Η αλήθεια ήταν ότι δεν είχε σημασία αν έκανε λάθος. Ακόμη κι έτσι, πάλι η κατάληξη θα ήταν προς όφελός του. Ίσως ακόμη περισσότερο απ’ ό,τι αν είχε δίκιο. Με λίγη τύχη, θα συνέτριβε τον Λευκό Πύργο με τρόπο που δεν θα μπορούσε να αναβιώσει ποτέ, θα διέλυε και θα απομόνωνε τις μάγισσες έτσι, ώστε η εξόντωση τους θα ήταν παιχνιδάκι. Ο αλ’Θόρ σίγουρα θα άρχιζε να παραπαίει τότε, παραμένοντας αρκετά ισχυρός ώστε να μπορεί να αποτελεί μοχλό πίεσης. Κι ο Νάιαλ θα ακολουθούσε σχετικά πιστά την αλήθεια. Σχετικά.
Δίχως να τραβήξει το βλέμμα από τα λάβαρα, είπε, «Το σχίσμα του Πύργου είναι πραγματικό. Το Μαύρο Άτζα σήκωσε κεφάλι, οι νικήτριες έχουν στα χέρια τους τον Πύργο κι οι χαμένες εκδιώχθηκαν και γλείφουν τις πληγές τους στο Σαλιντάρ». Κοίταξε τον Μπάλγουερ και σχεδόν χαμογέλασε. Άλλο Τέκνο θα είχε διαμαρτυρηθεί πως δεν υπήρχε Μαύρο Άτζα ή, μάλλον, ότι όλες οι μάγισσες ήταν Σκοτεινόφιλες· ακόμα κι ο πιο πρόσφατα νεοσύλλεκτος αυτό θα έκανε. Ο Μπάλγουερ απλώς έμεινε να τον κοιτάζει, σαν να μην είχε βλασφημήσει ενάντια σε ό,τι αντιπροσώπευαν τα Τέκνα. «Η μόνη απόφαση που έχουμε να πάρουμε είναι αν το Μαύρο Άτζα νίκησε ή έχασε. Νομίζω πως νίκησαν. Ο περισσότερος κόσμος θα θεωρεί πραγματικές Άες Σεντάι όποιες έχουν τον Λευκό Πύργο. Ας συνδέει τις πραγματικές Άες Σεντάι με το Μαύρο Άτζα. Ο αλ’Θόρ είναι δημιούργημα του Πύργου, σκεύος του Μαύρου Άτζα». Πήρε το ποτήρι του από το τραπέζι κι ήπιε μια γουλιά· δεν τον δρόσισε καθόλου. «Ίσως μπορώ να το συνδέσω με τον λόγο που δεν έχω κάνει ακόμα καμία κίνηση εναντίον του Σαλιντάρ». Μέσω απεσταλμένων, χρησιμοποιούσε την αποτυχία του να κινηθεί ως απόδειξη του πόσο σοβαρή θεωρούσε την απειλή του αλ’Θόρ· ήταν διατεθειμένος να αφήσει τις μάγισσες να συγκεντρωθούν στο κατώφλι της Αμαδισία παρά να αποσπάσει την προσοχή του από τον κίνδυνο του ψεύτικου Δράκοντα. «Οι γυναίκες εκεί, φρικιώντας ύστερα από τόσα χρόνια για την εξάπλωση του Μαύρου Άτζα, απορρίπτοντας επιτέλους το κακό στο οποίο ήταν αναμεμιγμένες τόσον...» Η επινοητικότητά του εξαντλήθηκε —όλες ήταν υπηρέτριες του Σκοτεινού· ποιο κακό, άραγε, θα απέρριπταν;— αλλά έπειτα από μια στιγμή, ο Μπάλγουερ ανέλαβε τη συνέχεια.
«Μπορεί να αποφάσισαν να προσφύγουν στο έλεος του Άρχοντά μου, ακόμα και να ζητήσουν προστασία από τον Άρχοντά μου. Είναι οι ηττημένες σε μια εξέγερση, πιο αδύναμες από τους εχθρούς τους, φοβούμενες πως θα συντριβούν· αυτός που πέφτει από τον γκρεμό στον βέβαιο θάνατό του θα απλώσει χέρι ακόμα και στον χειρότερο εχθρό του. Ίσως...» Ο Μπάλγουερ χτύπησε συλλογισμένος τα κοκαλιάρικα δάχτυλά του στα χείλη του. «Ίσως είναι έτοιμες να αποκηρύξουν τα αμαρτήματά τους και να απαρνηθούν την ιδιότητά τους ως Άες Σεντάι;»
Ο Νάιαλ τον κοίταξε. Υποψιαζόταν ότι τα αμαρτήματα των Τάιμ ήταν ένα από τα πράγματα στα οποία δεν πίστευε ο Μπάλγουερ. «Αυτό είναι παράλογο», είπε ανέκφραστα. «Τέτοια πράγματα περίμενα ότι θα τ’ άκουγα από τον Ομέρνα».
Ο γραμματέας δεν έχασε τη σοβαρή έκφρασή του, αλλά άρχισε να τρίβει τα χέρια του, όπως έκανε όταν ένιωθε προσβεβλημένος. «Ίσως αυτά τα λόγια θα περίμενε να ακούσει ο Άρχοντάς μου από εκείνον, όμως δεν παύουν να είναι ακριβώς αυτά που θα επαναληφθούν εκεί που θα στήσει αυτί, στους δρόμους κι εκεί που οι ευγενείς κουτσομπολεύουν πίνοντας κρασί. Σ’ αυτά τα μέρη, δεν γελούν με το παράλογο· ακούνε προσεκτικά. Κάτι που παραείναι παράλογο για να το πιστέψουν, το πιστεύουν επειδή παραείναι παράλογο για να είναι ψέμα».
«Πώς θα το παρουσίαζες; Δεν θα αρχίσω φήμες για δοσοληψίες ανάμεσα στα Τέκνα και τις Μάγισσες».
«Θα ήταν απλώς φήμες, Άρχοντά μου». Το βλέμμα του Νάιαλ σκλήρυνε κι ο Μπάλγουερ άπλωσε τα χέρια. «Όπως επιθυμεί ο Άρχοντάς μου. Κάθε φορά που το ξαναλένε θα το στολίζουν, κι έτσι μια απλή ιστορία θα έχει μεγαλύτερη πιθανότητα να επιζήσει ως προς τον πυρήνα της. Προτείνω τέσσερις φήμες, Άρχοντά μου, όχι μία. Η πρώτη, ότι η διαίρεση του Πύργου προκλήθηκε από τον ξεσηκωμό του Μαύρου Άτζα. Η δεύτερη, ότι το Μαύρο Άτζα νίκησε, κι ελέγχει τον Πύργο. Τρίτον, ότι οι Άες Σεντάι του Σαλιντάρ, με φρίκη κι αηδία, αποκηρύσσουν την ιδιότητά τους ως Άες Σεντάι. Και τέταρτον, ότι σε προσέγγισαν, ζητώντας έλεος και προστασία. Για τους περισσότερους ανθρώπους, η κάθε φήμη θα είναι επιβεβαίωση των υπόλοιπων». Τραβώντας τα πέτα του, ο Μπάλγουερ άφησε ένα στενό, αυτάρεσκο χαμογελάκι.