Ένα αναπάντεχο αεράκι τη φύσηξε στο πρόσωπο, ξαφνιάζοντας την, και κατάλαβε ότι η Λωραίν είχε σκύψει από τη σέλα της και της έκανε αέρα με μια βεντάλια από λευκή δαντέλα. Ήταν μια λυγερόκορμη νεαρή με μαύρα μάτια κάπως υπερβολικά κοντά, κι είχε συνεχώς ένα ψεύτικο μειδίαμα. «Βασίλισσά μου, πρέπει να νιώθεις πολύ ευχάριστα που ο γιος σου έγινε μέλος των Τέκνων του Φωτός. Και που ανέβηκε τόσο γρήγορα στην ιεραρχία».
«Αυτό δεν είναι έκπληξη», είπε η Αλτάλιν, ανεμίζοντας με τη βεντάλια το παχουλό πρόσωπό της. «Ο γιος της Μεγαλειοτάτης σίγουρα θα ανέβαινε γρήγορα, όπως γρήγορα ανεβαίνει ο ήλιος με το μεγαλείο του». Δέχθηκε με απόλαυση τους ψιθύρους επιδοκιμασίας κάποιων από τις υπόλοιπες γυναίκες για το αξιοθρήνητο λογοπαίγνιό της.
Η Μοργκέις διατήρησε με δυσκολία τη γαλήνια έκφραση της. Τα νέα που είχε φέρει ο Νάιαλ την περασμένη βραδιά, σε μια αιφνιδιαστική επίσκεψή του, ήταν σοκαριστικά. Ο Γκάλαντ είχε γίνει Λευκομανδίτης! Τουλάχιστον, ήταν ασφαλής, απ’ ό,τι έλεγε ο Νάιαλ. Αλλά δεν μπορούσε να την επισκεφθεί· τα καθήκοντα ενός Τέκνου του Φωτός τον κρατούσαν μακριά της. Σίγουρα, όμως, θα ήταν μέλος της συνοδείας της, όταν η Μοργκέις θα επέστρεφε στο Άντορ επικεφαλής ενός στρατού από Τέκνα.
Όχι, ο Γκάλαντ δεν ήταν περισσότερο ασφαλής απ’ όσο η Ηλαίην ή ο Γκάγουιν. Ίσως να ήταν λιγότερο. Ας έδινε το Φως να ήταν ασφαλής η Ηλαίην στον Λευκό Πύργο. Ας έδινε το Φως να ήταν ζωντανός ο Γκάγουιν· ο Νάιαλ ισχυριζόταν ότι δεν ήξερε πού ήταν, μόνο ότι δεν βρισκόταν στην Ταρ Βάλον. Ο Γκάλαντ ήταν ένα μαχαίρι στο λαιμό της. Ο Νάιαλ δεν θα είχε ποτέ τη χοντροκοπιά να το υπαινιχθεί, αλλά μια απλή διαταγή του θα έστελνε τον Γκάλαντ σε μέρος όπου σίγουρα θα πέθαινε. Η μόνη προστασία του ήταν ότι ίσως ο Νάιαλ να πίστευε ότι η Μοργκέις δεν νοιαζόταν τόσο πολύ γι’ αυτόν όσο για την Ηλαίην και τον Γκάγουιν.
«Χαίρομαι γι’ αυτόν, αν είναι αυτό που ζητά», είπε με αδιάφορο τόνο. «Αλλά είναι γιος του Τάρινγκεηλ, όχι δικός μου. Ο γάμος μου με τον Τάρινγκεηλ ήταν γάμος ευκολίας για τη χώρα, όπως καταλαβαίνετε. Είναι παράξενο, αλλά τόσον καιρό που είναι νεκρός, σχεδόν δεν μπορώ να θυμηθώ το πρόσωπό του. Ο Γκάλαντ είναι ελεύθερος να κάνει ό,τι νομίζει. Ο Γκάγουιν είναι αυτός που θα γίνει Πρώτος Πρίγκιπας του Σπαθιού όταν η Ηλαίην με διαδεχθεί στον Θρόνο του Λιονταριού». Έδιωξε με μια χειρονομία μια υπηρέτρια που πλησίαζε με ένα ποτήρι σε ένα δίσκο. «Ο Νάιαλ θα μπορούσε τουλάχιστον να μας προσφέρει ένα καλό κρασί». Ένα κύμα από νευρικά γελάκια ήταν η απάντησή τους. Είχε πετύχει ως ένα βαθμό να τις φέρει πιο κοντά της, αλλά καμία δεν θα μπορούσε να προσβάλει έτσι εύκολα τον Πέντρον Νάιαλ, όταν υπήρχε το ενδεχόμενο τα λόγια της να φτάσουν στα αυτιά του. Η Μοργκέις εκμεταλλευόταν κάθε ευκαιρία για να το κάνει αυτό μπροστά τους. Τις έπειθε έτσι για τη γενναιότητά της, κάτι σημαντικό αν ήθελε ποτέ να κερδίσει, έστω κι εν μέρει, την αφοσίωση τους. Ίσως το σημαντικότερο, τουλάχιστον όπως το σκεφτόταν, ήταν ότι έτσι συντηρούσε την ψευδαίσθηση ότι δεν ήταν φυλακισμένη του Νάιαλ.