«Πρόμαχος», είπε αργά η Μπιργκίτε. «Νομίζω ότι θυμάμαι που είχα ακούσει μια ιστορία για μια γυναίκα Πρόμαχο, αλλά ήταν σε μια ζωή τόσο μακρινή που δεν θυμάμαι τίποτα περισσότερο».
Ήταν ώρα να πάρει άλλη μια βαθιά ανάσα, και αυτή τη φορά βίασε τα λόγια να βγουν. «Υπάρχει κάτι που πρέπει να μάθεις Κάποια στιγμή θα το ανακαλύψεις, και αποφάσισα να μην κρατώ μυστικά από ανθρώπους που έχουν δικαίωμα να ξέρουν, εκτός αν είναι απόλυτη ανάγκη». Τρίτη ανάσα. «Δεν είμαι Άες Σεντάι. Είμαι απλώς Αποδεχθείσα».
Για μια ατέλειωτη στιγμή, η χρυσομαλλούσα έμεινε να την κοιτάζει, και ύστερα κούνησε αργά το κεφάλι. «Αποδεχθείσα. Στους Πολέμους των Τρόλοκ, είχα γνωρίσει μια Αποδεχθείσα που είχε δεσμεύσει κάποιον. Η Μπαρασίλ ήταν να δοκιμαστεί την επόμενη μέρα για να γίνει πλήρης Άες Σεντάι, και σίγουρα θα της έδιναν το επώμιο, αλλά φοβόταν μήπως της τον έκλεβε μια άλλη γυναίκα, η οποία δοκιμαζόταν μια μέρα νωρίτερα. Στους Πολέμους των Τρόλοκ, ο Πύργος προσπαθούσε να κάνει Άες Σεντάι όσο το δυνατόν γρηγορότερα, εξ ανάγκης».
«Τι συνέβη;» Η Ηλαίην δεν κατάφερε να μην ρωτήσει. Μπαρασίλ; Το όνομα της φαινόταν αόριστα γνωστό.
Η Μπιργκίτε έπλεξε τα δάχτυλά της πάνω από τις κουβέρτες στον κόρφο της, το κεφάλι της άλλαξε θέση στο μαξιλάρι, και πήρε έκφραση ψεύτικης συμπόνιας. «Για να μην τα πολυλογώ, όταν το ανακάλυψαν, δεν της επέτρεψαν να περάσει τις δοκιμασίες. Η αναγκαιότητα δεν βάραινε περισσότερο από ένα τέτοιο παράπτωμα. Την έβαλαν να περάσει το δεσμό του καημένου σε μια άλλη και, για να διδαχθεί την υπομονή, την έριξαν στα μαγειρεία ανάμεσα στις λαντζιέρες και τα κορίτσια που γυρνούσαν τις σούβλες. Άκουσα ότι έμεινε τρία χρόνια εκεί, και όταν πήρε το επώμιό της, η ίδια η Έδρα της Άμερλιν της διάλεξε τον Πρόμαχο, κάποιον πεισματάρη τύπο με τραχιά επιδερμίδα, ονόματι Άνσελαν. Τους είδα μετά από μερικά χρόνια, και δεν ήξερα ποιος από τους δύο έδινε τις διαταγές. Νομίζω πως ούτε και η Μπαρασίλ ήξερε».
«Δεν είναι ευχάριστο», μουρμούρισε η Ηλαίην. Τρία χρόνια στο.. Για μια στιγμή. Η Μπαρασίλ και ο Άνσελαν; Δεν μπορεί να ήταν το ίδιο ζευγάρι· το παραμύθι εκείνο δεν έλεγε ότι η Μπαρασίλ ήταν Άες Σεντάι. Όμως είχε διαβάσει δυο διαφορετικές εκδοχές, και είχε ακούσει τον Θομ να εξιστορεί μια τρίτη, και σ’ όλες η Μπαρασίλ είχε αναλάβει μια μακρά και κοπιαστική υπηρεσία για να κερδίσει την αγάπη του Άνσελαν. Δυο χιλιάδες χρόνια άλλαζαν πολλά σε μια ιστορία.
«Καθόλου ευχάριστο», συμφώνησε η Μπιργκίτε, και ξαφνικά τα μάτια της πλάτυναν όλο αθωότητα στο χλωμό πρόσωπό της. «Φαντάζομαι, εφόσον θέλεις να κρατήσω το φρικτό μυστικό σου, ότι δεν θα με ταλαιπωρείς όπως κάποιες Άες Σεντάι ταλαιπωρούν τους Πρόμαχους τους. Δεν θα ήταν σωστό να με πιέσεις να το πω μόνο και μόνο για να γλιτώσω από σένα».
Η Ηλαίην ύψωσε ενστικτωδώς το πηγούνι. «Αυτό μοιάζει με απειλή. Δεν δέχομαι απειλές, είτε από σένα είτε από οποιονδήποτε άλλο. Αν νομίζεις―»
Η γυναίκα που είχε ξαπλώσει την έπιασε από το μπράτσο και τη διέκοψε με απολογητικό ύφος· η λαβή της φαινόταν να έχει δυναμώσει. «Σε παρακαλώ. Δεν το εννοούσα έτσι. Ο Γκάινταλ ισχυρίζεται ότι έχω αίσθηση του χιούμορ σαν πέτρα που την πετάς σε κύκλο-σότζα». Ένα σύννεφο ταξίδεψε στο πρόσωπό της στο άκουσμα του ονόματος του Γκάινταλ, και χάθηκε. «Μου έσωσες τη ζωή, Κόρη-Διάδοχε του Άντορ. Θα φυλάξω το μυστικό σου και θα σε υπηρετήσω ως Πρόμαχος. Και θα είμαι φίλη σου, αν με αφήσεις».
«Θα είμαι περήφανη να σ’ έχω φίλη». Κύκλος-σότζα; Θα ρωτούσε κάποια άλλη φορά. Μπορεί η Μπιργκίτε να είχε δυναμώσει, αλλά χρειαζόταν ανάπαυση, όχι ερωτήσεις. «Και Πρόμαχο». Της φαινόταν ότι πράγματι θα διάλεγε το Πράσινο Άτζα· εκτός των άλλων, ήταν ο μόνος τρόπος που θα μπορούσε να δεσμεύσει τον Ραντ. Το όνειρο ήταν καθαρό στο μυαλό της, και σκόπευε να τον πείσει να το δεχθεί, είτε με τον έναν τρόπο είτε με τον άλλο. «Ίσως θα μπορούσες να... συγκρατήσεις λίγο... την αίσθηση του χιούμορ σου;»
«Θα προσπαθήσω». Η Μπιργκίτε το είχε πει σαν να έλεγε ότι θα προσπαθούσε να σηκώσει ένα βουνό. «Αλλά για να είμαι Πρόμαχός σου, ακόμα και στα κρυφά, πρέπει να γίνω Πρόμαχός σου. Δυοκολεύεσαι να κρατήσεις τα μάτια σου ανοιχτά. Είναι ώρα να κοιμηθείς». Τα φρύδια και το πηγούνι της Ηλαίην υψώθηκαν ταυτόχρονα, όμως η άλλη δεν της έδωσε ευκαιρία να μιλήσει. «Μεταξύ πολλών άλλων, είναι δουλειά του Πρόμαχου να λέει στην Άες Σεντάι του —της― πότε κουράζει πολύ τον εαυτό της. Κι επίσης να προσθέτει λίγη επιφυλακτικότητα, όταν εκείνη νομίζει ότι μπορεί να μπει στο Χάσμα του Χαμού. Και να προφυλάσσει τη ζωή της, για να κάνει η Άες Σεντάι αυτό που πρέπει. Θα τα κάνω όλα αυτά για σένα. Μη φοβάσαι ότι έχεις αφήσει τα νώτα σου ακάλυπτα όταν είμαι κοντά σου, Ηλαίην».