«Δεν έχει σημασία», είπε πεισμωμένα η Νυνάβε. «Καμία στην Ταρ Βάλον δεν ξέρει τον Κόσμο των Ονείρων. Δεν θα βρούμε καμία». Ένιωσε να την πιάνει αναγούλα βλέποντας έναν καταματωμένο άνδρα να εμφανίζεται από το πουθενά, παραπατώντας καθώς τις πλησίαζε. Δεν είχε χέρια, μόνο κολοβώματα που ξερνούσαν αίμα.
«Δεν εννοούσα αυτό», μουρμούρισε η Ηλαίην.
«Ας συνεχίσουμε». Η Νυνάβε έκλεισε τα μάτια. Ανάγκη.
Αλλαγή.
Βρίσκονταν στον Πύργο, σε έναν καμπυλωτό διάδρομο με ταπισερί. Μια παχουλή κοπέλα με ρούχα μαθητευόμενης εμφανίστηκε ούτε τρία βήματα πιο πέρα, με μεγάλα μάτια που γούρλωσαν όταν τις είδε. «Σας παρακαλώ», κλαψούρισε. «Σας παρακαλώ;» Κι εξαφανίστηκε.
Ξαφνικά, η Ηλαίην είπε με μια κοφτή κραυγούλα, «Εγκουέν!»
Η Νυνάβε στριφογύρισε αλλά το πέρασμα ήταν άδειο.
«Την είδα», επέμεινε η Ηλαίην. «Είμαι σίγουρη ότι την είδα».
«Φαντάζομαι ότι μπορεί να αγγίξει τον Τελ’αράν’ριοντ μέσα σ’ ένα συνηθισμένο όνειρο, όπως όλος ο κόσμος», της είπε η Νυνάβε. «Ας συνεχίσουμε μ’ αυτό που ήρθαμε να κάνουμε». Η ανησυχία που ένιωθε δυνάμωνε. Έδωσαν πάλι τα χέρια. Ανάγκη.
Αλλαγή.
Δεν ήταν συνηθισμένη αποθήκη. Τα ράφια κάλυπταν τους τοίχους και σχημάτιζαν δύο κοντές σειρές στο πάτωμα, γεμάτα τακτικά βαλμένα κουτιά διαφόρων μεγεθών και σχημάτων· μερικά κουτιά ήταν από ξύλο, κάποια σκαλισμένα, άλλα στιλβωμένα, με αντικείμενα τυλιγμένα με πανιά, αγαλματάκια και φιγούρες κι αλλόκοτες μορφές που έμοιαζαν φτιαγμένες από μέταλλο ή γυαλί, κρύσταλλο ή πέτρα ή φινιρισμένη πορσελάνη. Η Νυνάβε δεν χρειαζόταν τίποτα περισσότερο για να καταλάβει ότι πρέπει να ήταν αντικείμενα της Μίας Δύναμης, τερ’ανγκριάλ το πιθανότερο, ίσως επίσης μερικά ανγκριάλ και σα’ανγκριάλ. Μια τέτοια πολυποίκιλη συλλογή, αποθηκευμένη με τόση φροντίδα, δεν μπορεί να ήταν κάτι άλλο εκεί στον πύργο.
«Δεν νομίζω ότι έχει νόημα να συνεχίσουμε κι άλλο εδώ», είπε πτοημένη η Ηλαίην. «Δεν ξέρω πώς μπορούμε να πάρουμε κάτι από δω».
Η Νυνάβε τράβηξε κοφτά την πλεξούδα της. Αν όντως υπήρχε εδώ κάτι που μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν —πρέπει να υπήρχε, εκτός αν είχαν πει ψέματα οι Σοφές— τότε πρέπει να υπήρχε τρόπος να το προσεγγίσουν και στον ξυπνητό κόσμο. Τα ανγκριάλ και τα άλλα του είδους τους συνήθως δεν ήταν καλοφυλαγμένα· συνήθως, τότε που η Νυνάβε ήταν στον Πύργο, υπήρχε μόνο μια κλειδωνιά και μια μαθητευόμενη. Η πόρτα εδώ ήταν φτιαγμένη από γερά σανίδια με μια βαριά μαύρη σιδερένια κλειδαριά. Σίγουρα ήταν κλειδωμένη, όμως η Νυνάβε τη σκέφτηκε ξεκλείδωτη και την έσπρωξε.
Η πόρτα άνοιξε και φάνηκε μια αίθουσα για τους φρουρούς. Υπήρχαν στενά κρεβάτια το ένα πάνω στον άλλο, κολλημένα στον έναν τοίχο, κι αλαβάρδες σε οπλοβαστούς σε έναν άλλο. Πέρα από ένα βαρύ, χτυπημένο τραπεζάκι με σκαμνιά ολόγυρά του, υπήρχε άλλη μια πόρτα, ενισχυμένη με σιδερένια ελάσματα, με ένα μικρό παραθυράκι με πλέγμα.
Στρίβοντας προς την Ηλαίην, κατάλαβε ξαφνικά ότι η πόρτα ήταν πάλι κλειστή. «Αν δεν βρούμε εδώ αυτό που θέλουμε, ίσως το βρούμε κάπου αλλού. Εννοώ ότι ίσως το κάνει κάποιος άλλος. Τουλάχιστον, τώρα βρήκαμε μια άκρη. Νομίζω ότι αυτά είναι τερ’ανγκριάλ τα οποία ακόμα κανείς δεν έχει βρει πώς χρησιμοποιούνται. Είναι ο μόνος λόγος που φρουρούνται έτσι. Ίσως είναι επικίνδυνο ακόμα και να διαβιβάσει κανείς κοντά τους».
Η Ηλαίην την κοίταξε με δυσαρέσκεια. «Μα αν ξαναδοκιμάσουμε, δεν θα μας ξαναφέρει εδώ; Εκτός... Εκτός αν οι Σοφές σου είπαν πώς να αποκλείεις ένα μέρος από την έρευνα».
Δεν της είχαν πει κάτι τέτοιο —δεν ήταν και πολύ πρόθυμες να της πουν οτιδήποτε— αλλά σε ένα μέρος όπου μπορούσες να ανοίξεις μια κλειδαριά με το να σκεφτείς ότι ήταν ανοιχτή, ίσως τα πάντα ήταν δυνατά. «Αυτό ακριβώς θα κάνουμε. Θα βάλουμε καλά στο μυαλό μας ότι αυτό που θέλουμε δεν βρίσκεται στην Ταρ Βάλον». Κοίταξε συνοφρυωμένη τα ράφια και πρόσθεσε, «Και πάω στοίχημα ότι είναι ένα τερ’ανγκριάλ που κανείς δεν ξέρει να το χρησιμοποιήσει». Αν και δεν μπορούσε να φανταστεί πώς άραγε αυτό θα έπειθε την Αίθουσα να υποστηρίξει τον Ραντ.
«Χρειαζόμαστε ένα τερ’ανγκριάλ το οποίο δεν βρίσκεται στην Ταρ Βάλον», είπε η Ηλαίην σαν να έπειθε τον εαυτό της. «Πολύ καλά. Συνεχίζουμε».
Άπλωσε τα χέρια κι έπειτα από μια στιγμή η Νυνάβε τα έπιασε. Η Νυνάβε δεν ήξερε πώς είχε καταλήξει να είναι αυτή που επέμενε να συνεχίσουν. Ήθελε να φύγουν από το Σαλιντάρ, όχι να βρει λόγο για να μείνουν. Αλλά αν αυτός ήταν ο τρόπος για να εξασφαλίσει την υποστήριξη των Άες Σεντάι του Σαλιντάρ για τον Ραντ...