Αντί να δείξει χαρά για την καλή της τύχη —ο Ραντ υποπτευόταν ότι η Αβιέντα είχε δώσει ό,τι είχε και δεν είχε για το σπαθί, και σε αντάλλαγμα είχε βγάλει τα εκατονταπλάσια μονάχα από το θηκάρι― και αντί να τον ευχαριστήσει, εκείνη αγριοκοίταξε τα πούπουλα με αγανακτισμένο ύφος, σαν νοικοκυρά των Δύο Ποταμών που βλέπει να της λερώνουν το πάτωμα. Χτύπησε παλαμάκια με μουδιασμένο ύφος κι εμφανίστηκε μια γκαϊ’σάιν, που έπεσε αμέσως στα γόνατα για να καθαρίσει το χάλι.
«Είναι η δική μου σκηνή», είπε αυτός με νόημα. Η Αβιέντα τον κοίταξε και ξεφύσησε, μιμούμενη τέλεια την Εγκουέν. Αυτές οι δύο έκαναν περισσότερη παρέα μεταξύ τους απ’ όσο έπρεπε.
Το δείπνο, που έφτασε όταν σουρούπωσε για τα καλά, ήταν το συνηθισμένο άζυμο ψωμί και ένα πικάντικο βραστό από ξεραμένες πιπεριές και φασόλια με κομμάτια σχεδόν κατάλευκου κρέατος. Ο Ραντ απλώς της χαμογέλασε πλατιά, όταν η Αβιέντα του είπε ότι το κρέας ήταν από το αιματόφιδο· είχε φάει και φίδια και χειρότερα πράγματα από τότε που είχε έρθει στην Ερημιά. Το χειρότερο κατά τη γνώμη του ήταν το γκάρα, η δηλητηριώδης σαύρα· όχι για τη γεύση, που έμοιαζε αρκετά με κοτόπουλο, αλλά επειδή ήταν σαύρα. Μερικές φορές σκεφτόταν ότι η Ερημιά είχε περισσότερα φαρμακερά πλάσματα —φίδια, σαύρες, αράχνες, φυτά― απ’ όλο τον υπόλοιπο κόσμο μαζί.
Η Αβιέντα φάνηκε να απογοητεύεται που ο Ραντ δεν έφτυσε το βραστό αηδιασμένος, αν και μερικές φορές ήταν δύσκολο να πει κανείς τι σκεφτόταν. Μερικές φορές, έδειχνε ότι της άρεσε πολύ να τον φέρνει σε δύσκολη θέση. Αν ο Ραντ προσπαθούσε να υποκριθεί ότι ήταν Αελίτης, θα πίστευε ότι η Αβιέντα προσπαθούσε να αποδείξει ότι δεν ήταν.
Κουρασμένος και αποζητώντας τον ύπνο, έβγαλε μονάχα το σακάκι και τις μπότες του προτού χωθεί στις κουβέρτες και γυρίσει την πλάτη στην Αβιέντα. Οι άνδρες και οι γυναίκες του Άελ έκαναν ατμόλουτρο μαζί, όμως ο λίγος καιρός που είχε περάσει στο Σίναρ, όπου έκαναν περίπου το ίδιο, τον είχε πείσει ότι δεν του ταίριαζαν αυτά, μιας και κοκκίνιζε τόσο που σχεδόν προτιμούσε να πέθαινε. Προσπάθησε να μην δώσει σημασία στο θρόισμα των ρούχων της, καθώς αυτή ξεντυνόταν κάτω από τις κουβέρτες της. Τουλάχιστον η Αβιέντα ένιωθε κάποια αιδημοσύνη, όμως ο Ραντ συνέχισε να έχει γυρισμένη την πλάτη, για κάθε ενδεχόμενο.
Η Αβιέντα ισχυριζόταν ότι έπρεπε να κοιμάται κοντά του για να συνεχίσει ο Ραντ τα μαθήματα των Αελίτικων τρόπων και εθίμων, εφόσον περνούσε τις μέρες του με τους αρχηγούς. Και οι δύο ήξεραν ότι αυτό ήταν ψέμα, αν και ο Ραντ δεν μπορούσε να φανταστεί τι έλπιζαν να μάθουν οι Σοφές μ’ αυτόν τον τρόπο. Η Αβιέντα άφησε μερικά γρυλίσματα, καθώς πάσχιζε να βολέψει κάτι, και μουρμούριζε μόνη της.
Για να καλύψει τους ήχους και να μην σκέφτεται τι μπορεί να σήμαιναν, ο Ραντ είπε, «Ο γάμος της Μελαίν ήταν εντυπωσιακός. Στ’ αλήθεια ο Μπάελ δεν ήξερε τίποτα προτού του το πουν η Μελαίν και η Ντορίντα;»
«Φυσικά», αποκρίθηκε εκείνη με χλευασμό, κάνοντας μια παύση για να βγάλει κάτι, που του Ραντ του φάνηκε πως ήταν η κάλτσα της. «Γιατί να ξέρει προτού του αφήσει η Μελαίν το γαμήλιο στεφάνι στα πόδια και τον ζητήσει σε γάμο;» Ξαφνικά, γέλασε, «Η Μελαίν ζαλίστηκε και ζάλισε και την Ντορίντα μέχρι να βρούνε μπουμπούκια σεγκάντε για το στεφάνι. Λίγα φυτρώνουν τόσο κοντά στο Δρακότειχος».
«Αυτό σημαίνει κάτι ιδιαίτερο; Τα μπουμπούκια σεγκάντε;» Τέτοια της είχε στείλει, λουλούδια που η Αβιέντα δεν είχε παραδεχθεί ποτέ πως τα είχε λάβει.
«Ότι είναι νευρικός χαρακτήρας και δεν έχει σκοπό να αλλάξει». Αλλη μια παύση, που την τόνιζαν κάποια μουρμουρητά. «Αν είχε χρησιμοποιήσει φύλλα ή άνθη γλυκόριζας, τότε θα έλεγε ότι είχε γλυκιά φύση. Οι πρωινές δροσοσταλίδες θα σήμαιναν ότι είναι υποτακτική, και... Είναι τόσα, που δεν μπορώ να τα πω. Θα ’κανα μέρες για να σου διδάξω όλους τους συνδυασμούς, και δεν χρειάζεται να τους ξέρεις. Δεν θα παντρευτείς Αελίτισσα. Ανήκεις στην Ηλαίην».
Αυτός παραλίγο θα γυρνούσε να την κοιτάξει στο άκουσμα της λέξης «υποτακτική». Δεν μπορούσε να φανταστεί πιο αταίριαστη λέξη για να περιγράψει κανείς μια Αελίτισσα. Μάλλον σημαίνει ότι σε προειδοποιεί προτού σε μαχαιρώσει.
Στο τέλος η φωνή της είχε ηχήσει κάπως πνιχτή. Ο Ραντ κατάλαβε ότι η Αβιέντα περνούσε τη μπλούζα πάνω από το κεφάλι της. Ευχήθηκε να ήταν σβησμένες οι λάμπες. Μπα, θα ήταν χειρότερα έτσι. Αλλά, βέβαια, αυτή η κατάσταση επαναλαμβανόταν κάθε νύχτα μετά το Ρουίντιαν, και κάθε νύχτα ήταν χειρότερα. Έπρεπε να δώσει ένα τέλος. Αυτή η γυναίκα από δω και πέρα θα έπρεπε να κοιμάται με τις Σοφές, όπου ήταν η θέση της· θα έβρισκε τρόπο να μάθει αυτά που θα του δίδασκε. Εδώ και δεκαπέντε νύχτες σκεφτόταν ακριβώς το ίδιο πράγμα.