«Ποιος ξέρει; Ο Ρούαρκ δεν ξέρει περισσότερα από μένα και, αν οι Σοφές ξέρουν, δεν μας το λένε. Το μόνο βέβαιο είναι ότι ο Κουλάντιν δεν πάει πουθενά».
Πάλι ο Κουλάντιν. Ο Ματ ανασάλεψε αμήχανα κι έκανε μισό βήμα προς την έξοδο. Όχι, θα έμενε να περιμένει. Στύλωσε το βλέμμα του στους χάρτες και προσποιήθηκε ότι τους μελετούσε σε βάθος. Ίσως ο Λαν να τον άφηνε στην ησυχία του. Απλώς ήθελε να πει στον Ραντ ό,τι είχε να πει και θα έφευγε.
Ο Πρόμαχος όμως φαινόταν να έχει όρεξη για κουβέντα. «Τι γνώμη έχεις, αφέντη Βάρδε; Πρέπει αύριο να χιμήξουμε στον Κουλάντιν μ’ όλες μας τις δυνάμεις και να τον συντρίψουμε;»
«Κι αυτό το σχέδιο μου φαίνεται καλό σαν τα υπόλοιπα», απάντησε βλοσυρά ο Νατάελ. Άδειασε μονορούφι το κύπελλό του, έπιασε την άρπα και άρχισε να παίζει κάτι σκοτεινό και πένθιμο. «Δεν οδηγώ στρατούς, Πρόμαχε. Δεν προστάζω τίποτα εκτός από τον εαυτό μου, και αυτόν όχι πάντα».
Ο Ματ μούγκρισε και ο Λαν τον κοίταξε, προτού συνεχίσει να μελετά τους χάρτες. «Δεν νομίζεις ότι είναι καλό σχέδιο; Γιατί όχι;»
Το είπε με τόσο ανέμελο τόνο, ώστε ο Ματ απάντησε προτού προφτάσει να το σκεφτεί. «Δύο λόγοι. Αν περικυκλώσεις τον Κουλάντιν και τον παγιδεύσεις ανάμεσα σε σένα και στην πόλη, μπορεί να τον λιώσεις πάνω της». Πόσο θα αργούσε ο Ραντ; «Αλλά μπορεί επίσης να τον κάνεις να περάσει τα τείχη. Απ’ ό,τι άκουσα, δυο φορές παραλίγο θα τα περνούσε, ακόμα και χωρίς μεταλλωρύχους και πολιορκητικές μηχανές, ενώ η πόλη κρέμεται από μια κλωστή». Θα έλεγε ό,τι είχε να πει και θα έφευγε, αυτό ήταν. «Αν τον πιέσεις πολύ, θα βρεθείς να πολεμάς μέσα στην Καιρχίν. Άσχημο πράγμα να πολεμάς μέσα σε πόλη. Σκοπός είναι να σώσεις το μέρος, όχι να αποτελειώσεις την καταστροφή του». Τα χαρτάκια που ήταν απλωμένα στους χάρτες, οι ίδιοι οι χάρτες, το ξεκαθάριζαν αυτό.
Έσμιξε τα φρύδια και γονάτισε με τους αγκώνες στα γόνατά του. Ο Λαν έσκυψε πλάι του, όμως αυτός σχεδόν δεν τον πρόσεξε. Παρακινδυνευμένο πρόβλημα. Και συναρπαστικό. «Το καλύτερο είναι να τον απωθήσεις. Χτύπα τον κυρίως από νότια». Έδειξε τον ποταμό Γκάελιν· αυτός χυνόταν στον Αλγκουένυα, μερικά μίλια βορειότερα της πόλης. «Υπάρχουν γέφυρες εκεί πάνω. Άσε στους Σάιντο ανοιχτό πέρασμα προς τα κει. Πάντα να αφήνεις διέξοδο, εκτός αν θέλεις να δεις πόσο σκληρά θα πολεμήσει ένας που δεν έχει τίποτα να χάσει». Το δάχτυλό του κύλησε προς τα ανατολικά. Εκεί φαινόταν να υπάρχουν κυρίως δασώδεις λόφοι. Μάλλον δεν θα ήταν διαφορετικοί από αυτούς εδώ πέρα. «Μια δύναμη που θα τους σταματούσε σ’ αυτή την πλευρά του ποταμού, θα εξασφάλιζε ότι θα πάνε προς τις γέφυρες, αν είναι αρκετά μεγάλη και σωστά τοποθετημένη. Από τη στιγμή που θα αρχίσουν να μετακινούνται, ο Κουλάντιν δεν θα θελήσει να πολεμήσει με κάποιον μπροστά του, ενώ εσύ θα έρχεσαι από πίσω». Ναι. Σχεδόν ακριβώς όπως στο Τζέντζε. «Εκτός αν είναι εντελώς ηλίθιος. Μπορεί να φτάσουν με σχηματισμό ως το ποτάμι, αλλά οι γέφυρες θα τον διαλύσουν. Δεν βλέπω τους Αελίτες να κολυμπάνε ή, έστω, να ψάχνουν για περάσματα. Διατήρησε την πίεση, σπρώξ’ τους να περάσουν. Με λίγη τύχη, θα τους κυνηγάς ως τα βουνά». Ήταν, επίσης, σαν τους Πόρους του Κουάινταϊ, προς το τέλος των Πολέμων των Τρόλοκ, και περίπου στην ίδια κλίμακα. Δεν διέφερε και πολύ από το Τόρα Σαν. Ή το Χάσμα του Σουλμάιν, προτού βρει το ρυθμό του ο Άρτουρ ο Γερακόφτερος. Τα ονόματα πετούσαν στο μυαλό του, εικόνες από ματωμένα πεδία μαχών, ξεχασμένα ακόμα και από τους ιστορικούς. Έτσι απορροφημένος όπως ήταν από το χάρτη, έμοιαζαν μονάχα με δικές του θύμησες. «Πολύ κρίμα που δεν έχεις κι άλλο ιππικό. Το ελαφρύ ιππικό είναι το καλύτερο για παρενόχληση. Τους χτυπάς στα πλάγια, τους κάνεις να τρέχουν δίχως να σταματούν, και δεν τους επιτρέπεις να σταθούν και να οργανωθούν για να πολεμήσουν. Όμως οι Αελίτες θα τα καταφέρουν σχεδόν εξίσου καλά».
«Κι ο άλλος λόγος;» ρώτησε χαμηλόφωνα ο Λαν.
Ο Ματ τώρα είχε παρασυρθεί. Αυτό που ένιωθε για τα στοιχήματα ήταν κάτι παραπάνω από απλή ευχαρίστηση, και η μάχη ήταν ένα στοίχημα, που μπροστά της το να παίζεις ζάρια σε καπηλειά ήταν κάτι για παιδιά και ξεδοντιάρηδες ανίκανους. Εδώ διακυβεύονταν ζωές, η δική σου και άλλων, ανθρώπων που δεν ήταν καν εκεί. Αν έκανες λάθος στο στοίχημα, αν στοιχημάτιζες ανόητα, πέθαιναν πόλεις ή ολόκληρα έθνη. Η πένθιμη μελωδία που έπαιζε ο Νατάελ ήταν άκρως ταιριαστή. Κι επίσης, ήταν ένα παιχνίδι που έκανε το αίμα σου να κυλήσει γοργά.