Η Σέριαμ φάνηκε κάπως ντροπιασμένη και τα μελαψά μάγουλα της Μυρέλ φάνηκαν να ροδίζουν, οι άλλες όμως το δέχτηκαν γαλήνια.
«Ο Πύργος πρέπει να είναι ισχυρός», είπε η Καρλίνυα με φωνή σκληρή σαν πέτρα το χειμώνα. «Ο Δράκοντας Αναγεννήθηκε, η Τελευταία Μάχη πλησιάζει και ο Πύργος πρέπει να είναι ενωμένος».
Η Ανάγια ένευσε. «Καταλαβαίνουμε το λόγο που αντιπαθείς την Ελάιντα, ακόμα και που τη μισείς. Τον καταλαβαίνουμε, αλλά πρέπει να σκεφτούμε τον Πύργο και τον κόσμο. Ομολογώ ότι προσωπικά δεν μου αρέσει η Ελάιντα. Αλλά βέβαια, ούτε και η Σιουάν μου άρεσε ποτέ. Δεν είναι ανάγκη να σου αρέσει η Έδρα της Άμερλιν. Κακώς με αγριοκοιτάζεις, Σιουάν. Είχες γλώσσα που σπάει κόκαλα από τότε που ήσουν μαθητευόμενη, Σιουάν, και με τα χρόνια έχει χειροτερέψει. Και ως Άμερλιν, ωθούσες τις καταστάσεις εκεί που ήθελες και σπανίως εξηγούσες το λόγο. Αυτά τα δύο δεν είναι ευχάριστος συνδυασμός».
«Θα προσπαθήσω να... απαλύνω τη γλώσσα μου», είπε ξερά η Σιουάν. Τι περίμενε αυτή η γυναίκα, να φέρεται η Έδρα της Άμερλιν σε όλες τις αδελφές σαν να ήταν παιδικές φίλες της; «Ελπίζω όμως μ’ αυτά που σας είπα να αλλάξατε γνώμη και να μην θέλετε πια να γόνατίσετε στα πόδια της Άμερλιν».
«Αν έτσι προσέχεις τη γλώσσα σου», είπε αδιάφορα η Μυρέλ, «ίσως πρέπει να προσέχω και τη δική μου, αν σου επιτρέψουμε να οργανώσεις εκ μέρους μας τους πληροφοριοδότες».
«Δεν μπορούμε φυσικά να επιστρέψουμε τώρα στον Πύργο», είπε η Σέριαμ, «τώρα που το γνωρίζουμε. Μόνο όταν θα είμαστε πια σε θέση’ να καθαιρέσουμε την Ελάιντα».
«Ό,τι κι αν έχει κάνει, οι Κόκκινες θα συνεχίσουν να την υποστηρίζουν». Η Μπεόνιν το δήλωσε ως γεγονός, όχι ως αντίρρηση. Δεν ήταν μυστική η δυσφορία των Κόκκινων για το ότι δεν είχε εκλεγεί Άμερλιν από το Άτζα τους μετά την Μπόνχουιν.
Η Μόρβριν ένευσε βαριά. «Θα την υποστηρίξουν κι άλλες. Όσες έχουν πάρει τόσο ενεργά το μέρος της Ελάιντα, ώστε νομίζουν ότι δεν έχουν άλλη επιλογή. Όσες υποστηρίζουν την εξουσία, οσοδήποτε φαύλη. Και κάποιες που θα πιστέψουν ότι πάμε να διχάσουμε τον Πύργο τη στιγμή που πρέπει να είναι ενωμένος πάση θυσία».
«Όλες μπορούμε να τις προσεγγίσουμε εκτός από τις Κόκκινες αδελφές», είπε στοχαστικά η Μπεόνιν, «να διαπραγματευτούμε μαζί τους». Η μεσολάβηση και οι διαπραγματεύσεις ήταν ο λόγος ύπαρξης του Άτζα της.
«Φαίνεται ότι θα μπορέσουμε να αξιοποιήσουμε τους πράκτορές σου, Σιουάν». Η Σιουάν κοίταξε τις άλλες γύρω της. «Εκτός αν υπάρχει ακόμα κάποια που νομίζει ότι πρέπει να τους της πάρουμε;» Η Μόρβριν ήταν η τελευταία που συμφώνησε, όμως τελικά το έκανε, αφού πρώτα μελέτησε αρκετή ώρα τη Σιουάν με τρόπο που την έκανε να νιώσει ότι την είχε γδύσει, ζυγίσει και μετρήσει.
Δεν κατάφερε να πνίξει ένα στεναγμό ανακούφισης. Δεν θα είχε μια σύντομη ζωή να μαραίνεται σε μια καλύβα, αλλά μια ζωή με στόχους. Μπορεί να ήταν σύντομη κι αυτή —κανείς δεν ήξερε πόσον καιρό μπορούσε να ζήσει μια σιγανεμένη γυναίκα, αν είχε κάτι για να αντικαταστήσει τη Μία Δύναμη στη ζωή της― αλλά, αν είχε στόχους, θα ήταν αρκετή. Δηλαδή, λοιπόν, η Μυρέλ θα πρόσεχε τη γλώσσα της μπροστά της, ε; Θα της δείξω αυτής της Πράσινης με τα μάτια αλεπούς ― θα προσέχω τα λόγια μου και θα χαίρομαι που δεν θα μπορεί να κάνει τίποτα παραπάνω από το να με κοιτάει. Ήξερα τι κατάληξη θα είχε. Που να καώ, ήξερα.
«Σας ευχαριστώ, Άες Σεντάι», είπε με τον πιο ταπεινό τόνο που βρήκε μέσα της. Πονούσε που τις αποκαλούσε έτσι· ήταν άλλη μια σουβλιά, άλλη μια υπενθύμιση γι’ αυτό που δεν ήταν πια. «Θα προσπαθήσω να σας υπηρετήσω καλά». Η Μυρέλ θα μπορούσε να μην είχε νεύσει με τόση ικανοποίηση. Η Σιουάν αγνόησε τη φωνούλα που της έλεγε ότι κι αυτή στη θέση της Μυρέλ θα έκανε τα ίδια και χειρότερα.
«Αν θα μπορούσα να κάνω μια πρόταση», είπε η Ληάνε, «δεν φτάνει μόνο να έχετε αρκετή υποστήριξη στην Αίθουσα του Πύργου, για να καθαιρέσετε την Ελάιντα». Η Σιουάν την κοίταξε με ενδιαφέρον, λες και το άκουγε πρώτη φορά. «Η Ελάιντα είναι στην Ταρ Βάλον, στο Λευκό Πύργο, και για τον κόσμο αυτή είναι η Αμερλιν. Προς το παρόν, είστε μόνο μια ομάδα διαφωνούντων. Μπορεί να πει ότι είστε αντάρτες, ταραξίες, και, αν το πει η Έδρα της Αμερλιν, ο κόσμος θα το πιστέψει».
«Δεν μπορούμε να την εμποδίσουμε να είναι Αμερλιν προτού την καθαιρέσουμε», είπε η Καρλίνυα, ανακαθίζοντας στην καρέκλα της με παγερό, κοροϊδευτικό βλέμμα. Αν φορούσε το επώμιο με τα λευκά κρόσσια, θα το έσιαζε με μια απότομη κίνηση γύρω της.
«Μπορείτε να δώσετε στον κόσμο μια αληθινή Άμερλιν». Η Ληάνε απευθύνθηκε όχι στη Λευκή αδελφή αλλά σε όλες τους, κοιτώντας τις μία-μία, σίγουρη γι’ αυτό που έλεγε, αλλά και ταυτοχρόνως προσφέροντας μια υπόδειξη, την οποία απλώς έλπιζε ότι θα δέχονταν. «Στην κοινή αίθουσα και στους δρόμους είδα Άες Σεντάι από όλα τα Άτζα εκτός του Κόκκινου. Βάλτε τις να εκλέξουν μια Αίθουσα του Πύργου εδώ, και αφήστε την Αίθουσα να διαλέξει μια καινούρια Άμερλιν. Τότε θα μπορέσετε να παρουσιαστείτε στον κόσμο ως ο αληθινός Λευκός Πύργος στην εξορία, και θα παρουσιάσετε την Ελάιντα ως σφετερίστρια. Αν προσθέσετε και τις αποκαλύψεις του Λογκαίν, αμφιβάλλετε ποια θα δεχθούν τα έθνη ως πραγματική Έδρα της Άμερλιν;»