Αφηγήθηκε γοργά τα πάντα, καθώς διέσχιζαν το πλήθος, κόβοντας απότομα την Ηλαίην, η οποία αναφωνούσε όλο και πιο δύσπιστα, απαντώντας στις ερωτήσεις τους όσο πιο λιγόλογα μπορούσε. Παρά το γρήγορο ενδιαφέρον για τις αλλαγές στο θρόνο της Γκεάλνταν, η Ηλαίην συγκέντρωσε την προσοχή της στο τι ακριβώς είχε πει ο Γκάλαντ και γιατί η Νυνάβε ήταν τόσο ανόητη, ώστε να έχει προσεγγίσει τον Προφήτη, όποιος κι αν ήταν αυτός. Εκείνη η λέξη —«ανόητη»― εμφανιζόταν τόσο συχνά, που η Νυνάβε αναγκάστηκε να βάλει γερό χαλινάρι στα νεύρα της. Ίσως αμφέβαλλε για το αν μπορούσε να χαστουκίσει την Μπιργκίτε, αλλά η Ηλαίην δεν είχε τέτοια προστασία, ανεξάρτητα από το αν ήταν Κόρη-Διάδοχος. Μερικές επαναλήψεις ακόμα, και η μικρή θα το ανακάλυπτε. Η Μπιργκίτε ενδιαφερόταν περισσότερο για τις προθέσεις του Μασέμα από τη μια και των Σιναρανών από την άλλη. Απ’ ό,τι φαινόταν, είχε ανταμώσει Μεθορίτες σε προηγούμενες ζωές της, αν και τα έθνη τους είχαν αλλιώτικα ονόματα, και γενικά είχε καλή γνώμη γι’ αυτούς. Δεν έλεγε πολλά, αλλά έδειχνε να εγκρίνει ότι η Νυνάβε είχε κρατήσει τους Σιναρανούς.
Η Νυνάβε περίμενε ότι θα ταράζονταν με την είδηση για το Σαλιντάρ, ότι θα ενθουσιάζονταν, οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτό που συνέβη. Η Μπιργκίτε το πήρε για δεδομένο, σαν να της είχε πει ότι το βράδυ θα δειπνούσαν με τον Θομ και τον Τζούιλιν. Προφανώς, σκόπευε να πάει όπου θα πήγαινε η Ηλαίην, και τα υπόλοιπα δεν είχαν σημασία. Η Ηλαίην φαινόταν να αμφιβάλλει. Να αμφιβάλλει!
«Είσαι σίγουρη; Δοκίμασες τόσο σκληρά να θυμηθείς, και... Να, φαίνεται υπερβολικά μεγάλη τύχη να στο αναφέρει συμπτωματικά ο Γκάλαντ».
Η Νυνάβε την αγριοκοίταξε. «Φυσικά και είμαι σίγουρη. Υπάρχουν και συμπτώσεις. Ο Τροχός υφαίνει όπως ο Τροχός το θέλει, όπως ίσως έχεις ακούσει. Θυμάμαι τώρα που το είχε αναφέρει και στη Σιέντα, αλλά μέσα στην ανησυχία μου για τη δική σου ανησυχία για τον Γκάλαντ, δεν―» Σταμάτησε απότομα.
Είχαν φτάσει σε μια μακριά, στενή περιοχή κοντά στον βόρειο τοίχο, που την έκλειναν σχοινιά. Στη μια άκρη έστεκε κάτι σαν τμήμα ξύλινου φράχτη, πλάτους δύο βημάτων και ύψους άλλων δύο. Άνθρωποι στεκόταν στα σκοινιά, σε βάθος τεσσάρων σειρών, με παιδιά να σκύβουν μπροστά, να κρατούν τους πατέρες τους από τα πόδια ή τις μητέρες από τα φουστάνια. Αχός ακούστηκε, καθώς εμφανίστηκαν οι τρεις γυναίκες. Η Νυνάβε θα σταματούσε επιτόπου, όμως η Μπιργκίτε την είχε από το μπράτσο και ή θα περπατούσε ή θα την έσερναν.
«Νόμιζα ότι πηγαίναμε στην άμαξα», είπε ξεψυχισμένα. Όπως μιλούσε απορροφημένη, δεν είχε προσέξει πού πήγαιναν.
«Όχι, εκτός αν θες να σημαδέψω στο σκοτάδι», αποκρίθηκε η Μπιργκίτε. Φαινόταν πρόθυμη να δοκιμάσει.
Η Νυνάβε ευχήθηκε να είχε πει κάτι άλλο εκτός από τη στριγκή κραυγούλα που άφησε. Το κομμάτι του φράχτη γέμιζε το βλέμμα της καθώς προχωρούσαν στον ανοιχτό χώρο, παραμερίζοντας τους θεατές. Ακόμα και τα μουρμουρητά που δυνάμωναν, ακούγονταν απόμακρα. Ο φράχτης έμοιαζε να απέχει ένα μίλι από κει που θα στεκόταν η Μπιργκίτε.
«Είσαι σίγουρη ότι ορκίστηκε στη... μητέρα μας;» ζήτησε να μάθει με ξινό ύφος η Ηλαίην. Της φαινόταν δυσάρεστο να αναγνωρίζει τον Γκάλαντ για αδελφό της, έστω και μ’ αυτόν τον τρόπο.
«Τι; Ναι. Αυτό δεν είπα; Ακου. Αφού ο Λούκα είναι στην πόλη, δεν θα μάθει αν το κάναμε αυτό το πράγμα, παρά μόνο όταν θα είναι πολύ αργά για να...» Η Νυνάβε ήξερε ότι παραμιλούσε, αλλά δεν μπορούσε να σταματήσει τη γλώσσα της. Με κάποιον τρόπο, δεν είχε συνειδητοποιήσει πόσο μακριά ήταν τα εκατό βήματα. Στους Δύο Ποταμούς, οι ενήλικες πάντα έριχναν σε στόχους από διπλή απόσταση. Αλλά, βέβαια, κανείς από εκείνους τους στόχους δεν ήταν ποτέ η Νυνάβε. «Θέλω να πω, είναι πολύ αργά. Οι σκιές... Η αντηλιά... Πρέπει να το κάνουμε το πρωί. Που το φως θα είναι―»
«Αν ορκίστηκε σ’ αυτήν», μπήκε στη μέση η Ηλαίην, σαν να μην άκουγε, «τότε θα τηρήσει την υπόσχεσή του, ό,τι και να γίνει. Θα προτιμούσε να πατήσει όρκο για τη σωτηρία και την αναγέννηση του, παρά αυτόν. Νομίζω... όχι, ξέρω ότι μπορούμε να τον εμπιστευτούμε». Δεν έδειχνε να της αρέσει αυτό.
«Το φως είναι μια χαρά», είπε η Μπιργκίτε και η γαλήνια φωνή της είχε μια υποψία γέλιου. «Μπορεί να το δοκιμάσω με δεμένα τα μάτια. Νομίζω ότι αυτός ο κόσμος θα θέλει να μοιάζει το νούμερο δύσκολο».