«Τι έκανες, λέει;»
«Τρύπωσα κι έστησα αυτί», είπε χωρίς ένταση η Νυνάβε. «Το μήνυμα που στέλνουν στην Ελάιντα είναι ότι χρειάζονται κι άλλο χρόνο για να το σκεφτούν. Αυτό σημαίνει ότι, αν μη τι άλλο, δεν απορρίπτουν την ιδέα να ξεχάσουν τα περί Κόκκινου Άτζα και Λογκαίν. Δεν ξέρω πώς μπορούν να το κάνουν αυτό, όμως σίγουρα το σκέφτονται. Αν μείνουμε καιρό ακόμα εδώ, ίσως καταλήξουμε να μας παραδώσουν στην Ελάιντα για δωράκι. Τουλάχιστον, αν φύγουμε τώρα, θα μπορέσουμε να πούμε στον Ραντ να μη βασίζεται στην υποστήριξη καμίας Άες Σεντάι. Μπορούμε να του πούμε να μην εμπιστεύεται καμία Άες Σεντάι».
Μ’ ένα χαριτωμένο κατσούφιασμα, η Ηλαίην δίπλωσε τα πόδια κάτω από το κορμί της. «Αφού το συλλογίζονται ακόμα, σημαίνει ότι δεν έχουν αποφασίσει. Νομίζω ότι πρέπει να μείνουμε. Ίσως μπορέσουμε να τις βοηθήσουμε να πάρουν τη σωστή απόφαση. Πέρα απ’ αυτό, αν φύγουμε δεν θα μπορέσεις να σπάσεις το φραγμό σου, εκτός αν θες να πείσεις την Τέοντριν να έρθει μαζί μας».
Η Νυνάβε το αγνόησε αυτό. Σιγά τη δουλειά που είχε κάνει ως τώρα η Τέοντριν. Κουβάδες με νερό. Μια άυπνη νύχτα. Τι θα ακολουθούσε; Η Τέοντριν το είχε πει σχεδόν καθαρά όχι θα δοκίμαζε τα πάντα μέχρι να βρει τι θα έφερνε αποτέλεσμα. «Τα πάντα» ήταν κάτι που δεν πολυάρεσε στη Νυνάβε όπως το σκεφτόταν. «Να τις βοηθήσουμε να αποφασίσουν; Δεν μας ακούνε. Ούτε κι η Σιουάν μας ακούει, που μπορεί να μας έχει στριμωγμένες, αλλά την κρατάμε κι εμείς».
«Εξακολουθώ να πιστεύω ότι πρέπει να μείνουμε. Τουλάχιστον μέχρι να αποφασίσει η Αίθουσα. Μετά, αν έρθουν τα χειρότερα, τουλάχιστον θα μπορούμε να το πούμε στον Ραντ με σιγουριά κι όχι με αμφιβολίες».
«Μα πώς θα το βρούμε; Δεν μπορούμε να βασιζόμαστε στο ότι θα πετύχουμε και δεύτερη φορά το ίδιο παράθυρο. Αν περιμένουμε ώσπου να το ανακοινώσουν, ίσως βρεθούμε υπό φρούρηση. Τουλάχιστον εγώ. Όλες οι Άες Σεντάι ξέρουν ότι είμαστε από το Πεδίο του Έμοντ, τόσο εγώ όσο κι ο Ραντ».
«Η Σιουάν θα μας πει πριν ανακοινώσουν οτιδήποτε», είπε γαλήνια η Ηλαίην. «Δεν φαντάζομαι να πιστεύεις ότι αυτή κι η Ληάνε θα γυρίσουν στην Ελάιντα με σκυμμένο το κεφάλι;»
Ήταν κι αυτό. Η Ελάιντα θα τις αποκεφάλιζε πριν καν κλίνουν το γόνυ. «Αλλά έτσι μένει το ζήτημα του Τζάριλ και του Σιβ».
«Κάτι θα σκεφτούμε. Εν πάση περιπτώσει, δεν είναι τα πρώτα προσφυγόπουλα που τα φρόντιζε κάποια που δεν είναι συγγενής». Η Ηλαίην μάλλον πίστευε πως το στολισμένο με λακκάκια χαμόγελό της ήταν καθησυχαστικό. «Το μόνο που χρειάζεται είναι να κάνουμε υπομονή. Αν μη τι άλλο, θα ’πρεπε να περιμένουμε τον Θομ να επιστρέψει από την Αμαδισία. Δεν μπορώ να τον αφήσω πίσω».
Η Νυνάβε σήκωσε τα χέρια. Αν η εικόνα καθρέφτιζε το χαρακτήρα, τότε η Ηλαίην θα έπρεπε να μοιάζει με μουλάρι σμιλεμένο σε πέτρα. Η κοπέλα είχε κάνει τον Θομ Μέριλιν υποκατάστατο του πατέρα της που είχε πεθάνει όταν ήταν μικρή. Μερικές φορές, επίσης, φαινόταν να νομίζει ότι ο Θομ δεν μπορούσε να βρει μόνος του ούτε την τραπεζαρία, αν δεν τον κρατούσε από το χεράκι.
Η μόνη προειδοποίηση που είχε η Νυνάβε ήταν η αίσθηση ότι κάπου κοντά κάποια αγκάλιαζε το σαϊντάρ, κι ύστερα η πόρτα άνοιξε με μια ροή Αέρα και στο δωμάτιο μπήκε η Τάρνα Φάιρ. Η Νυνάβε κι η Ηλαίην πετάχτηκαν όρθιες. Δεν έπαυε να είναι μια Άες Σεντάι, και μερικές από εκείνες που έθαβαν τα σκουπίδια είχαν αναλάβει την αγγαρεία αποκλειστικά εξαιτίας της.
Η κιτρινόξανθη Κόκκινη αδελφή τις κοίταξε εξονυχιστικά, με πρόσωπο σαν αλαζονική μαρμάρινη προτομή. «Έτσι, λοιπόν. Η Βασίλισσα του Άντορ κι η σακάτισσα αδέσποτη».
«Όχι ακόμη, Άες Σεντάι», αποκρίθηκε η Ηλαίην με ψυχρή ευγένεια. «Μόνο όταν στεφθώ στη Μεγάλη Αίθουσα. Και μόνο αν η μητέρα μου είναι νεκρή», πρόσθεσε.
Το χαμόγελο της Τάρνα ήταν πιο κρύο κι από χιονοθύελλα. «Φυσικά. Προσπάθησαν να σε κρύψουν, όμως οι φήμες κυκλοφορούν». Η ματιά της άγγιξε τα στενά κρεβάτια και το ετοιμόρροπο σκαμνάκι, τα ρούχα στα ξύλινα κρεμαστάρια και τον ραγισμένο γύψο. «Κατά τη γνώμη μου θα έπρεπε να έχετε καλύτερα καταλύματα, δεδομένων των θαυμαστών πραγμάτων που κατορθώσατε. Αν ήσασταν στον Λευκό Πύργο όπου ανήκετε, δεν θα ξαφνιαζόμουν αν τώρα είχατε εξεταστεί ήδη για να φορέσετε το επώμιο».
«Ευχαριστώ», είπε η Νυνάβε, για να δείξει πως κι αυτή δεν υστερούσε σε ευγένεια σε σχέση με την Ηλαίην. Η Τάρνα την κοίταξε. Τα γαλανά μάτια έκαναν το υπόλοιπο πρόσωπό της να φαντάζει ζεστό. «Άες Σεντάι», πρόσθεσε βιαστικά η Νυνάβε.
Η Τάρνα ξανακοίταξε την Ηλαίην. «Η Έδρα της Άμερλιν έχει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά της για σένα και για το Άντορ. Δεν θα πίστευες τι έρευνες έχει κάνει για σένα. Ξέρω ότι θα χαιρόταν ιδιαιτέρως, αν επέστρεφες μαζί μου στην Ταρ Βάλον».