«Στους Δύο Ποταμούς», είπε ο Ραντ. Δεν πρόδιδες έναν φίλο όταν του έσωζες τη ζωή. «Όταν τον είδα τελευταία φορά, ξεκινούσε με καλή παρέα, με φίλους. Είναι ήσυχο μέρος οι Δύο Ποταμοί. Ασφαλές». Έτσι ήταν τώρα, χάρη στον Πέριν. «Ήταν μια χαρά πριν από μερικούς μήνες». Έτσι είχε πει η Μποντ όταν τα κορίτσια του έλεγαν τι είχε γίνει στην πατρίδα.
«Στους Δύο Ποταμούς», μουρμούρισε ο Χάμαν. «Ουμ. Ουμ. Ναι, ξέρω πού είναι. Αλλος ένας μακρύς περίπατος». Οι Ογκιρανοί σπανίως ίππευαν, αφού υπήρχαν ελάχιστα άλογα που μπορούσαν να τους σηκώσουν, κι ούτως ή άλλως προτιμούσαν να πηγαίνουν με τα πόδια.
«Πρέπει να ξεκινήσουμε αμέσως», είπε η Έριθ με ένα αποφασισμένο αν κι ελαφρύ μπουμπουνητό. Ελαφρύ σε σύγκριση με του Χάμαν. Η Κόβριλ κι ο Χάμαν την κοίταξαν έκπληκτοι και τα αυτιά της μαράθηκαν. Στο κάτω-κάτω, ήταν μια κοπελίτσα που συνόδευε έναν Πρεσβύτερο και μια γυναίκα, για την οποία ο Ραντ πίστευε πως πρέπει να ήταν επιφανές πρόσωπο από τον τρόπο που κόντραρε τον Χάμαν. Η Έριθ δεν πρέπει να ήταν ούτε ογδόντα καλά-καλά.
Χαμογελώντας με τη σκέψη —ένα μικρό κοριτσόπουλο· ίσως εβδομήντα το πολύ— ο Ραντ είπε, «Σας παρακαλώ, δεχθείτε τη φιλοξενία του παλατιού. Λίγες μέρες ανάπαυσης ίσως βοηθήσουν να κάνετε το ταξίδι πιο γρήγορα. Κι ίσως μπορέσεις να με βοηθήσεις, Πρεσβύτερε Χάμαν». Φυσικά· ο Λόιαλ πάντα μιλούσε για τον δάσκαλό του, τον Πρεσβύτερο Χάμαν. Σύμφωνα με τον Λόιαλ, ο Πρεσβύτερος Χάμαν ήξερε τα πάντα. «Πρέπει να εντοπίσω τις Πύλες των Οδών. Όλες».
Κι οι τρεις Ογκιρανοί μίλησαν εν χορώ.
«Τις Πύλες;» είπε ο Χάμαν, με τα αυτιά και τα φρύδια του να τινάζονται ψηλά. «Οι Οδοί είναι πολύ επικίνδυνες. Εξαιρετικά επικίνδυνες».
«Λίγες μέρες;» διαμαρτυρήθηκε η Έριθ. «Ο Λόιαλ μου ίσως πεθαίνει».
«Λίγες μέρες;» είπε μαζί της Κόβριλ. «Ο Λόιαλ μου ίσως—» Σταμάτησε, κοιτώντας τη νεότερη γυναίκα με σφιγμένα τα χείλη.
Ο Χάμαν κοίταξε συνοφρυωμένος και τις δύο, χαϊδεύοντας ενοχλημένος τη στενή γενειάδα του. «Δεν ξέρω γιατί σας άφησα να με παρασύρετε σ’ όλα αυτά. Κανονικά θα έκανα μάθημα στις τάξεις μου, θα μιλούσα στο Κούτσουρο. Αν δεν ήσουν μια τόσο αξιοσέβαστη Ομιλήτρια, Κόβριλ...»
«Αν δεν ήσουν παντρεμένος με την αδελφή μου, εννοείς», είπε εκείνη πεισματικά. «Η Βόνιελ σου είπε να κάνεις το καθήκον σου, Χάμαν». Τα φρύδια του Χάμαν χαμήλωσαν τόσο, που οι μακριές άκρες τους έφτασαν στα μάγουλά του, και τα αυτιά της έπεσαν. «Ήθελα να πω ότι σου το ζήτησε», συνέχισε. Δεν το είπε βιαστικά, ούτε έχασε την αυτοπεποίθηση της, αλλά σίγουρα δεν δίστασε. «Μα το Δένδρο και τη γαλήνη, δεν ήθελα να σε προσβάλω, Πρεσβύτερε Χάμαν».
Ο Χάμαν γρύλισε δυνατά —πολύ δυνατά, για τα δεδομένα των ανθρώπων— και στράφηκε στον Ραντ, τραβώντας το σακάκι του σαν να ήθελε να το σιάξει.
«Οι Σκιογέννητοι χρησιμοποιούν τις Οδούς», είπε ο Ραντ πριν προλάβει να μιλήσει ο Χάμαν. «Έβαλα φρουρούς στις λίγες Πύλες που μπορώ να φτάσω». Μαζί και σε εκείνη που ήταν έξω από το Στέντιγκ Τσόφου, αν και, όπως φαινόταν, μετά την αναχώρηση αυτών εδώ. Οι τρεις Ογκιρανοί δεν θα μπορούσαν να έχουν έρθει περπατώντας από το Στέντιγκ Τσόφου μετά την τελευταία άκαρπη επίσκεψη του Ραντ εκεί. «Μια χούφτα μόνο. Πρέπει να φρουρούνται όλες, αλλιώς οι Μυρντράαλ κι οι Τρόλοκ θα ξεχυθούν από το πουθενά, όσον αφορά σ’ εκείνους που θα πέσουν στα χέρια τους. Αλλά εγώ δεν ξέρω καν πού βρίσκονται όλες».
Θα υπήρχαν φυσικά κι οι πύλες για το Ταξίδεμα. Ώρες-ώρες ο Ραντ αναρωτιόταν γιατί, άραγε, κανένας Αποδιωγμένος δεν δοκίμαζε να γεμίσει το παλάτι με μερικές χιλιάδες Τρόλοκ από μια πύλη. Δέκα χιλιάδες ή είκοσι. Ο Ραντ θα δυσκολευόταν να τους αντιμετωπίσει — αν μπορούσε να τους αντιμετωπίσει. Στην καλύτερη περίπτωση, το αποτέλεσμα θα ήταν ένα λουτρό αίματος. Δεν θα μπορούσε να κάνει τίποτα για μια πύλη, αν δεν βρισκόταν επιτόπου. Για τις Πύλες των Οδών κάτι μπορούσε να κάνει.