Όχι. Δεν θα άρχιζε να σκέφτεται τους φίλους του, αυτά που θα έπρεπε να τους κάνει προτού τελείωναν όλα. Ακόμα κι αν άφηνε τη μάχη κατά μέρος, υπήρχαν πολλά για να τον απασχολήσουν, πράγματα για τα οποία μπορούσε να κάνει κάτι. Η απουσία των Καιρχινών σημαιών πάνω από την Καιρχίν υπογράμμιζε ένα σημαντικό πρόβλημα και οι συνεχιζόμενες αψιμαχίες με τους Αντορίτες ένα άλλο. Οι στόχοι του Σαμαήλ απαιτούσαν εξέταση, και...
Οι αρχηγοί μπήκαν μέσα, δίχως ορισμένη σειρά. Αυτή τη φορά μπήκε πρώτος ο Ντηάρικ, ενώ ο Ρούαρκ και ο Έριμ έμειναν πίσω με τον Λαν. Ο Μπρούαν και ο Τζέραν πήραν τις θέσεις δίπλα στον Ραντ. Δεν τους απασχολούσε ποιος είχε το προβάδισμα μεταξύ τους, κι έμοιαζαν να θεωρούν τον Ααν’αλάιν έναν απ’ αυτούς.
Ο Γουίραμον μπήκε τελευταίος, με τους νεαρούς άρχοντες κατά πόδας, κατσουφιασμένος και σφίγγοντας τα χείλη. Η πρωτοκαθεδρία γι’ αυτόν είχε μεγάλη σημασία. Μουρμουρίζοντας μέσα από το λαδωμένο γένι του, έκανε το γύρο της εστίας και πήρε θέση πίσω από τον Ραντ. Ώσπου τα ανέκφραστα βλέμματα των αρχηγών τσάκισαν το καβούκι του. Μεταξύ των Αελιτών, ένας στενός συγγενής ή ένας εν κοινωνία αδελφός ίσως καθόταν σε τέτοια θέση, εφόσον υπήρχε το ενδεχόμενο ενός πισώπλατου μαχαιρώματος. Κοίταξε πάλι συνοφρυωμένος τον Τζέραν και τον Ντηάρικ, σαν να περίμενε κάποιον απ’ αυτούς να του κάνει χώρο.
Στο τέλος ο Μπάελ ένευσε στο μέρος δίπλα του, στην απέναντι μεριά των χαρτών από τον Ραντ, και ύστερα από μια παύση, ο Γουίραμον πήγε εκεί και κάθισε σταυροπόδι, με αλύγιστο κορμί, κοιτώντας ευθεία μπροστά και μοιάζοντας σαν να είχε καταπιεί αμάσητο ένα άγουρο δαμάσκηνο. Οι νεότεροι Δακρυνοί στάθηκαν εξίσου άκαμπτοι πίσω του κι ο ένας είχε την αξιοπρέπεια να δείξει την ντροπή του.
Ο Ραντ τον πρόσεξε, αλλά δεν είπε λέξη, μόνο γέμισε την πίπα του με ταμπάκ και άρπαξε το σαϊντίν, ίσα-ίσα για να την ανάψει. Έπρεπε να κάνει κάτι για τον Γουίραμον· ο άνθρωπος αυτός όξυνε τα παλιά προβλήματα και δημιουργούσε νέα. Τίποτα δεν τάραζε το πρόσωπο του Ρούαρκ, όμως οι εκφράσεις των υπολοίπων διακυμαίνονταν, με τον Χαν να κάνει μια ξινή γκριμάτσα αηδίας και τον Έριμ να έχει ένα παγερό βλέμμα, σαν έτοιμος να χορέψει τα δόρατα εκεί μπροστά κι αμέσως. Ίσως υπήρχε τρόπος για να ξεφορτωθεί ο Ραντ τον Γουίραμον και ταυτοχρόνως να κάνει το πρώτο βήμα για να λύσει άλλο ένα από τα προβλήματά του.
Με τον Ραντ να δίνει το παράδειγμα, ο Λαν και οι αρχηγοί άρχισαν να γεμίζουν τις πίπες τους.
«Βλέπω ανάγκη μόνο για μικροαλλαγές», είπε ο Μπάελ, ρουφώντας την πίπα του για να ανάψει, και δέχτηκε ένα άγριο βλέμμα από τον Χαν, όπως συνήθως.
«Άραγε, αυτές οι μικροαλλαγές αφορούν στο Γκόσιεν ή μήπως σε κάποια άλλη φατρία;»
Ο Ραντ έδιωξε τον Γουίραμον από το νου του κι έσκυψε να ακούσει, καθώς συζητούσαν τι έπρεπε να αλλάξει τώρα, που είχαν δει από άλλη οπτική το πεδίο της μάχης. Πού και πού, όλο και κάποιος αρχηγός κοίταζε στιγμιαία τον Νατάελ, και το φευγαλέο στένεμα των ματιών ή το σφίξιμο του στόματος έδειχναν ότι η θρηνητική μουσική άγγιζε κάτι μέσα του. Ακόμα και οι Δακρυνοί έκαναν λυπημένες γκριμάτσες. Οι ήχοι έφταναν στον Ραντ, χωρίς να αγγίζουν τίποτα όμως. Τα δάκρυα ήταν πλέον μια πολυτέλεια που δεν μπορούσε να έχει, ούτε καν μέσα του.
43
Αυτό το Μέρος, Αυτή η Μέρα
Το άλλο πρωί ο Ραντ σηκώθηκε και ντύθηκε πολύ προτού φωτίσει. Στην πραγματικότητα δεν είχε κοιμηθεί, και δεν ήταν η Αβιέντα αυτή που τον είχε κρατήσει ξύπνιο, παρ’ όλο που είχε αρχίσει να ξεντύνεται, προτού αυτός προλάβει να σβήσει τις λάμπες, και, όταν τις είχε σβήσει, εκείνη αμέσως είχε ανάψει μια διαβιβάζοντας, και τον είχε μαλώσει, λέγοντας του ότι μπορεί αυτός να έβλεπε στο σκοτάδι αλλά εκείνη όχι. Δεν της είχε απαντήσει, και ώρες αργότερα, μόλις που είχε προσέξει όταν αυτή σηκώθηκε, μια ολόκληρη ώρα πριν απ’ αυτόν, για να ντυθεί και να φύγει. Δεν του πέρασε καν από το νου να αναρωτηθεί πού πήγαινε.