«Με συγχωρείτε μια στιγμή», τους είπε ο Ραντ.
Η Σούλιν δεν τον άφησε να βγάλει άλλη λέξη. «Ήρθαμε να μιλήσουμε με τους Δενδραδελφούς, Ραντ αλ’Θόρ», είπε σταθερά. «Πρέπει να ξέρεις ότι οι Αελίτες εδώ και καιρό είναι νεροσύντροφοι με τους Δενδραδελφούς. Συχνά πάμε για εμπόριο στα στέντιγκ τους».
«Αυτό είναι αλήθεια», μουρμούρισε ο Χάμαν. Για τους Ογκιρανούς ήταν μουρμουρητό. Ακούστηκε σαν να είχε γίνει κατολίσθηση κάπου κοντά.
«Είμαι βέβαιος ότι οι άλλοι ήρθαν να μιλήσουν», είπε ο Ραντ στη Σούλιν. Σήμερα το πρωί μπορούσε να ξεχωρίσει με το βλέμμα όσους ήταν μέλη της φρουράς της· η Τζαλάνι έγινε κατακόκκινη. Αντιθέτως, με εξαίρεση τον Ούριεν, βρισκόταν εκεί μόνο τρία ή τέσσερα άτομα από τις Κόκκινες Ασπίδες του πρωινού. «Δεν θέλω να σκεφτώ ότι πρέπει να ζητήσω από την Ενάιλα ή τη Σομάρα να σε αναλάβουν». Το ηλιοψημένο πρόσωπο της Σούλιν σκοτείνιασε από αγανάκτηση, κάνοντας να φανεί πιο έντονα η ουλή που είχε αποκτήσει ακολουθώντας τον. «Θα ήθελα να τους μιλήσω μόνος μου. Μόνος», τόνισε, κοιτώντας τη Λία και τον Κάσιν. «Εκτός αν πιστεύεις ότι χρειάζομαι προστασία απ’ αυτούς;» Αν μη τι άλλο, αυτό την έθιξε ακόμα περισσότερο, και μάζεψε τις Κόρες με γοργά ξεσπάσματα χειρομιλίας που αν κάποιος δεν ήταν Αελίτης, θα τα χαρακτήριζε θυμωμένα. Κάποιοι Αελίτες γελούσαν καθώς έφευγαν· ο Ραντ σκέφτηκε πως πρέπει να είχε πει κάτι αστείο.
Καθώς οι άλλοι έφευγαν, ο Χάμαν χάιδεψε τη μακριά γενειάδα του. «Οι άνθρωποι δεν μας θεωρούσαν πάντα ακίνδυνους, ξέρεις. Ουμ. Ουμ». Ο ήχος αναπόλησης έμοιαζε με βουή πελώριας μέλισσας. «Το λέει στα παλιά αρχεία. Πολύ παλιά. Μόνο αποσπάσματα έχουν μείνει, για την ακρίβεια, αλλά χρονολογούνται λίγο μετά το—»
«Πρεσβύτερε Χάμαν», είπε όλο ευγένεια η Κόβριλ, «μήπως θα μπορούσαμε να περιοριστούμε στο συγκεκριμένο ζήτημα;» Αυτή η μέλισσα άφηνε πιο ψιλό βουητό.
Πρεσβύτερος Χάμαν. Πού το είχε ξανακούσει αυτό ο Ραντ; Κάθε στέντιγκ είχε δικό του Συμβούλιο των Πρεσβύτερων.
Ο Χάμαν αναστέναξε βαριά. «Πολύ καλά, Κόβριλ, μα δείχνεις αχαρακτήριστη βιασύνη. Καλά-καλά δεν μας άφησες να πλυθούμε πριν έρθουμε εδώ. Θα ορκιζόμουν ότι όπου να ’ναι θα χοροπηδάς σαν...» Τα μεγάλα μάτια του πετάχτηκαν προς τον Ραντ κι έκρυψε το βήχα του με ένα χέρι σαν μεγάλο χοιρομέρι. Οι Ογκιρανοί θεωρούσαν τους ανθρώπους φουριόζους, ότι προσπαθούσαν να κάνουν τώρα κάτι που αποκλείεται να είχε σημασία πριν από το αύριο. Ή πριν από τον επόμενο χρόνο· οι Ογκιρανοί έβλεπαν τα πράγματα μακροπρόθεσμα. Επίσης, θεωρούσαν προσβλητικό να θυμίζουν στους ανθρώπους πώς χοροπηδούσαν. «Ήταν κουραστικό αυτό το ταξίδι Έξω», συνέχισε ο Χάμαν, εξηγώντας στον Ραντ, «κι όχι μόνο επειδή ανακαλύψαμε το Σάιντο Άελ να πολιορκεί την Αλ’καϊρ’ραχιενάλεν —κάτι εξαιρετικά ασυνήθιστο— κι ότι ήσουν πράγματι εδώ, αλλά μετά έφυγες πριν προλάβουμε να σου μιλήσουμε, και... Δεν μπορώ να μη νιώσω πως ήμασταν παράτολμοι. Όχι. Όχι, μίλησε εσύ, Κόβριλ. Για σένα άφησα τις σπουδές μου και τη διδασκαλία μου, για να γυρίζω και να τρέχω στον κόσμο. Στις τάξεις μου οι μαθητές θα έχουν ξεσαλώσει». Ο Ραντ παραλίγο θα χαμογελούσε· με τον τρόπο που έκαναν φυσιολογικά τα πάντα οι Ογκιρανοί, οι τάξεις του Χάμαν θα χρειάζονταν μισό χρόνο μέχρι να αποφασίσουν πως είχε φύγει στ’ αλήθεια, κι άλλον ένα για να συζητήσουν τι θα έκαναν γι’ αυτό.
«Μια μητέρα έχει δικαίωμα να νιώθει αγωνία», είπε η Κόβριλ, με τα φουντωτά αυτιά της να τρέμουν. Έμοιαζε να παλεύουν μέσα της ο σεβασμός για έναν Πρεσβύτερο και μια κάθε άλλο παρά Ογκιρανή ανυπομονησία. Όταν στράφηκε προς τον Ραντ, όρθωσε το κορμί της, με τα αυτιά της ολόισια και το σαγόνι τεταμένο. «Τι έκανες με το γιο μου;»
Ο Ραντ άφησε μια κοφτή ανάσα. «Το γιο σου;» «Τον Λόιαλ!» Του έριξε ένα βλέμμα σαν να ήταν τρελός. Η Έριθ τον κοίταζε με αδημονία, σφίγγοντας τα χέρια στο στήθος της. «Είπες στην Πρεσβύτερη των Πρεσβυτέρων του Στέντιγκ Τσόφου ότι θα τον προσέχεις», συνέχισε ακάθεκτη η Κόβριλ. «Μου είπαν ότι έτσι είπες. Δεν ονομαζόσουν τότε Δράκοντας, μα ήσουν εσύ. Αυτός δεν ήταν, Έριθ; Τον Ραντ αλ’Θόρ δεν είπε η Άλαρ;» Δεν έδωσε χρόνο στη νεότερη γυναίκα για κάτι παραπάνω από ένα νεύμα. Καθώς μιλούσε με όλο και πιο γοργή φωνή, κάτι οδυνηρό φάνηκε να καταλαμβάνει τον Χάμαν. «Ο Λόιάλ μου παραείναι μικρός για να βρίσκεται Έξω, παραείναι μικρός για να τρέχει πέρα-δώθε στον κόσμο, κάνοντας τα πράγματα που σίγουρα τον έχεις βάλει να κάνει. Η Πρεσβύτερη Άλαρ μου τα είπε όλα για σένα. Τι σχέση έχει ο Λόιάλ μου με Οδούς και Τρόλοκ και το Κέρας του Βαλίρ; Δώσε τον μου τώρα αμέσως, σε παρακαλώ, για να φροντίσω να παντρευτεί κατά τα πρέποντα την Έριθ. Αυτή θα απαλύνει τη φαγούρα των ποδιών του».