«Ίσως την επόμενη φορά να θυμηθείτε αυτά που σας λέω», είπε γαλήνια ο Τάιμ, αφήνοντας την ύφανση να χαθεί. «Να θωρακίζεστε ενώ χτυπάτε, αλλιώς μπορεί να σκοτωθείτε μόνοι σας». Έριξε μια ματιά στον Ραντ, λες κι ήξερε από την αρχή ότι βρισκόταν εκεί. «Συνεχίστε», είπε στους μαθητές και ξεκίνησε να πλησιάσει τον Ραντ. Το πρόσωπό του με τη γερακίσια μύτη σήμερα έμοιαζε να έχει μια άσπλαχνη έκφραση.
Ενώ ο Ντάμερ καθόταν μαζί με τους υπόλοιπους στη σειρά, σηκώθηκε ο Έμπεν, με το πρόσωπο γεμάτο κοκκινίλες, τραβώντας νευρικά το μεγάλο αυτί του, καθώς χρησιμοποιούσε Αέρα για να σηκώσει μια άλλη πέτρα από ένα σωρό πιο πέρα. Οι ροές του ταλαντεύονταν κι η πέτρα του έπεσε μια φορά πριν την αφήσει στη θέση της.
«Είναι ασφαλές να τους αφήνεις έτσι μόνους;» ρώτησε ο Ραντ, καθώς τον έφτανε ο Τάιμ.
Η δεύτερη πέτρα εξερράγη σαν την πρώτη, όμως αυτή τη φορά όλοι οι μαθητές είχαν υφάνει ασπίδες. Το ίδιο κι ο Τάιμ, μία που αγκάλιαζε τόσο αυτόν όσο και τον Ραντ. Δίχως λέξη, ο Ραντ άδραξε πάλι το σαϊντίν κι έφτιαξε δική του ασπίδα, παραμερίζοντας την ασπίδα του Τάιμ. Το στόμα του Τάιμ στράβωσε, σχηματίζοντας εκείνη την έκφραση που έμοιαζε με χαμόγελο.
«Είπες να τους ζορίσω, Άρχοντα Δράκοντα, κι εγώ λοιπόν τους ζορίζω. Τους βάζω να κάνουν τα πάντα με τη Δύναμη, τις αγγαρείες τους, τα πάντα. Ο νεότερος χθες το βράδυ έφαγε για πρώτη φορά ζεστό φαΐ. Αν δεν μπορούν να το ζεστάνουν μόνοι τους, το τρώνε κρύο. Για τα περισσότερα πράγματα κάνουν διπλό χρόνο απ’ όσο με το χέρι, αλλά μαθαίνουν τη Δύναμη όσο γρηγορότερα μπορούν, πίστεψέ με. Φυσικά, ακόμα δεν είναι πολλοί».
Αγνοώντας την υπαινισσόμενη ερώτηση, ο Ραντ κοίταξε ολόγυρα. «Πού είναι ο Χάσλιν; Πάλι μεθυσμένος είναι; Σου είπα, μπορεί να πίνει κρασί μόνο το βράδυ». Ο Χένρε Χάσλιν ήταν Δάσκαλος του Σπαθιού στους Φρουρούς της Βασίλισσας, υπεύθυνος για την εκπαίδευση των νεοσύλλεκτων, ώσπου ο Ράχβιν άρχισε να ανασυγκροτεί τους Φρουρούς, διώχνοντας όσους ήταν πιστοί στη Μοργκέις ή στέλνοντας τους να πολεμήσουν στην Καιρχίν. Ο Χάσλιν ήταν γέρος για εκστρατείες, έτσι λοιπόν του έδωσαν μια σύνταξη και του έδειξαν την πόρτα, κι όταν η είδηση του θανάτου της Μοργκέις εξαπλώθηκε στο Κάεμλυν, το έριξε στο κρασί. Αλλά νόμιζε ότι ο Ράχβιν —ο Γκάεμπριλ, όπως τον ήξερε αυτός— ήταν εκείνος που είχε σκοτώσει τη Μοργκέις, όχι ο Ραντ, και μπορούσε να διδάξει. Όταν ήταν ξεμέθυστος.
«Τον έδιωξα», είπε ο Τάιμ. «Τι χρειάζονται τα σπαθιά;» Άλλη μια πέτρα ανατινάχτηκε. «Συνεχώς κινδυνεύω να τρυπηθώ μόνος μου κατά λάθος, και ποτέ δεν ένιωσα την έλλειψη τους. Κι αυτοί τώρα έχουν τη Δύναμη».
Σκότωσέ τον! Σκότωσέ τον τώρα! Η φωνή του Λουζ Θέριν αντήχησε υπόκωφα στο Κενό. Ο Ραντ έσβησε τον αντίλαλο, αλλά δεν μπορούσε να σβήσει το θυμό, που ξαφνικά φάνηκε σαν κέλυφος γύρω από την αδειανοσύνη που τον περιέκλειε. Το Κενό, όμως, στέγνωνε τη φωνή του από συναισθήματα. «Βρες τον, Τάιμ, και φέρε τον πίσω. Πες του ότι άλλαξες γνώμη. Πες το και στους μαθητές. Πες τους ό,τι θέλεις, αλλά τον θέλω εδώ, να κάνει μαθήματα κάθε μέρα. Πρέπει να είναι μέρος του κόσμου, όχι κάτι χώρια του. Τι θα κάνουν αν δεν μπορούν να διαβιβάσουν; Όταν σε είχαν θωρακίσει οι Άες Σεντάι, ίσως είχες καταφέρει να δραπετεύσεις, αν ήξερες πώς να χρησιμοποιείς σπαθί, πώς να μάχεσαι με τα χέρια σου».
«Δραπέτευσα. Να με».
«Σε απελευθέρωσαν μερικοί οπαδοί σου, απ’ ό,τι άκουσα, αλλιώς θα είχες καταλήξει στην Ταρ Βάλον σαν τον Λογκαίν, ειρηνεμένος, Αυτοί εδώ δεν έχουν οπαδούς. Βρες τον Χάσλιν».
Ο άλλος υποκλίθηκε ήρεμα. «Όπως προστάζει ο Άρχοντας Δράκοντας. Αυτό έφερε εδώ τον Άρχοντα Δράκοντα; Ο Χάσλιν και τα σπαθιά;» Μια απειροελάχιστη απόχρωση περιφρόνησης χρωμάτιζε τη φωνή του, όμως ο Ραντ δεν έδωσε σημασία.
«Υπάρχουν Άες Σεντάι στο Κάεμλυν. Οι εξορμήσεις στην πόλη πρέπει να πάψουν, τόσο οι δικές σου όσο και των μαθητών σου. Μόνο το Φως ξέρει τι θα συμβεί, αν κάποιος πετύχει μια Άες Σεντάι κι εκείνη καταλάβει τι είναι». Ή τι θα συνέβαινε αν ο μαθητής αναγνώριζε την Άες Σεντάι, όπως σίγουρα θα συνέβαινε. Μάλλον θα το έβαζε στα πόδια ή θα επιτιθόταν πανικόβλητος, κι είτε έτσι είτε αλλιώς θα αποκαλυπτόταν. Είτε έτσι είτε αλλιώς, θα ήταν η καταδίκη του. Απ’ ό,τι είχε δει ο Ραντ, η κάθε μια από τις δυο Άες Σεντάι μπορούσε να νικήσει οποιονδήποτε από τους μαθητές, σαν να ήταν παιδί.
Ο Τάιμ σήκωσε τους ώμους. «Το να κάνουν στο κεφάλι μιας Άες Σεντάι αυτό που κάνουν στην πέτρα δεν ξεπερνά τις ικανότητες τους, ακόμα και τώρα. Λίγο διαφέρει η ύφανση». Ρίχνοντας μια ματιά πάνω από τον ώμο του, ύψωσε τη φωνή. «Συγκεντρώσου, Άντλεϋ. Συγκεντρώσου». Ο ξερακιανός που στεκόταν μπροστά στους άλλους μαθητές, με τα κοκαλιάρικα χέρια και πόδια του, ξαφνιάστηκε κι έχασε το σαϊντίν, και μετά το ξανάπιασε ψηλαφητά. Άλλη μια πέτρα ανατινάχτηκε ενώ ο Τάιμ ξαναγυρνούσε προς τον Ραντ. «Μια που το συζητάμε, θα μπορούσα εγώ προσωπικά να τις... απομακρύνω... αν δεν σου έρχεται να το κάνεις».