταν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα, Ηλαίην». Αγνόησε την αμυδρή γεύση που εμφανίστηκε ξαφνικά στο στόμα της, τη δριμεία μνήμη του βρασμένου γατόχορτου και της κοπανισμένης πικρόριζας.
Ο Θομ κι ο Τζούιλιν φυσικά διαμαρτυρήθηκαν. Όχι για την ιδέα καθαυτή, αλλά επειδή πίστευαν πως αν έμενε ένας από τους δύο μαζί τους, θα τις προστάτευε από τον Γκάλαντ και το πλήθος των Λευκομανδιτών. Δεν έδειχναν να καταλαβαίνουν ότι, αν η κατάσταση κατέληγε σε κάτι τέτοιο, η διαβίβαση θα έφερνε καλύτερο αποτέλεσμα παρά αν έμεναν και οι δύο και είχαν και δέκα βοηθούς. Έδειχναν ακόμα μπερδεμένοι, αλλά η Νυνάβε κατάφερε να τους βγάλει από το δωμάτιο, διατάζοντάς τους αυστηρά, «Και μην τολμήσετε να ξαναγυρίσετε εδώ. Θα σας ανταμώσουμε στο δρόμο».
«Αν αναγκαστούμε να διαβιβάσουμε», είπε χαμηλόφωνα η Ηλαίην όταν έκλεισε η πόρτα, «θα δεις για πότε θα βρούμε μπροστά μας ολόκληρο το φυλάκιο των Λευκομανδιτών, μπορεί και το φυλάκιο του στρατού μαζί. Η Δύναμη δεν μας κάνει άτρωτες. Δυο βέλη φτάνουν».
«θα το αντιμετωπίσουμε όταν προκύψει», της είπε η Νυνάβε. Μακάρι να μην είχαν κάνει την ίδια σκέψη και οι δύο άνδρες. Αν τους είχε περάσει από το νου, τότε πιθανότατα ο ένας θα έμενε πίσω να προσέχει, και μπορεί να κινούσε τις υποψίες του Γκάλαντ, στην περίπτωση που δεν πρόσεχε. Η Νυνάβε ήταν πρόθυμη να δεχθεί τη βοήθειά τους όταν τη χρειαζόταν —της το είχε διδάξει η Ρόντε Μακούρα, παρ’ όλο που ακόμα την τσάτιζε το ότι την είχαν σώσει σαν γατάκι που είχε πέσει σε πηγάδι― αλλά θα τη ζητούσε όταν την έκρινε αναγκαία, όχι πριν.
Πετάχτηκε γρήγορα στο ισόγειο και βρήκε τη κυρά Τζάρεν. Η Αρχόντισσα είχε αλλάξει γνώμη· δεν θα μπορούσε να αντιμετωπίσει ξανά τόσο σύντομα τη ζέστη και τη σκόνη του ταξιδιού· θα έπαιρνε έναν υπνάκο και δεν θα ήθελε να την ενοχλήσουν, παρά μόνο όταν θα ζητούσε το δείπνο της πολύ αργότερα. Να ένα κέρμα για τη διαμονή μιας ακόμα βραδιάς. Η πανδοχέας έδειξε μεγάλη κατανόηση για την ευαισθησία μιας αριστοκράτισσας και για τις ευμετάβλητες επιθυμίες της. Η Νυνάβε σκέφτηκε ότι η κυρά Τζάρεν θα έδειχνε κατανόηση σχεδόν για όλα εκτός από φόνο, αρκεί να έπαιρνε τα λεφτά της.
Η Νυνάβε άφησε πίσω την παχουλή γυναίκα και στρίμωξε για μια στιγμή μια σερβιτόρα. Μερικές ασημένιες πέννες άλλαξαν χέρια και η κοπελίτσα έτρεξε με την ποδιά της να βρει δυο από κείνα τα βαθιά, πλατιά καπέλα, που, όπως είχε πει η Νυνάβε, έδειχναν τόσο σκιερά και δροσερά· δεν φορούσε τέτοια πράγματα η κυρία της, φυσικά, όμως στην ίδια θα ταίριαζαν μια χαρά.
Όταν ξαναγύρισε στο δωμάτιο, η Ηλαίην είχε βάλει τα επίχρυσα κουτιά μέσα σε μια κουβέρτα μαζί με το κουτί από σκούρο γυαλισμένο ξύλο, το οποίο περιείχε το τερ’ανγκριάλ που είχαν ανακτήσει και το δερμάτινο πουγκί με τη σφραγίδα. Τα χοντρά πουγκιά με τα νομίσματα βρίσκονταν πλάι στα χρήματα της Νυνάβε στο άλλο κρεβάτι. Η Ηλαίην δίπλωσε την κουβέρτα και στερέωσε το δέμα με ένα γερό κορδόνι που πήρε από ένα κιβώτιο. Η Νυνάβε είχε κρατήσει τα πάντα.
Τώρα λυπόταν που τα άφηνε πίσω. Δεν ήταν μόνο τα έξοδα. Όχι μόνο αυτά. Ποτέ κανείς δεν ήξερε τι θα του χρειαζόταν. Για παράδειγμα, τα δυο μάλλινα φορέματα που είχε απλώσει η Ηλαίην στο κρεβάτι της. Δεν ήταν αρκετά κομψά για μια αρχόντισσα, παραήταν κομψά για την υπηρέτρια μιας αρχόντισσας, αλλά, αν τα είχαν αφήσει στο Μαρντέσιν, όπως ήθελε η Ηλαίην, τώρα δεν θα ήξεραν τι να φορέσουν.
Η Νυνάβε γονάτισε κι έψαξε σε ένα άλλο κιβώτιο. Μερικές καμιζόλες και δύο ακόμα μάλλινα φορέματα για να αλλάζουν. Τα δύο τηγάνια από χυτοσίδηρο στη μουσαμαδένια τσάντα ήταν μια χαρά, αλλά παραήταν βαριά και οι άνδρες σίγουρα δεν θα ξεχνούσαν να τα αντικαταστήσουν. Σε ένα καλοφτιαγμένο κουτί με φιλντισένια στολίδια υπήρχαν τα σύνεργα ραπτικής· οι άνδρες δεν θα θυμούνταν να αγοράσουν ούτε καρφίτσα. Το μυαλό της όμως δεν ήταν πλήρως αφοσιωμένο στο ξεδιάλεγμα.