«Είναι λογικό, Ραντ», είπε η Εγκουέν από κει που στεκόταν. «Αν η μάχη τελειώσει γρηγορότερα με έναν να χρησιμοποιεί τη Δύναμη, τότε με τρεις θα τελειώσει ακόμα πιο γρήγορα. Κι εσύ είσαι δυνατότερος από την Αβιέντα κι από μένα μαζί». Από τον τόνο της, δεν της άρεσε καθόλου να το λέει αυτό. Η Αβιέντα δεν είπε τίποτα, όμως έλεγε πολλά η στάση που είχε πάρει.
«Αυτό είναι γελοίο», είπε βλοσυρά ο Ραντ. «Αφήστε με να περάσω και πηγαίνετε στις καθορισμένες θέσεις σας».
Η Σούλιν δεν υποχώρησε καθόλου. «Οι Φαρ Ντάραϊς Μάι φέρουν την τιμή του Καρ’α’κάρν», είπε γαλήνια και οι άλλες το επανέλαβαν. Όχι πιο δυνατά, αλλά από τόσες γυναικείες φωνές ακούστηκε σαν μπουμπουνητό. «Οι Φαρ Ντάραϊς Μάι φέρουν την τιμή του Καρ’α’κάρν. Οι Φαρ Ντάραϊς Μάι φέρουν την τιμή του Καρ’α’κάρν».
«Είπα, αφήστε με να περάσω», απαίτησε αυτός τη στιγμή που έσβησε ο ήχος.
Λες και είχε να πει να ξαναρχίσουν, το έκαναν. «Οι Φαρ Ντάραϊς Μάι φέρουν την τιμή του Καρ’α’κάρν. Οι Φαρ Ντάραϊς Μάι φέρουν την τιμή του Καρ’α’κάρν». Η Σούλιν απλώς στεκόταν εκεί και τον κοίταζε.
Έπειτα από μια στιγμή, ο Λαν έσκυψε και μουρμούρισε ξερά, «Η γυναίκα δεν παύει να είναι γυναίκα επειδή κρατάει δόρυ. Γνώρισες ποτέ κάποια που να μπορείς να την μεταπείσεις απ’ αυτό που ήθελε πραγματικά; Κάνε πίσω, αλλιώς θα φάμε όλη τη μέρα εδώ με σένα να τσακώνεσαι και αυτές να το επαναλαμβάνουν». Ο Πρόμαχος δίστασε και μετά πρόσθεσε, «Εκτός αυτού, είναι όντως λογικό».
Η Εγκουέν άνοιξε το στόμα και η ψαλμωδία έσβησε για άλλη μια φορά, όμως η Αβιέντα την έπιασε από το μπράτσο και της ψιθύρισε μερικές κουβέντες και η Εγκουέν τελικά δεν είπε τίποτα. Ο Ραντ όμως ήξερε τι ήθελε να πει. Θα τον έλεγε πεισματάρη, ξεροκέφαλο, κάτι τέτοιο.
Το πρόβλημα ήταν ότι είχε αρχίσει να νιώθει έτσι ακριβώς. Ήταν όντως λογικό να πάει στον πύργο. Δεν είχε τίποτα να κάνει αλλού —η μάχη τώρα ήταν στα χέρια των αρχηγών και της μοίρας― και θα ήταν πιο χρήσιμος στο να διαβιβάζει, παρά αν τριγυρνούσε με το άλογο, ελπίζοντας να ανταμώσει τον Κουλάντιν. Αν το γεγονός ότι ήταν τα’βίρεν μπορούσε να φέρει μπροστά του τον Κουλάντιν, αυτό θα γινόταν οπουδήποτε, ακόμα και στον πύργο. Δεν ήταν βέβαια πολύ πιθανό ότι θα έβλεπε τον Αελίτη, αφού είχε διατάξει όλες τις Κόρες να υπερασπιστούν τον πύργο.
Πώς όμως θα έκανε πίσω και θα κρατούσε λίγη αξιοπρέπεια μετά από αυτή την κορδωμένη πόζα του; «Αποφάσισα ότι μπορώ να βοηθήσω καλύτερα από τον πύργο», είπε κι ένιωσε το πρόσωπό του να καίει.
«Όπως προστάζει ο Καρ’α’κάρν», αποκρίθηκε η Σούλιν δίχως ίχνος κοροϊδίας, σαν να ήταν εξαρχής δική του η ιδέα. Ο Λαν ένευσε κι εξαφανίστηκε, καθώς οι Κόρες του άνοιγαν ένα στενό πέρασμα.
Το χάσμα έκλεισε αμέσως πίσω από τον Λαν, όμως, και όταν άρχισαν να προχωρούν, ο Ραντ δεν είχε άλλη επιλογή παρά να πάει μαζί τους, αν και η πρόθεση του ήταν διαφορετική. Θα μπορούσε να διαβιβάσει, φυσικά, να πετάξει Φωτιά ή να τις σωριάσει κάτω με Αέρα, όμως αυτός δεν ήταν τρόπος να συμπεριφέρεται σε ανθρώπους που ήταν με το μέρος του, πόσο μάλλον σε γυναίκες. Εκτός αυτού, δεν ήξερε πώς μπορούσε να τις αναγκάσει να τον αφήσουν, εκτός από το να τις σκοτώσει, και ίσως ούτε έτσι. Εν πάση περιπτώσει, τελικά είχε αποφασίσει ότι θα φαινόταν πιο χρήσιμος στον πύργο.
Η Εγκουέν και η Αβιέντα ήταν σιωπηλές σαν τη Σούλιν καθώς προχωρούσαν, και ο Ραντ ήταν ευγνώμων γι’ αυτό. Φυσικά, ένας λόγος για τη σιωπή τους ήταν ότι ανηφόριζαν και κατηφόριζαν τους λόφους μέσα στο σκοτάδι και προσπαθούσαν να μη σκοντάψουν. Η Αβιέντα πού και που μουρμούριζε κάτι που ο Ραντ σχεδόν δεν μπορούσε να ακούσει, κάτι θυμωμένο για τις φούστες. Αλλά καμία τους δεν τον περιγελούσε που είχε υποχωρήσει δημοσίως. Παρ’ όλο που μπορεί αυτό να συνέβαινε αργότερα. Οι γυναίκες χαίρονταν να σου καρφώνουν βαθιά το μαχαίρι τη στιγμή που νόμιζες ότι ο κίνδυνος είχε περάσει.
Ο ουρανός είχε γίνει σταχτής και, καθώς ο ξύλινος πύργος εμφανιζόταν μπροστά τους, ψηλά, πάνω από τα δένδρα, ο Ραντ έσπασε μόνος του τη σιωπή. «Δεν περίμενα ότι θα συμμετείχες κι εσύ, Αβιέντα. Νόμιζα πως μου είχες πει ότι οι Σοφές δεν αναμιγνύονται σε μάχες». Ήταν σίγουρος πως έτσι του είχε πει. Μια Σοφή μπορούσε να διασχίσει το πυκνότερο σημείο της μάχης άθικτη και να μπει σε οποιοδήποτε φρούριο και κρυψώνα μιας φατρίας που είχε βεντέτα αίματος με τη δική της, αλλά η ίδια δεν πολεμούσε και σίγουρα όχι διαβιβάζοντας. Προτού έρθει ο Ραντ στην Ερημιά, οι περισσότεροι Αελίτες δεν ήξεραν ότι μερικές Σοφές μπορούσαν να διαβιβάζουν, αν και υπήρχαν φήμες για παράξενες ικανότητες, και μερικές φορές κάτι που στους Αελίτες θύμιζε διαβίβαση.
«Ακόμα δεν είμαι Σοφή», απάντησε εκείνη με ευχάριστο ύφος, σιάζοντας το επώμιό της. «Αφού μπορεί να κάνει κάτι τέτοιο μια Άες Σεντάι σαν την Εγκουέν, τότε μπορώ να το κάνω κι εγώ. Το κανόνισα σήμερα το πρωί, ενώ εσύ κοιμόσουν, αλλά το σκεφτόμουν από τότε που το πρωτοζήτησες από την Εγκουέν».