«Μπορεί», είπε αργά η Μπεόνιν. «Η Ερημιά είναι μεγάλη. Πόσες θα έπρεπε να στείλουμε;»
«Αν ο Αναγεννημένος Δράκοντας βρίσκεται στην Ερημιά», είπε η Ανάγια, «τότε θα το ξέρει ο πρώτος Αελίτης που θα ανταμώσουν. Σύμφωνα μ’ όλες τις αφηγήσεις, τα γεγονότα ακολουθούν αυτόν τον Ραντ αλ’Θόρ. Δεν θα μπορούσε ούτε στον ωκεανό να τρυπώσει χωρίς ν’ ακουστεί ο παφλασμός σε κάθε γωνιά του κόσμου».
Η Μυρέλ χαμογέλασε. «Θα πρέπει να στείλουμε μια Πράσινη. Εσείς οι υπόλοιπες δεν δεσμεύετε περισσότερους από έναν Προμάχους, και δυο-τρεις Γκαϊντίν στην Ερημιά μπορεί να αποδειχθούν χρήσιμοι μέχρι να μάθουν οι Αελίτες ότι είναι Άες Σεντάι. Ανέκαθεν ήθελα να δω Αελίτη». Ήταν μαθητευόμενη κατά τη διάρκεια του Πολέμου των Αελιτών και δεν της είχαν επιτρέψει να βγει από τον Πύργο. Όχι ότι είχαν λάβει μέρος στον πόλεμο Άες Σεντάι, παρά μόνο για να Θεραπεύσουν, φυσικά. Τις δέσμευαν οι Τρεις Όρκοι, εκτός από την περίπτωση που η Ταρ Βάλον δεχόταν επίθεση, ή ίσως και ο ίδιος ο Πύργος, κι εκείνος ο πόλεμος δεν είχε περάσει ποτέ τα ποτάμια.
«Όχι εσύ», της είπε η Σέριαμ, «ούτε και κανένα άλλο μέλος του συμβουλίου. Συμφώνησες να συμμετάσχεις μέχρι τέλους, Μυρέλ, όταν συμφώνησες να καθίσεις μαζί μας, και αυτό δεν σημαίνει ότι μπορείς να το ρίχνεις στα ταξίδια όποτε βαριέσαι. Φοβάμαι πως μέχρι να τελειώσουν όλα αυτά, θα έχουμε περισσότερες συγκινήσεις απ’ όσες θα θέλαμε». Υπό διαφορετικές συνθήκες θα γινόταν εξαιρετική Άμερλιν· υπό αυτές εδώ, όμως, παραήταν δυνατή και σίγουρη για τον εαυτό της. «Αλλά Πράσινες... Ναι, έτσι νομίζω. Δύο;» Τα πράσινα μάτια της κοίταξαν τις υπόλοιπες. «Για σιγουριά;»
«Την Κιρούνα Νάτσιμαν;» πρότεινε η Ανάγια, και η Μπεόνιν πρόσθεσε, «Την Μπέτα Χάρκιν;» Οι άλλες ένευσαν, με εξαίρεση τη Μυρέλ, που έπαιξε τους ώμους εκνευρισμένη. Οι Άες Σεντάι δεν μούτρωναν, η έκφραση της όμως κάτι παρόμοιο έδειχνε.
Η Σιουάν ανάσανε για δεύτερη φορά ανακουφισμένη. Ήταν σίγουρη ότι ο συλλογισμός της ήταν ορθός. Ο Ραντ κάπου είχε χαθεί και, αν βρισκόταν κάπου μεταξύ της Ραχοκοκαλιάς του Κόσμου και του ωκεανού Άρυθ, θα υπήρχαν πλήθος φήμες. Όπου κι αν ήταν, η Μουαραίν θα ήταν εκεί, με το χέρι στο κολάρο του. Η Κιρούνα και η Μπέτα σίγουρα θα προθυμοποιούνταν να μεταφέρουν ένα γράμμα στη Μουαραίν, και είχαν συνολικά επτά Προμάχους για να μην τις σκοτώσουν οι Αελίτες.
«Δεν θέλουμε να σας κουράσουμε, εσένα και τη Ληάνε», συνέχισε η Σέριαμ. «Θα ζητήσω από μια Κίτρινη αδελφή να σας περιποιηθεί. Ίσως μπορέσει να κάνει κάτι για να βοηθήσει, για να σας ανακουφίσει με κάποιον τρόπο. Θα σας βρω δωμάτια για να αναπαυθείτε».
«Αφού θα είσαι η κυρά των πληροφοριοδοτών μας», πρόσθεσε με έγνοια η Μυρέλ, «δεν πρέπει να εξαντλήσεις τις δυνάμεις σου».
«Δεν είμαι τόσο ασθενική όσο νομίζετε», διαμαρτυρήθηκε η Σιουάν. «Αν ήμουν, θα σας ακολουθούσα σχεδόν επί δυο χιλιάδες μίλια; Όποια αδυναμία και να είχα μετά το σιγάνεμα, έχει χαθεί πια, πιστέψτε με». Η αλήθεια ήταν ότι είχε βρει πάλι ένα κέντρο εξουσίας και δεν ήθελε να το αφήσει, φυσικά όμως δεν μπορούσε να το θέσει έτσι. Τόσα βλέμματα όλο φροντίδα ήταν στραμμένα πάνω της, όπως και στη Ληάνε. Όχι τόσο της Καρλίνυα, αλλά των υπολοίπων. Φως μου! Θα βάλουνε μια μαθητευόμενη να μας πάει στα κρεβατάκια μας;
Ένα χτύπημα ακούστηκε στην πόρτα και αμέσως μπήκε μέσα ο Άρινβαρ, ο Πρόμαχος της Σέριαμ. Ήταν Καιρχινός, όχι ιδιαίτερα ψηλός, λιγνός, αλλά. παρά τους γκρίζους κροτάφους του, το πρόσωπό του ήταν σκληρό και οι κινήσεις του θύμιζαν λεοπάρδαλη που ενεδρεύει. «Υπάρχουν περίπου είκοσι καβαλάρηδες στα ανατολικά», είπε χωρίς προλόγους.
«Δεν είναι Λευκομανδίτες», είπε η Καρλίνυα, «αλλιώς φαντάζομαι θα το είχες αναφέρει».
Η Σέριαμ την κοίταξε. Πολλές αδελφές μπορούσαν να γίνουν ευερέθιστες, όταν κάποιος έμπαινε ανάμεσα στις ίδιες και στους Γκαϊντίν τους. «Δεν μπορούμε να τους επιτρέψουμε να φύγουν και να μεταφέρουν πιθανόν την είδηση της παρουσίας μας. Μπορούν να συλληφθούν, Άρινβαρ; Θα το προτιμούσα από το να τους σκοτώσουμε».
«Και το ένα και το άλλο μπορεί να αποδειχθούν δύσκολα», απάντησε εκείνος. «Ο Μάτσαν λέει ότι είναι οπλισμένοι κι ότι έχουν θωριά βετεράνων. Αξίζουν δεκαπλάσιο αριθμό νεαρών».
Η Μόρβριν άφησε έναν ήχο που πρόδιδε ενόχληση. «Πρέπει να κάνουμε ή το ένα ή το άλλο. Συγχώρεσέ με, Σέριαμ. Άρινβαρ, μπορούν οι Γκαϊντίν να τους πλησιάσουν κρυφά με μερικές από τις πιο ευκίνητες αδελφές μας σε τόση απόσταση, ώστε να υφάνουν Αέρα γύρω τους;»
Εκείνος έκανε νόημα πως όχι, με μια σχεδόν απειροελάχιστη κίνηση του κεφαλιού του. «Ο Μάτσαν λέει ότι ίσως να είδαν μερικούς Πρόμαχους που φυλάνε σκοπιά. Σίγουρα θα μας έβλεπαν, αν προσπαθούσαμε να φέρουμε κοντά τους περισσότερες από μια-δυο Άες Σεντάι. Αλλά ακόμα πλησιάζουν».